tromaktiko: Κλαίω...

tromaktiko: Κλαίω...: Για άλλη μια φορά νιώθω την ανάγκη να γράψω για να βρω συμπαραστάτες σε αυτή τη κατηφόρα που έχουμε πάρει σαν χώρα...

Μια «βασίλισσα» για το καρναβάλι

Το καρναβάλι είναι η καλύτερη ευκαιρία να γίνεις αυτό που δεν είσαι. Κι επειδή όλοι θέλουν, έστω και για λίγο, να είναι «οι άλλοι», κάθε Αποκριά έχεις τη δυνατότητα να βρεθείς ανάμεσα σε πρόσωπα που πολύ θα γούσταρες να είχες γνωρίσει. Αφού ο Μήτσος μπορεί να μεταμφιεστεί σε Γοδεφρείδο Βιλεαρδουίνο και η Φρόσω σε πριγκιπέσα Ιζαμπώ, όλα μπορεί να τα ζήσεις και να τα δεις σ' ένα πάρτι μασκέ. Προσωπικά, έχω συναντήσει κατά καιρούς βασιλιάδες, αυτοκράτορες, δούκες, αρχιδούκες, καρδιναλίους και άλλες σημαντικές «προσωπικότητες» της Ιστορίας. Φέτος, μάλιστα, έπεσα πάνω και σ' έναν Πάπα! Τη στιγμή που ο Ερρίκος ο 8ος μου εξηγούσε πώς του ξέφυγε η τελευταία του σύζυγος, ένας σεβάσμιος γέροντας με πλησίασε λέγοντάς μου: - Ο Θεός να σ'ευλογεί, τέκνο μου. - Ποίος είστε; ρώτησα με περιέργεια και αυτός, ενοχλημένος, απάντησε: - Τι ποίος; Είμαι ο Πάπας Πίος της Ρώμης. - Εντάξει, ο Πίος, αλλά ποίος Πίος; Απ' ό,τι γνωρίζω, με το ίδιο όνομα υπήρξαν δώδεκα Πάπες. - Η αγιότητά μου είναι ο Πίος ο ΙΒ'. - Και τι δουλειά έχετε εσείς, Πάπας άνθρωπος, σε χορούς και κοσμικές εκδηλώσεις; - Ήρθα για το Μνημόνιο. - Να κάνετε τι; - Το ετήσιο μνημόσυνο. Είχα έρθει και στα εξάμηνα! Με βαριά καρδιά προχώρησα στο βάθος της αίθουσας κι εκεί ένιωσα μια άλλη, μεγαλύτερη έκπληξη. Ένας τύπος γεροδεμένος, με άγρια φάτσα και κερασφόρο περικεφαλαία με έπιασε αγκαζέ. - Επιτρέψτε μου να σας συστηθώ. - Ελεύθερα. - Είμαι ο Τζένγκις Χαν! - Κατάλαβα. - Τι καταλάβατε δηλαδή; - Τίποτα, τίποτα. Να, μια ελληνική παροιμία θυμήθηκα: «Μάθανε ότι... μνημονευόμαστε, πλακώσαν κι οι Μογγόλοι!» - Οι Μογγόλοι σάς πείραξαν; Κοίτα τι έρχεται πίσω σου! Δεν πρόλαβα να κοιτάξω και ένα χέρι με χτύπησε φιλικά στην πλάτη, σαν βαριοπούλα. Ήταν το χέρι του ΔΝΤ! - Εσείς οι Έλληνες, μου είπε, καλά τα πάτε, αλλά θέλω να τα πάτε ακόμα καλύτερα. - Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; - Την προσευχή σας. - Ως πότε; - Μέχρι την Τέταρτη Σταυροφορία... Συγγνώμη. Την Τέταρτη Δόση θέλω να πω. Κι ενώ τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη συνέχισαν να πέφτουν με την ορμή βαριοπούλας από κάποιους φουριόζους «τροϊκανούς», ήρθε και το πιο βαρύ χτύπημα της βραδιάς. Ύστερα από τόσες «προσωπικότητες», η φιγούρα που με πλησίασε ήταν μια νέα γυναίκα που μάλλον θύμιζε γριά. Γεμάτη κουρέλια, με ανακατεμένα μαλλιά, δίχως δόντια και με μια τεράστια καμπούρα, ήρθε και στάθηκε δίπλα μου. - Εσύ πάλι, ποια είσαι; τη ρώτησα. - Η Ψωροκώσταινα! - Ωραία ιδέα. Πώς το σκέφτηκες και ντύθηκες έτσι; - Δεν πρόκειται για μεταμφίεση. Ό,τι βλέπεις είναι... από φυσικού μου. - Τότε δεν είσαι η Ψωροκώσταινα. Μπορεί να ήσουν φτωχή, αλλά ήσουν πάντα ωραία. Πού είναι τα κάλλη κι η ομορφιά σου; Η γριά μού έριξε μια πονεμένη ματιά και αναστέναξε: - Με τόσους βιασμούς, παιδί μου, πάλι καλά που σέρνω τα πόδια μου. Του χρόνου δεν βλέπω να με βρίσκει το καρναβάλι. - Φοβάσαι κάτι; - Το Τέταρτο Πήδημα... - Από τον γκρεμό; - Όχι, παιδί μου... Από την Τέταρτη Δόση! Κάπου εδώ τριγύρω είδα να τριγυρίζει κι η Μέρκελ!

