Ζήτω το κίνημα της αλληλεγγύης!

Καλοκαιρινές άδειες και ταλαιπωρία πάνε δυστυχώς πακέτο. Όχι βέβαια γι΄ αυτούς που φεύγουν, αλλά γι΄ αυτούς που μένουν πίσω και θέλουν να εξυπηρετηθούν. Την περασμένη εβδομάδα τόλμησα-τι το θελα και ΄γώ;- να πάω στην τράπεζα. Η ανάγκη με έριξε σε αυτή την ταλαιπωρία. Και εκεί που όλα τα σημάδια συνηγορούσαν πως για να κάνω τη δουλειά μου θα έπρεπε να εξαντλήσω πρώτα όλα τα αποθέματα της υπομονής μου, έγινε το... θαύμα. Ένα ταμείο και δεκάδες δύστυχοι- μαζί κι εγώ περιμέναμε και... περιμέναμε πότε η ταμίας θα το έπαιρνε απόφαση να λειτουργήσει στο φουλ τις «μηχανές» της και να μας ξεπετάξει όλους στο πι και φι. Πού τέτοια τύχη όμως! «Εδώ κι ένα τέταρτο στην οθόνη δεν έχει αλλάξει ο αριθμός. Ακόμη το 180 γράφει. Αν είναι να κάνει ο καθένας τόση ώρα, φέξε μου και γλίστρησα», μου πιάνει την κουβέντα ο συμπαθής ηλικιωμένος που καθόταν στα άβολα καθίσματα της τράπεζας τουλάχιστον μία ώρα. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι το 225 που έγραφε το δικό μου χαρτάκι θα αργούσε πολύ, πάρα πολύ. Απελπίστηκα. Όσο περίμενα- όρθιος βέβαια έμπαινε κόσμος και απογοητευμένος με την αργή εξυπηρέτηση γινόταν... καπνός. Αυτό έκανε και μία κυρία, η οποία μη μπορώντας να περιμένει άλλο έρχεται προς το μέρος μου και μου δίνει με κρυφό και συνθηματικό τρόπο το χαρτάκι της. «Εγώ δεν μπορώ να περιμένω. Παρ΄ το εσύ να κάνεις τη δουλειά σου». Ο μαγικός αριθμός 207 έφτασε στα χέρια μου. Το κίνημα αλληλεγγύης μόλις μου είχε χτυπήσει φιλικά την πλάτη. Τελικά, σκέφτηκα, πως το ποτήρι δεν είναι πάντα μισοάδειο- όπως έχουμε συνηθίσει να το βλέπουμε. Μήπως δεν είναι μία τέτοια κίνηση αλληλεγγύης όταν το διερχόμενο αυτοκίνητο «παίζει» τα φώτα προειδοποιώντας σε ότι λίγο πιο κάτω περιμένουν αστυνομικοί με ραντάρ στα χέρια έτοιμοι να σε γράψουν; «Δώσε το επικυρωμένο εισιτήριο σε άλλον επιβάτη»: αλλά και η τελευταία αυτή μόδα είναι η απόδειξη της αλληλοβοήθειας που φαίνεται να φουντώνει στη χώρα μας. Υπάρχουν κι άλλα πολλά τέτοια παραδείγματα που δεν πρόλαβα να σκεφτώ, αφού στην οθόνη εμφανίστηκε το 207. Ζήτω το κίνημα της αλληλεγγύης!