Άλλα ανακλαστικά δεν έχουμε;

Οι µέρες περνάνε και στο Μέγαρο Υπατία τα µάτια των απεργών αρχίζουν να θαµπώνουν και να µην µπορούν πολύ καλά να ξεχωρίσουν τα λευκά αγάλµατα γύρω τους. Αποκτά κάτι τραγικό αυτή η µάταιη πολυτέλεια. Αλλά αν δεν έχουµε πια άλλο συναίσθηµα απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους που παίζουν τη ζωή τους κορόνα - γράµµατα, µήπως να θυµηθούµε τα συναισθήµατα για τα αγάλµατα; Αυτά που µάθαµε να θαυµάζουµε και να σεβόµαστε παιδιόθεν. Είπαµε πολλά για το λάθος της αναζήτησης ασύλου στη Νοµική. Καταδικάσαµε, αναλύσαµε και ξανακαταδικάσαµε. Επαινέσαµε την ψυχραιµία των πολιτικών και λοιπών αρχών που κατάφεραν να ξεπεράσουν τον σκόπελο χωρίς βία. Αλλά τώρα που οι µέρες περνάνε τι γίνεται; Αυτοί οι άνθρωποι που κατάφεραν να βγουν από τη Μασσαλίας αναίµακτα, πρέπει να µείνουν να πεθάνουν στην Πατησίων; Υπάρχουν επίσης οι Αφγανοί µε τα ραµµένα στόµατα στα Προπύλαια. Εκείνοι είχαν διαλέξει άλλο δρόµο διεκδίκησης. Εκεί δεν πάνε τα κανάλια, δεν κινδυνεύει το άσυλο, δεν καλούνται ΜΑΤ, δεν ανακατεύεται ο πρύτανης. Ο καιρός και γι’ αυτούς περνάει, το σώµα τους χτυπιέται κάθε µέρα µε την ακινησία των διαδικασιών. Θα δοθεί το άσυλο; Κοίταξαν τα χαρτιά; Πού βρίσκονται οι αιτήσεις; Σε ποια γραφειοκρατία έχουν σκαλώσει; Στο µεταξύ ο οργανισµός τους καταναλώνει µυϊκή µάζα. Κι ο οργανισµός της πόλης καταναλώνει αδιαφορία και βαρβαρότητα. Αφοµοιώνει την ιδέα πως ο νόµος είναι στ’ αλήθεια αυστηρός για ξένους χωρίς δικαιώµατα. Κι ας παίζεται η ύπαρξή τους. Γυρνάµε και φωνάζουµε έξαλλοι για τα διόδια, τα εισιτήρια, τις περικοπές, το άνοιγµα των επαγγελµάτων, την αύξηση του ΦΠΑ, το Μνηµόνιο, τις ταµειακές και οι άλλοι αργοπεθαίνουν σιωπηλοί, µε στόµατα ραµµένα. Μας ξύπνησαν τα ρατσιστικά ανακλαστικά όταν µπήκαν στη Νοµική. Αλλα ανακλαστικά δεν έχουµε; Ανθρωπιστικά ανακλαστικά, αλληλεγγύης ανακλαστικά; Τόση νοµική επιστήµη, τόσο έντονη πολιτική ζωή δεν µπορεί να βρει λύση που θα ταιριάζει σε κάποια καλύτερη ιδέα για τον εαυτό µας, τον ανθρωπισµό που νοµίζουµε ότι διαθέτουµε; http://pezotis.blogspot.com/2011/02/blog-post_09.html

Γιατί να τρώµε ζώα;