Περασμένα

Σαν υπόκωφος βρασμός στα σωθικά της τυραννισμένης πόλης, η δουλειά για το Κτηματολόγιο συνεχίζεται. Γέροι και άλλοι αναξιοπαθούντες στήνονται καρτερικά στην ουρά των τραπεζών, μετά στα γραφεία του Κτηματολογίου, ακόμα και τα φωτοτυπάδικα έχουν δουλειές με φούντες στο κατακαλόκαιρο. Ε, να μην αρνηθούμε τις κτήσεις και τις κατακτήσεις μας, με ιδρώτα τις αποκτή- σαμε, με ιδρώτα τις καταγράφου- με. Μπορεί γι΄ αυτό να το όρισαν στην περίοδο της ζέστης, συμβολικά. Πολύ ψυχολόγοι οι γραφειοκράτες μας. Υπάρχουν μερικοί που ζητάνε κατανόηση και κάθονται να περιμένουν στις καρέκλες, όσοι έχουν άσπρα μαλλιά έχουν κατακτήσει το προνόμιο, έστω κι αν τους το παραχωρούν οι άλλοι με μεγάλο ζόρι. Οι γυναίκες παραδέχονται πιο δύσκολα την ηλικία τους, αλλά αν το κάνουν, όπως αυτή η ασπρομάλλα με τα λαμπερά μάτια που βρέθηκε σε μια καθιστή παρέα συνομήλικων ανδρών, αφήνονται στην ευχαρίστηση αυτή με πάθος. Τα μάτια της λάμπουν επειδή θυμάται την ίδια αυτή γειτονιά, που βασανιστικά καταγράφεται, όπως ήταν χρόνια πριν, αλλά τότε κανείς δεν είχε την πρόνοια να την καταγράψει. Θυμάται σπίτια με κήπους και αυλές, όπου κατάβρεχαν το απόγευμα και δρόσιζε, περιγράφει κεραμικά στολίδια σε στέγες και ζωγραφισμένα αετώματα σε σπίτια μικροαστικά που παρίσταναν κάτι άλλο, αλλά όχι για καιρό: γρήγορα χρειάστηκε να γκρεμιστούν, να γίνουν πολυκατοικίες, να πάρει κάθε παιδί ένα κομμάτι περιουσίας. Δεν ήταν μόνο η ασπρομάλλα νέα τότε και ωραιότερη, ήταν και η γειτονιά καλύτερη, πιο δροσερή, πιο ανεβασμένη κοινωνικά, πιο αγαπημένη από τους κατοίκους της. Αλλά όλα αυτά δεν καταγράφηκαν ποτέ, σε κανένα κτηματολόγιο. Πάνε καλιά τους, από το φτενό χώμα της Αττικής είναι σαν να ξεφύτρωσαν απευθείας οι πυκνές πολυκατοικίες που τους έλαχε η τιμή να καταγράφονται, λες και δεν υπήρξε πριν από αυτές τίποτα να κατοικήσει κανείς.

Γενκά κι αορίστως............