Πρέπει να τρώµε ζώα; αναρωτιέται ο Τζόναθαν Φόερ στο µπεστ σέλερ του χειµώνα. Το ρεπορτάζ συνοδεύεται απόφωτογραφία γαλοπούλας µεγλυκά γαλάζια µάτια. Πώς νόµιζα άσχηµο ζώο τηγαλοπούλα; Εχει κάτι από την Ντριου Μπάριµορ στο πιο αθώο. ∆ίπλα ένα µοσχάρι τόσο µελαγχολικό, που κινδυνεύεις να γίνεις χορτοφάγος πριν διαβάσεις το βιβλίο. Πώς γίνεται να τρώµε αυτά τα αξιολάτρευτα πλάσµατα; Μόνο επειδή δεν τα κοιτάµε ποτέ στα µάτια, πράγµα που εκείνα κάνουν. Οι γάτες και οι σκύλοι δεν βρίσκουν αµέσως το βλέµµα µας; Αλλάζω σελίδα, αλλάη σκέψη κολλάει. Τι θατρώµε, αν όχι ζώα; Συνθετικές πρωτεΐνες; Να διαβάσω το βιβλίο ή κινδυνεύω να γίνωχορτοφάγος; Νιώθω να µε κυριαρχεί η τάση τρυφερότητας προς τα γλυκά ζωάκια, γίνοµαι σαντηγειτόνισσα που φοράει αδιάβροχο στον σκύλο της και τον παίρνει αγκαλιά στη σκάλα για να µην πέσει. Μια µέρα που της είπαότι τα σκυλιά δεν πέφτουν, µεκοίταξε τόσο πικραµένα που κατάπια τη γλώσσα µου. Κι ήταν επειδή κινδύνευε εκείνη να πέσει καθώς την εµπόδιζε ο σκύλος να κοιτάζει κάτω. Τέλοςπάντων. Οι άνθρωποι εξελίχτηκαν υπερβολικά, οι ευαισθησίες τους επίσης. Οταν ήµασταν παιδιά και λυπόµασταν τα αρνιά το Πάσχα, δεν µπορούσαµε να διανοηθούµε πως ο οίκτος αυτός θα είχε κάποτε δικαίωµα ύπαρξης και έκφρασης. Τον καταπίναµε αδιαµαρτύρητα µαζί µε τα κοψίδια. Τώρα η φιλοζωία είναι σοβαρό κίνηµα και κανείς δεν τολµά να ειρωνευτεί τον Τζόναθαν Φόερ. Εχουν αλλάξει τα πράγµατα, οι άνθρωποι αυξήθηκαν και πλήθυναν, τα άγρια ζώα, οι εχθροί του ανθρώπινου είδους, τόσο λιγόστεψαν που πρέπει να τα προστατεύουµε. ∆εν χρειάζεταιπια να φοβόµαστε τους λύκους,τις αρκούδες, ακόµακαι τα φίδια εξοντώθηκαν. Η Γη γέµισε ανθρώπους, τρέµουµετο πλήθος των οµοίων µας πια, βάζουµε τείχη, σύνορα, συρµατοπλέγµατα να µην περάσουν οι φτωχοί στις πλούσιες χώρες. ∆ηµόσια είµαστε εκδηλωτικοί µε τα σκυλιά περισσότερο από όσο κάποτε ήµασταν µε τα παιδιά. Ευτυχώς ακόµα η πρόταση να τρώµε ανθρώπους είναιστα οικόπεδα της σκοτεινής λογοτεχνίας και του σινεµά.

Περιφορά της ανθοδέσµης

Θα πρέπει να έχουν τελετές ορκωµοσίας αυτήν την εποχή στο Πανεπιστήµιο. Κάθε µέρα, τώρα που πεζοπορώ στο κέντρο, βλέπω µια-δυο παρέες µε νεαρές ανάµεσα που κρατάνε µια ανθοδέσµη στην αγκαλιά και χαµογελούν. Απαραιτήτως τις συνοδεύει η µαµά, σενιαρισµένη από κοµµωτήριο, µε τα χρυσαφικά της και λαµπερή πούδρα στα µάγουλα, να αστράφτει. Αστράφτουν και τα µάτια της από χαρά, δεν χρειάζεται πούδρα.Επίσης θείες, µικρά αδερφάκια σπανιότερα, ενίοτε και κάποιος παππούς από το χωριό που ξεχωρίζει µε την ψηµένη όψη του, σαν από άλλον πλανήτη, ανάµεσα στους καλο ζωισµένους νεώτερους. Εχουν µια διάθεση εορταστική που δεν ξέρουν πώς να την εκφράσουν. Κι ο παππούς µε την ψηµένη όψη συµµετέχει στον θρίαµβο της τόσο φρέσκιας και τρυφερής ανθοδέσµης. Αυτός άνοιξε τον δρόµο, µε τη σκληρή του δουλειά,για τόση φρεσκάδα και τρυφερότητα. Εκείνη τη στιγµή έχουν ξεχαστεί οι γκρίνιες, το απαξιωµένο πτυχίο, οι καταλήψεις στα Πανεπιστήµια, έχει επέλθει ανακωχή τάξεων και γενεών. Ανεβαίνουν τη Μασσαλίας οι οικογένειες,στέκονται λίγο και κοιτάζουν γύρω,τα χαµόγελα συµµαζεύονται, σαν να ντρέπονται να τα περιφέρουν αναφανδόν ανάµεσα σε βιαστικούς µουρτζούφληδες ανθρώπους. Ψάχνουν κάπου να καθήσουν, δεν έχουν πολλές επιλογές. Κάνουν κάτι σαν περιφορά της ανθοδέσµης και του κοριτσίστικου θριάµβου. Αγόρια ακόµα δεν έχω δει να κρατάνε λουλούδια, πρέπει να το διεκδικήσουν. Τραπεζάκια έξω στον πεζόδροµο θα ήταν τέλεια για να δεχτούν τα λίγα λεπτά ευτυχίας που µοιράζονται, και να τα προσφέρουν στο κοινό, εµάς τους πεζοπόρους. Αλλά δεν υπάρχουν. Στριµώχνονται στα φοιτητικά καφενεία. Εκεί όπου ίσως οι νεαρές έπιναν καφέ ως φοιτήτριες. Αλλιώτικες τώρα οι τελειόφοιτες, σαν βρεφοκρατούσες µε την ανθοδέσµη, αλλόκοτες οι λαµπερές τους µητέρες, και πιο αλλόκοτος ο παππούς, που κάθεται άκρη στην καρέκλα, λες και φοβάται µην τον διώξουν.

Black racism - Ρατσισμός στους μαύρους

ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΤΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΕΝΟΧΛΗΣΕ...Νέα-Επικαιρότητα.....: Το video του Ρομάν Γαβρά που λογοκρίθηκε από το Yo...

ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΤΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΕΝΟΧΛΗΣΕ...Νέα-Επικαιρότητα.....: Το video του Ρομάν Γαβρά που λογοκρίθηκε από το Yo...: "Ο Κώστας Γαβράς είναι ένας γνωστός σκηνοθέτης, με εξαιρετικές κινηματογραφικές παραγωγές, που εντυπωσίασαν τους σινεφίλ τις τελευταίες δεκ..."

Θάρρος, καρδιά, στοµάχια γερά

Κύριοι Καµίνη και Μπουτάρη, πάρτε βαθιά ανάσα και οπλιστείτε µε υποµονή. Σας αγκάλιαζαν την Κυριακή το βράδυ στους δρόµους οι δηµότες, αλλά από αύριο θα αρχίσουν τα παράπονα. Κι ας µην πιάνετε δουλειά αµέσως, η γκρίνια δεν έχει υποµονή. Οι δήµοι είναι µε τις ίδιες διοικήσεις ένα τέταρτο του αιώνα. Συνηθίσαµε στην υποβάθµιση, αλλά τώρα που άλλαξαν οι δήµαρχοι θα τα θέλουµε όλα µαζεµένα και σε µια µέρα. Ολα να γίνουν τέλεια αυτοστιγµεί, αλλά στην πρώτη αλλαγή, στην πρώτη πρόταση που θα ξεκουνήσει την καθηµερινότητα, θα ξεσηκωθούν οι πάντες. ∆εν είµαι µάντης, όµως για µια φορά µπορώ να µαντέψω ότι θα χρειαστείτε στοµάχια πολύ γερά. Πεπτικό σύστηµα ανθεκτικό εν γένει. Πώς λένε µερικούς «χαλκέντερους»; Το έχετε ακούσει; Ε, αυτό ακριβώς σας χρειάζεται. ∆εν ξέρω όµως πού επενδύεται µε χαλκό ο ανθρώπινος οργανισµός. Καµιά φορά τα µέταλλα φαίνονται στις φωτογραφίες, στα βίντεο. Ανθρωποι σαν χτισµένοι µε ανόργανα υλικά εµφανίζονται και δίνουν µια εντύπωση αφθαρσίας. Εσείς δεν µοιάζετε έτσι, κι εδώ περνάµε µέρες δύσκολες. Κι η οικονοµική στενότητα δεν είναι το χειρότερο που µας συµβαίνει. Η δυσπιστία των ανθρώπων, η βιασύνη τους, µια στάση µηδενισµού, απόρριψης, είναι χειρότερα από τις περικοπές και τα άδεια ταµεία. Θα αντέξετε να κρατήσετε την ψυχραιµία που χρειάζεται, να απαντάτε πολιτισµένα στις κραυγές και να αγνοείτε τους ψιθύρους, να κινητοποιήσετε αυτό τον σκουριασµένο µηχανισµό, να ανακαλύψετε τις κρυµµένες δυνάµεις της πόλης, να µην υποχωρήσετε στις αρχές σας, να µην πτοηθείτε; Εχετε τους απέχοντες από τη µία, το κατεστηµένο των δήµων από την άλλη, τις ακροδεξιές εκδηλωτικότητες, τις κοµµατικές νοοτροπίες… Καλό κουράγιο κύριοι Καµίνη και Μπουτάρη, έχετε κι ό,τι αισιόδοξο έχει αποµείνει στους δηµότες σας.