Πιστοί έχουν στείλει μέχρι τώρα γύρω στα 6.000 e-mail στην Παναγία της Τήνου! Να δω την Παναγία να δημιουργεί και... «facebook» στο Διαδίκτυο και να πιστέψω στα θαύματα! Όσο για τα πιθανά spam e-mail που ίσως κάποιοι θα στείλουν στην Παναγία, είμαι βέβαιη: Ο αποστολέας τους θα είναι ο ίδιος ο... Σατανάς! Αποφυλάκιση, για λόγους ανηκέστου βλάβης της υγείας του, ζητάει ο δικτάτορας Ιωαννίδης. Μακάρι και τα θύματά του να μπορούσαν να ζητήσουν Ανάσταση για λόγους «ανηκέστου» βλάβης της υγείας τους...! Ο Ιωαννίδης τον καιρό της παντοδυναμίας του, αποκαλούνταν και ο αόρατος δικτάτορας. Δυστυχώς, τέτοιες μέρες της επετείου του Αττίλα, βλέπουμε στην τηλεόραση κάποια προκλητικά φαντάσματα του παρελθόντος τύπου Παττακού και Πλεύρη, να βγαίνουν να μιλάνε και να είναι απολύτως ορατά! «Αυτά κάνετε και θα σας ξαναδέσουν», απείλησε σε τηλεοπτικό πάνελ ο Κώστας Πλεύρης. Κύριε Πλεύρη, μ΄ αυτό το πλευ ρό να κοιμάστε...! Κέρδισαν την ονομασία «Λεσβίες» οι ανά τον κόσμο ομοφυλόφιλες γυναίκες, με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Έτσι τους έφυγε ο εφιάλτης να ψάχνουν για άλλα ονόματα του τύπου «Νέες Λεσβίες». Ομοφυλόφιλες γυναίκες της Πρώην Δημοκρατίας της Μυτιλήνης», «Γυναίκες της Άνω Λέσβου», «Γυναίκες της Νέας Λέσβου», κ.λπ...! Όποιοι γύρισαν την ταινία «Μάμμα Μία» σε ελληνικό νησί, φαίνεται πως αγνοούν εντελώς την ελληνική πραγματικότητα. Στην ταινία, τρεις πιθανοί πατεράδες διεκδικούν έστω το 1/3 μιας πιθανής κόρης. Όμως όλο τον χειμώνα ζήσαμε την περίπτωση ενός καλλιτέχνη- πατέρα, που αμφισβητούσε την πατρότητα ενός παιδιού...! «Father κανένας!». Την εναλλακτική ιατρική εξασκούσε ο Ράντοβαν Κάρατζιτς, όσα χρόνια κρυβότανε. Αλλά και ως πρόεδρος των Σερβοβόσνιων με τις γενοκτονίες και τα άπειρα εγκλήματα που διέπραττε, εξασκούσε ένα εί δος «εναλλακτικής ζωής»! Πριν καν αρχίσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου, οι Έλληνες πρωταθλητές άρχισαν τα ρεκόρ. Πρώτος ο Κώστας Κουκοδήμος, που μέσα σε λίγους μήνες έκανε το μακρύτερο άλμα. Πήδηξε έξω από τη Νέα Δημοκρατία και ξαναπήδηξε μέσα σ΄ αυτήν, μ΄ ένα άλμα που θα μείνει στην Ιστορία. Και χωρίς ντοπάρισμα! Και άλλη μεγάλη φυτεία με χασισόδενδρα ανακάλυψε η Αστυνομία. Τελικά, φαίνεται ότι τα μόνα δένδρα που ευδοκιμούν αλλά και δεν καίγονται στην Ελλάδα, είναι τα χασισόδενδρα... Μήπως αν αποφασίζαμε να τα καλλιεργούμε νόμιμα, θα αυξάναμε τη χλωρίδα της χώρας μας; Το ρομποτικό σύστημα «Da Vinci» εγκαινιάσθηκε και θα αρχίσει να εφαρμόζεται στα χειρουργεία του Λαϊκού Νοσοκομείου. Μακάρι να λειτουργήσει καλά, αν και στην Ελλάδα που ζούμε, φοβάμαι ότι και τα ρομπότ μπορεί να συνδικαλιστούνε και να απεργούνε, ζητώντας ανθρώπινες αμοιβές και πολυήμερες άδειες το καλοκαίρι...! Καλοκαιράκι και οι γιατροί φεύγουν διακοπές. Μαζί τους όμως φεύγουν και κάποια χειρουργεία, όπως και κάποια κρεβάτια νοσοκομείων. Μόνο αυτές οι άτιμες οι αρρώστιες δεν λένε να το κουνήσουνε απ΄ εδώ...! Ο υπουργός Υγείας Δημήτρης Αβραμόπουλος και η υπουργός Απασχόλησης Φάνη Πάλλη- Πετραλιά, συνεργάζονται για την καθιέρωση ηλεκτρονικής κάρτας υγείας. Άμα μας βρίσκουν έστω και ηλεκτρονικά κρεβάτια νοσηλείας το καλοκαίρι, καλά θα ΄ναι... Πράσινο φως για την καύση των νεκρών έδωσε η Πολιτεία. Ενώ η καύση των ζωντανών γίνεται τώρα και τόσα χρόνια, χωρίς καν σχετικό Προεδρικό Διάταγμα...! Κάθε χρόνο τέτοια εποχή οι καθαρές ακτές μας βραβεύονται με γαλάζιες σημαίες. Άραγε στη μέτρηση των «off shore» (ακτών μας) θα βγαίνανε περισσότερες οι γαλάζιες ή οι πράσινες σημαίες;

Έπιασαν τον δολοφόνο

Στα χέρια της Αστυνομίας βρίσκεται ο άνθρωπος που πριν από περίπου ενάμιση μήνα σκότωσε τον ηθοποιό Νίκο Σεργιανόπουλο. Όπως έγινε γνωστό αργά χθες το βράδυ, πρόκειται για έναν άνδρα ηλικίας περίπου 30 ετών, ο οποίος, όπως έχει πει στην Αστυνομία, κατάγεται από τη Γεωργία. Έως αργά χθες, ο φερόμενος ως δολοφόνος του 56χρονου ηθοποιού δεν είχε ομολογήσει την πράξη του, ούτε και τους λόγους που τον οδήγησαν στο άγριο έγκλημα. Ωστόσο, οι πληροφορίες από την Αστυνομία ανέφεραν ότι έχουν ταυτοποιηθεί τόσο τα δακτυλικά του αποτυπώματα στο σπίτι του άτυχου Νίκου Σεργιανόπουλου, στο Παγκράτι, όσο και γενετικό υλικό του δράστη. Ο φερόμενος ως δολοφόνος του ηθοποιού ήταν μεταξύ εκείνων που είχαν προσαχθεί από τις πρώτες ημέρες μετά την άγρια δολοφονία και στη συνέχεια είχε τεθεί σε διακριτική παρακολούθηση, μέχρι τη στιγμή που η Αστυνομία ταυτοποίησε τη βιολογική του ταυτότητα, αλλά και τα αποτυπώματα. Σύμφωνα με πληροφορίες σύχναζε στα στέκια του αγοραίου έρωτα, αλλά δεν είχε γίνει έως αργά χθες γνωστό αν είχε συναντηθεί κι άλλες φορές με τον Νίκο Σεργιανόπουλο πριν από το μοιραίο βράδυ. Ο συλληφθείς κρατούσε απολύτως αρνητική στάση κατά την ανάκριση, σε βαθμό που η Αστυνομία να αμφισβητεί ακόμη και τη δήλωσή του ότι κατάγεται από τη Γεωργία. Ωστόσο, τα στοιχεία εις βάρος του είναι αναμφισβήτητα και θεωρείται θέμα χρόνου να ομολογήσει την πράξη του και να μιλήσει για τις συνθήκες δολοφονίας με απανωτές μαχαιριές στο σώμα του δημοφιλούς ηθοποιού. Επίσημες ανακοινώσεις αναμένεται να γίνουν το μεσημέρι.