Κάστανα στην Οµόνοια

Οταν µε τον πατέρα µου έβγαινα βόλτα στην Αθήνα, η πόλη ήταν γεµάτη θαύµατα. Μου έδειχνε µαγαζιά και µνηµεία, ήξερε ιστορίες για διάφορες γωνιές, εκτιµούσε, παρουσίαζε, πλασάριζε την πόλη στα παιδικά µου µάτια. Πού υπήρχαν τα καλύτερα σουβλάκια, οι καλύτερες τυρόπιτες, τα παριζιάνικα αρώµατα, τα βιβλιοπωλεία και τα καφενεία. Με υποχρέωσε από νήπιο να ξεχωρίζω τη Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήµιο και την Ακαδηµία. Συνήθιζε να γυρίζει σπίτι από το γραφείο κουβαλώντας στο δίχτυ για τα ψώνια διάφορα θαυµάσια πράγµατα από τα κεντρικά µπακάλικα, που η µαµά µου τα κοίταζε όλα στην αρχή µε µισό µάτι. Εκείνη αντίθετα ήταν πάντα αγχωµένη στις εξόδους. ∆εν εµπιστευόταν τα πρόχειρα φαγητά έξω. Βιαζόταν πάντα, εργαζόµενη γυναίκα γαρ, να γυρίσουµε σπιτάκι µας, να ξεκουραστεί. ∆εν ζητούσε ποτέ να ξεχωρίσω την Ακαδηµία κ.λπ. ∆εν υπήρχε περίπτωση να προτείνει γεύµα µε τα καλύτερα σουβλάκια, τυρόπιτες, οτιδήποτε στον δρόµο. Hξερα ότι θα πηγαίναµε τρέχοντας στη δουλειά µας και τρέχοντας θα γυρίζαµε. ∆εν χαζεύαµε, δεν χασοµερούσαµε, κουβεντιάζαµε ξεκινώντας από αρνητικά σχόλια για τον θόρυβο και το καυσαέριο. Μια φορά µόνο, περνώντας απ’ την Οµόνοια, ίσως να την είχα ζαλίσει ζητώντας διάφορα, ξαφνικά ρώτησε: «Μήπως θέλεις κάστανα;». Είπα ναι. Ακόµα θυµάµαι την ευτυχία που µε πληµµύρισε γι’ αυτήν τη µικρή επανάσταση στις συνήθειές της. Την υποχώρηση στο φαγητό του δρόµου, εναντίον του οποίου έκανε συνήθως κηρύγµατα. Εφαγα τα νοστιµότερα κάστανα της ζωής µου. Εκείνη την ηµέρα η µαµά µου έσπασε ένα είδος αποχής, κατά κάποιον τρόπο. Αλλά βέβαια θέλει προσοχή. Αν υποχωρήσεις στα κάστανα µπορεί µετά να σου αρέσουν τα κουλούρια, ύστερα οι τυρόπιτες, τα σουβλάκια, να φτάσεις ώς τα ποπ κορν του σινεµά. Να φτάσεις ακόµα και να απολαµβάνεις τις βόλτες. Οπως συνέβη στη µαµά µου.

Ανακύκλωση

Βραδάκι φωτεινό και ξαφνικά περνούν στον δρόµο περήφανα και θορυβώδη κάτι φορτηγά θηριώδη. Θυµίζουν απορριµµατοφόρα, αλλά είναι, λέει, της ανακύκλωσης τα φορτηγά, έχουν στο πλάι εκείνα τα σκιτσάκια µε τις συσκευασίες. Βρε, για δες, υπάρχουν λοιπόν τα ειδικά φορτηγά ανακύκλωσης, έστω και µια φορά στα τέσσερα χρόνια περνάνε και µαζεύουν το περιεχόµενο των µπλε κάδων. Μπορεί να µην αντέχουν τα εργοστάσια ανακύκλωσης να ξεχωρίζουν περισσότερα υλικά, γι’ αυτό τον υπόλοιπο καιρό τους µπλε κάδους τους αδειάζουν στα συνηθισµένα σκουπιδιάρικα. Η αλήθεια είναι το έχω δει µε τα µάτια µου το θέαµα αυτό, αλλά συνεχίζω να ανακυκλώνω και να τσακώνοµαι µε όσους ρίχνουν άσχετα σκουπίδια στον µπλε κάδο. Κι αυτούς που µε ειρωνεύονται τους αγνοώ, ακόµα κι αν οι κάδοι ανακύκλωσης είναι απάτη, ή σχεδόν απάτη, εµείς λέω να συνεχίσουµε να ανακυκλώνουµε εκεί, σαν ένα σιωπηλό κίνηµα πολιτών που εκφράζει καθηµερινά την πεποίθησή του ότι αξίζει κάτι καλύτερο από αυτό που του δίνουν. Ξέρω, σε άλλες πόλεις η ανακύκλωση γίνεται διαφορετικά, αλλά δεν στρέφω την πλάτη ακόµα και σε αυτή την ποµπώδη και καθόλου πειστική ανακύκλωση που υποτίθεται ότι κάνουµε εδώ. Μπορεί να µην αξίζουµε το καλύτερο. Κουραστικά, πεισµατικά, κάθε µέρα ξεχωρίζω κεσεδάκια, µπουκάλια, αλουµίνια. Αλλά η εξουσία πρέπει επίσης να ανακυκλωθεί. Αυτοί οι διαµερισµατικοί σύµβουλοι, είκοσι χρόνια στην ίδια θέση, πρέπει να ανακυκλωθούν επειγόντως.. Τα στελέχη του Δήµου, οι διευθυντές, οι αντιδήµαρχοι, αυτοί οι άνθρωποι της ήσυχης, βολεµένης και χορτάτης δηµοτικής εξουσίας, πρέπει να ανακυκλωθούν πριν χωνέψουµε όλοι στη χωµατερή αυτής της πόλης. Εχουµε καταντήσει να τροµάζουµε από το νέο, τόσο η πώρωση του Δήµου µάς µόλυνε το µυαλό και την ψυχή. Χρειαζόµαστε επειγόντως ανακύκλωση, ανθρώπων, ιδεών και εικόνων. Ανακύκλωση ελπίδων και συσκευασίας, ανακύκλωση προπαντός περιεχοµένου.

Καπνιστές

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν σας αρέσει η απαγόρευση του καπνίσµατος. Ανοίγει τόσες κοινωνικές προοπτικές, τόσους νέους ορίζοντες. Το κάπνισµα έξω σας χαρίζει µια καινούργια διάσταση, µια δεύτερη πόλη. Και µιλώντας για πόλη, στην Πόλη ξέρετε τι κάνουν; Στα τραπεζάκια που είναι έξω, σε µερικά µαγαζιά ακουµπούν στη ράχη της καρέκλας µια µάλλινη εσάρπα διπλωµένη για τους καπνιστές που κρυώνουν. Μου φαίνεται τόσο ευρηµατικό και συµπαθές που σκέφτοµαι να ξαναρχίσω τις προσπάθειες να µάθω να καπνίζω, που τις έκοψα γύρω στα είκοσι. Δεν είναι βαρετό να ζούµε συνέχεια στο ίδιο περιβάλλον, µες σε καπνούς και σε βρισιές, τη στιγµή που τα πεζοδρόµια µάς περιµένουν να τα ανακαλύψουµε; (Τώρα µιλάω ήδη σαν εν δυνάµει καπνιστής!) Βέβαια εδώ κρύο δεν κάνει και όσοι θέλουν να βάλουν εσάρπες στις καρέκλες θα πρέπει να περιµένουν καιρό, αλλά υπάρχει η ελπίδα για κάποιον που θέλει επειγόντως να καπνίσει, ότι θα συναντήσει έξω από την ταβέρνα του, το κουτούκι ή το µπαρ του, µια παρέα ενδιαφέρουσα που σε καινούργιο φόντο θα τη δει αλλιώς. Κι αν πιάσει και λίγη ψύχρα ποιος στη χάρη του, θα µπορεί να απολαύσει τη σπάνια γεύση της ανθρώπινης αλληλεγγύης ενώπιον έστω των καιρικών συνθηκών, θα έχει ευκαιρίες να αστειευτεί ή να φλερτάρει. Στάδιον δόξης λαµπρόν ανοίγεται στης Σταδίου την οδόν, καθώς και σε όλες τις άλλες. Γιατί επιδεικνύετε αυτήν την αρνητική στάση, αγαπητοί καπνιστές, γιατί φοβάστε τόσο την καινοτοµία; Ασε που έχω την εντύπωση ότι ήδη τη γλεντάτε αυτήν τη µικρή κατασκήνωση στα πεζοδρόµια, ένα τσιγάρο δρόµο, αλλά δεν το λέτε για να µη χάσετε πόντους. Ελάτε τώρα, οµολογήστε το, θα βρούµε κι εµείς οι άλλοι έναν τρόπο να µπούµε στην παρέα σας, έστω µε µια τζούρα.