Καλοκαιρινό διάβασμα

Φταίνε οι κακές συνήθειες, το καλοκαιρινό διάβασμα. Πώς μου ήρθε και άπλωσα το χέρι σε ένα βιβλίο του Γιώργου Ιωάννου, τι παράξενη καλοκαιρινή επιθυμία ήταν κι αυτή; Όπως σε πιάνει καμιά φορά λιγούρα για παστό ή για κάτι πολύ γλυκό με σοκολάτα, το απόγευμα, κάτι ανεξήγητο τέλος πάντων. Κι εκεί που διάβαζα προσπαθώ- ντας να νυστάξω κάτω από το αεράκι του ανεμιστήρα και να χαλαρώσει λίγο το βασανισμένο μου κορμί, πέφτω στην εξής φράση: «Έμενε στη γειτονιά και μια Σλαβομακεδόνισσα...». Μπα, από τη νύστα θα είναι λέω, κάνουν τα μάτια μου πουλάκια. Κοιτάζω το ταβάνι, ο ανεμιστήρας ανακατεύει τη ζεστή ατμόσφαιρα του δωματίου. Ξανακοιτάω το βιβλίο, η φράση είναι ακόμα εκεί. Κάτσε, λέω, πώς την έπαθε έτσι ο μακαρίτης; Δεν το ήξερε ότι δεν υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι οι λεγόμενοι «Σλαβομακεδόνες» και νυν πλέον «Μacedonians» παγκοσμίως, χάρη στις άοκνες ελληνικές προσπάθειες, για απλοποίηση όλων των γλωσσών (εκτός από τη δική μας που την στραμπουλάμε όλο και περισσότερο με Πουγουδουμού, ψευδοκράτη, ψευδομουφτήδες και άλλα περίπλοκα, αλλά εμάς αυτά δεν μας φοβίζουν, είμαστε λαός των μεγάλων λέξεων, των ωραίων και των αληθινών, έστω κι αν έχουν συνθετικό το ψεύδος); Αλλά, πάλι, ο Ιωάννου πέθανε τον χειμώνα του ΄85, ίσως τότε να υπήρχαν ακόμα, να είχαν ξεμείνει μερικοί στη Θεσσαλονίκη, ένα είδος υπό εξαφάνιση, κάτι σαν τα πάντα στην Κίνα... ποιος ξέρει; Ανακατωσούρας ο καημένος κι είχε τόση φιλοπατρία, πού να ήξερε ότι χρησιμοποιούσε μερικά χρόνια πριν λέξεις που επρόκειτο να εκλείψουν μαζί με ανθρώπους που δεν υπάρχουν, η λογοτεχνική φαντασία δεν φτάνει τις περιπλοκές τής πραγματικότητας. Ας διαβάσω καλύτερα κανένα αστυνομικό, ίσως ονειρεύομαι, σαν τη κυρά αυτή, τη Σ.......σα, η οποία έβλεπε όνειρα στο συγκεκριμένο διήγημα.

Τα ράφια είναι γεμάτα σωτήρες

Είσαι μάνα και δεν προλαβαίνεις να δεις το παιδί σου. Έχεις πεθερά τις επτά θανάσιμες, συμπυκνωμένες σε μία. Έχεις πτυχίο λογιστή, αλλά θες να μοστράρεσαι ως μάνατζερ. Θες να κόψεις το κάπνισμα και επειδή αγχώνεσαι που δεν τα καταφέρνεις, ανάβεις άλλο ένα, για να χαλαρώσεις. Θες να χάσεις 20 κιλά για να είσαι κομψή στον γάμο της ξαδέλφης την ερχόμενη εβδομάδα. Θες να γίνεις πιο ευτυχισμένος, πιο ώριμος, πιο έξυπνος. Θες να σώσεις τον γάμο σου. Για όλα υπάρχει λύση. Γραμμένη από διακεκριμένους ερευνητές σε τόνους χαρτιού και σε εκατομμύρια βιβλία. Όταν τα πρωτοείδα στο ράφι ενός βιβλιοπωλείου, απόρησα. Στην αρχή, ποιος τα γράφει όλα αυτά. Και αφού περιπλανήθηκα για ώρα ανάμεσα σε δόκτορες και ειδικούς από πανεπιστήμια όλου του κόσμου- υπάρχουν τόσοι ειδικοί ρε παιδί μου;- άρχισα να αναρωτιέμαι ποιος τα διαβάζει. Διέθεσα ένα τεταρτάκι καθισμένος διακριτικά σε μια γωνιά κεντρικού βιβλιοπωλείου και περίμενα. Και δεν άργησαν να σκάνε μύτη οι πρώτοι ενδιαφερόμενοι. Και άλλος να διαλέγει πώς θα χρησιμοποιήσει καλύτερα τον εγκέφαλό του, άλλος να προσπαθεί να δει πώς θα σώσει τον γάμο του, μια κυρία να ψάχνει συμβουλές για το πώς θα μπορεί να είναι σωστή μάνα μέσα σε ένα τέταρτο... Την πλησιάζω διακριτικά και τι ρωτώ με συνωμοτικό ύφος: «Είναι καλό;». «Φοβερό! Είχα διαβάσει και το άλλο για το πώς θα γίνω ευτυχισμένη σε έναν μήνα». «Και γίνατε;», ρωτάω με άγχος ότι εδώ έχει λαβράκι. «Η δρ.... (κάτι που δεν έπιασα) υποστηρίζει πως θέλει χρόνο. Προσπαθώ να είμαι χαλαρή, να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων, να συζητώ το κάθε μου πρόβλημα και να μην εκνευρίζομαι με το παραμικρό». Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα πως όσο δεν χρησιμοποιούμε τον εγκέφαλό μας τόσο θα χρειαζόμαστε δόκτορες να μας δίνουν συμβουλές. Και όσο θα διαθέτουμε τον ελάχιστο χρόνο που έχουμε, για να διαβάζουμε πώς θα γίνουμε καλύτεροι σύντροφοί και γονείς, αντί να τον διαθέτουμε στους αγαπημένους μας, το αυτονόητο θα διδάσκεται, οι λύσεις θα παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες και τα ράφια θα γεμίζουν σωτήρες.