Μοσέν Αµπντελχοσεϊνί

Οι Ιρανοί έχουν παράξενα ονόµατα. Αυτήν τη νεαρή κοπέλα, την λένε Μοσέν, που είναι εύκολο. Επώνυµο Αµπντελχοσεϊνί, που είναι δύσκολο. Ακόµα πιο δύσκολο να κοιτάξεις αυτό το πρόσωπο, ένα κορίτσι µε γυαλιά, προσεγµένα φρύδια και ανταύγειες στα µαλλιά, που έχει ράψει τα χείλια του µε δυο µαύρες κλωστές, σαν να είναι πληγή που δεν πρέπει να ανοίξει. Πριν από είκοσι χρόνια το είχαν κάνει κάποιοι κρατούµενοι σε φυλακές αυτό, σε ένδειξη διαµαρτυρίας. Μας συγκινούσε τότε το ραµµένο στόµα, στο µεταξύ είναι που πάθαµε κάτι σαν αναισθησία; Η Μοσέν το κάνει για να της δώσει η Ελλάδα πολιτικό άσυλο. Περνάνε οι ηµέρες, άσυλο δεν δίνουµε, τα χείλη µένουν έτσι. Κοριτσάκι, θέλω να πω στη Μοσέν, µη ράβεις έτσι τα χείλη σου, σε ικετεύω. Δεν έπρεπε να το ξεκινήσεις αυτό καθόλου. Γιατί σε άφησαν; Δεν είχες φίλους από δω, να σου πουν ότι... δεν; Δεν, εδώ εµείς, δεν. Δεν συγκινούµαστε, πώς το λένε; Μην κυκλοφορείς και φωτογραφίζεσαι έτσι, µας αναγκάζεις να γίνουµε κι άλλο ασυγκίνητοι. Δεν ευκαιρούµε, έχουµε προβλήµατα, µας µειώνουν τους µισθούς, µπαίνουµε σε ύφεση και, επιπλέον, ο πρωθυπουργός σας είναι αντιαµερικανός. Μη µας σπρώχνεις στον πάτο της µικρότητας µε πράξεις εναντίον του εαυτού σου. Δεν θα κερδίσεις τίποτα κι εµείς θα χάσουµε τα τελευταία µας κουρέλια προσχηµάτων, πως είµαστε άνθρωποι λέει, πως ξέρουµε από διώξεις. Δεν µας φτάνουν οι µετανάστες, που αρρωσταίνουν κι επιβαρύνουν το Σύστηµα Υγείας µας (το οποίο τους περιθάλπει αντί να τους αφήνει να πεθαίνουν στον δρόµο), δεν µας φτάνει που οι πολιτικοί µας µιλάνε σαν να έπρεπε να γίνεται αυτό, έρχεσαι κι εσύ µε ραµµένο στόµα; Μα, δεν µας λυπάσαι; Εµείς να σε λυπηθούµε πρέπει; Είσαι σίγουρη;

Τελετουργικές καταλήψεις

Το πρωί το ραδιόφωνο µάς πληροφορεί ότι πάνω από εκατό σχολεία «τελούν υπό κατάληψη». Ωραίο αυτό το «τελούν». Δεν πάνε χαµένα τα αρχαία που παπαγαλίζει ο ελληνικός πληθυσµός στο γυµνάσιο και το λύκειο. Εχουµε µάθει όλοι µας ένα σωρό ελληνικούρες τώρα πια, για κάθε περίσταση. Κι εδώ που τα λέµε, αυτές οι καταλήψεις των σχολείων έχουν γίνει κάτι πολύ τελετουργικό. Συµβαίνουν κάθε χρόνο σχεδόν, περίπου τέτοια εποχή, ανάµεσα φθινόπωρο και διακοπές των Χριστουγέννων. Αν δεν κάνω λάθος, επαναλαµβάνονται την άνοιξη. Πάνε µε τον ασταθή καιρό, κατά κάποιον τρόπο. Τελετές ενηλικίωσης, από τις οποίες τα παιδιά πρέπει να περνάνε υποχρεωτικά, για να αποδείξουν την παλικαριά και τον ανδρισµό τους (αγόρια και κορίτσια). Εχω δει στην τηλεόραση τελετές ενηλικίωσης Ινδιάνων, που τους αγκιστρώνουν το γυµνό στήθος και τους τραβούν ολόκληρο το σώµα, οπότε µπορούµε να πούµε πως οι καταλήψεις σχολείων είναι κάτι πιο ήπιο. Αλλά και πάλι θα ταλαιπωρούνται τα καηµένα τα παιδιά, να πρέπει να παίζουν από τόσο µικρά το κουραστικό παιχνίδι της επικράτησης σε οµάδες, της ανάδειξης ηγετών, της αναµέτρησης µε όλη αυτή τη µεγαλίστικη ορολογία των διεκδικήσεων που στεγνώνει το µυαλό. Για πρώτη φορά στη ζωή µου, γιατί γενικά δεν το πιστεύω καθόλου, σκέφτοµαι ότι καλύτερα ήµασταν εµείς στο θέµα αυτό (µόνο σε αυτό όµως). Με δυο κοπάνες και µια αποβολή µπορούσαµε να κυκλοφορούµε µε ψηλά το κεφάλι, δεν χρειαζόταν όλο αυτό το βάσανο, αυτό το πολιτικό τσαλαβούτηµα. Και στις κοπάνες τουλάχιστον πηγαίναµε κάπου αλλού, δεν καθόµασταν πάλι µέσα, στο σχολείο! Αλλά τώρα παίζουν και οι γονείς, µερικοί συµπαρίστανται στα παιδιά, άλλοι κάνουν µηνύσεις. Οµως, ενηλικίωση µε τους γονείς να σε κρατούν και να σε προστατεύουν δεν γίνεται. Παιδιά, χρειάζεται να βρείτε κάτι άλλο.

Ενα µεσηµέρι στου Συντάγµατος τα µέρη

Τετάρτη µεσηµέρι, το Σύνταγµα είναι άδειο ξανά, αποκλεισµένο ξανά. Στην Αµαλίας δεν περνά τροχοφόρο, τα αυτοκίνητα περιµένουν παγιδευµένα πιο κάτω, να δουν τι θα γίνει. Τίποτε δεν θα δουν γιατί οι πρωταγωνιστές των δρώµενων χωράνε άνετα µπροστά στον Αγνωστο. «Ελάτε», φωνάζει η ντουντούκα, «ελάτε Ελληνες! Ψηλά το κεφάλι Ελληνες! Σηκώστε τις σηµαίες να ανεµίζουν! Εµπρός να τραγουδήσουµε τον Εθνικό Υµνο!». Αρχίζει όντως να τον τραγουδά. Αν δεν ήταν τόσο βραχνός και παράφωνος, θα καθόµουν προσοχή, αλλά έχω κι εγώ τη µουσική µου καλλιέργεια. Προχωρώ στην είσοδο του Μετρό, µια γυναίκα εκεί στέκεται χαµογελώντας συγκαταβατικά κάτω από τα µαύρα γυαλιά της. «Ωραία τον λένε!» µου ανακοινώνει σαν περήφανη µητέρα µέλους παιδικής χορωδίας. Μα και βέβαια! Ζούµε υπέροχες στιγµές εδώ σε αυτόν τον ιστορικό και ηρωικό χώρο. Εδώ που τόσοι αγώνες δόθηκαν από τον ελληνικό λαό, τόσες σπουδαίες στιγµές αποτυπώθηκαν στη µνήµη, εδώ οι αγώνες συνεχίζονται και ο Υµνος ψάλλεται από χείλη νέων πιστών, κατά κάποιον τρόπο. Νέου τύπου σηµαίες κατασκευάζονται και πωλούνται, ένα επί ενάµισι, µε πλαστικό σταυρουδάκι λευκό στην κορυφή του κονταριού. Ανθρωποι του µόχθου, της εργασίας και της αγοραπωλησίας κρατικών αδειών, τραγουδούν όλοι µαζί, νέα ταλέντα ξεπηδούν µπροστά στους υποµονετικούς οδηγούς αυτοκινήτων. Κι ύστερα σου λένε οι υποψήφιοι περιφερειάρχες ότι έντεκα εκατοµµύρια έλληνες είναι κατά του Μνηµονίου! Γιατί κύριε; Μας ρωτήσατε; Εγώ, ας πούµε, είµαι απολύτως υπέρ του Μνηµονίου, και δεν ξέρω να µε έχουν διαγράψει από τους καταλόγους των ελλήνων πολιτών. Χάρις στο Μνηµόνιο ανακάλυψα ότι ζω σε µια κοινωνία γεµάτη πατριωτισµό, έτοιµη να πάρει τα φλάµπουρα, να προτάξει τα στήθη, να βγει έξω σε δρόµους και πλατείες. Τώρα που το οµολόγησα, ελπίζω να µη µου απαγορεύσουν την είσοδο στην περιφέρεια.

Gheorghe Zamfir - Unchained Melody

” ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ”

Μια δασκάλα της Δευτέρας δημοτικού, είπε στους μαθητές της να γράψουν μια έκθεση με θέμα: ” ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ”. Στο τέλος της ημέρας , καθώς βαθμολογούσε τις εκθέσεις, διάβασε μια που την έκανε να κλάψει. Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι,τη ρώτησε “Τι συμβαίνει?” Αυτή απάντησε.”Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου.” “ΘΕΕ ΜΟΥ, ΑΠΟΨΕ ΣΟΥ ΖΗΤΑΩ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟ ΘΕΛΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ. ΝΑ ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΌ ΜΟΥ ΧΩΡΟ . ΝΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ. ΝΑ ΜΕ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΩ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ Η ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΟΤΑΝ ΔΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ. ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, ΘΑΧΩ ΤΗ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΠΙΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ. ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕ ΘΕΛΕΙ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΤΕΝΟΧΩΡΗΜΕΝΗ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΕ ΑΓΝΟΕΙ… ΘΕΛΩ Τ’ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΑΛΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΩΡΕΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ, ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ, ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΜΕΝΑ. ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ, ΚΑΝΕ ΜΕ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΩ ΟΛΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΥΣ. ΘΕΕ ΜΟΥ ΔΕ ΖΗΤΏ ΠΟΛΛΑ..ΘΕΛΩ ΜΟΝΟ ΝΑ ΓΙΝΩ ΣΑ ΜΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!!”. Εκείνη τη στιγμή ο σύζυγος ειίπε.”Θεέ μου, το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί! Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε: “Αυτή η έκθεση είναι του γυιού μας!..” Το είδα στο itsaxpina.blogspot.com

Unchained Melody

Native American Theme - Pan Flute Music by Romanian Gheorghe Zamfir

Native American Pan Flute & Wind of Change

LIFE Pan Flute