Πέτρα και πανί

Το φεγγάρι μοιάζει να κρέμεται από το ψηλό κατάρτι του ιστιοφόρου στο μικρό νησιώτικο λιμάνι. Όπως κάθε φορά που βλέπουμε όμορφο σκαρί, στεκόμαστε να το θαυμάσουμε και εμεις τα αγόρια της παρέας υπολογίζουμε μήκος και ύψος. Πάντα θαυμάζω εμας, τα αγόρια της παρέας ,όταν κάνουμε τέτοιους υπολογισμούς. Επιπλέον, βρίσκουμε το σωστό αποτέλεσμα, πράγμα που ίσως βοηθάει να ονειρεύεται κανείς ταξίδια εναλλακτικά, με την ενέργεια του αέρα, μέρες ολόκληρες στη θάλασσα με το δέρμα να ψήνεται, τα μαλλιά να ξανθαίνουν... Τι καλέσματα φυγής τα γραφικά λιμανάκια, με τις σημαίες ιστιοφόρων να προκαλούν, με λυγερούς ανθρώπους από μέρη μακρινά να κυκλοφορούν σε στενά καταστρώματα και μαδέρια, να πατάνε το πόδι στο ίδιο μουράγιο που έφτασες κι εσύ με το πλοίο της γραμμής και να κάθονται στο ίδιο ουζερί για μεζεδάκια. Μόνο που η θάλασσα δεν φαίνεται, διπλή σειρά πολυτελών αυτοκινήτων σε θηριώδη μεγέθη έχουν παρκάρει κολλητά και εμποδίζουν το πάντα επίκαιρο θέαμα του φεγγαριού όταν καθρεφτίζεται στα νερά. Ίσως είναι καλύτερα έτσι, να μη γινόμαστε πολύ ρομαντικοί, μετά η επιστροφή δημιουργεί νευρικό κλονισμό. Το νησί έχει γεμίσει πέτρινα εξοχικά, δεν ξεχωρίζουν καθόλου στο τοπίο, ας είναι καλά οι Αλβανοί μαστόροι που δούλευαν ακόμα την πέτρα την εποχή που οι Έλληνες μπορούσαν να αποκτούν μαζικά δεύτερη κατοικία. Τα πανιά και τα κατάρτια σε καλούν σε περιπέτειες, η αρμολογημένη πέτρα σε καλεί σε εγκατάσταση. Υπέροχα νησιά των αντιφάσεων. Δεν προλαβαίνουμε να διαλέξουμε, μπαίνουμε ξανά σειρά στο πλοίο της γραμμής και πίσω στον φούρνο.