Φτώχεια

ΣΤΟ ΟΡΙΟ της φτώχειας βρίσκονται εφοπλιστές, βιομήχανοι, έμποροι, βιοτέχνες, γιατροί, μηχανικοί, δικηγόροι κι άλλοι επαγγελματίες. Στη χώρα μας, σε αντίθεση με όλο τον άλλο κόσμο, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι πάμπλουτοι. Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει δραστικά μέτρα για τη σωτηρία της αστικής τάξης: μεγάλης, μεσαίας και μικρής. Πένονται, έχουν εισοδήματα κάτω των 10.000 ευρώ τον χρόνο. Διατηρούν τις επιχειρήσεις από ανιδιοτέλεια. Για να πληρώνουν πλουσιοπάροχα τους μισθωτούς, πουλάνε τα κοσμήματα της συζύγου, τα ασημικά του σπιτιού, τις βίλες, τα κότερα, τα λίαρ τζετ. Ιδού μερικά μέτρα για την ανακούφιση των αναξιοπαθούντων αστών: Να ιδρυθεί υπουργείο επισιτισμού, που με τη βοήθεια δήμων και κοινοτήτων θα οργανώνει συσσίτια για τη σίτιση εφοπλιστών, εμπόρων, βιομηχάνων. Οι εκκλησίες να συγκεντρώνουν τα παλιά ρούχα και παπούτσια των συνταξιούχων και να τα παραδίδουν στον Σύνδεσμο Βιομηχάνων, στον Εμπορικό Σύλλογο, στην Ένωση Εφοπλιστών, που με δίκαιο τρόπο θα τα διανέμουν στα μέλη τους. Αντί να τους ζητούν να πληρώνουν φόρους, να κόψουν σε όλους επιδόματα από την Πρόνοια ώστε να αντιμετωπίζουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Πρέπει να το καταλάβουμε: Η αστική τάξη στην Ελλάδα είναι ξεφτιλισμένη.

Βρήκε την Ιθάκη του ο... Γιώργος ο Αμερικάνος

Κοντά στη δύση μιας ζωής γεμάτης πόνο, βασανιστήρια και περιπλανήσεις ανά την υφήλιο, ο «Γιώργος» ο Αμερικάνος, μια μεγάλη γέρικη μαύρη αρκούδα από τις ΗΠΑ περνά ήσυχα γεράματα στο Περιβαλλοντικό Κέντρο του Αρκτούρου στο Νυμφαίο της Φλώρινας.Ο «Γιώργος» ξεχωρίζει αμέσως ανάμεσα αρκούδες του καταφυγίου, καθώς είναι η μοναδική αρκούδα που δεν είναι καφέ , αλλά ανήκει στο είδος αμερικάνικης μαύρης αρκούδας. Οσοι επισκέπτες απορούν και ρωτούν, μαθαίνουν από τους ανθρώπους του Αρκτούρου για την ιστορία του, που μοιάζει με παραμύθι. Γεννήθηκε πριν από περίπου 20 χρόνια κάπου στην Αμερική και αιχμαλωτίστηκε από μωρό για να εκπαιδευτεί με πείνα και βασανιστήρια στα νούμερα του τσίρκου. Μέλος ενός τέτοιου περιπλανώμενου θιάσου έδωσε άγνωστο αριθμό παραστάσεων σε Αμερική και Ευρώπη με το όνομα «Τζορτζ», και στα τέλη της δεκαετίας του 80 βρέθηκε και στην Ελλάδα. Ξέμεινε στην περιοχή της Αμφισσας όταν, για άγνωστο λόγο, οι υπεύθυνοι του τσίρκου ήθελαν να τον ξεφορτωθούν και εκεί τον αγόρασε ένας Τσιγγάνος αρκουδιάρης. Του πέρασε χαλκά στη μύτη και τον υπέβαλε σε νέο γύρο «εκπαίδευσης», μετατρέποντάς τον σε αρκούδο - χορευτή, περιδιαβαίνοντας πόλεις και χωριά. Το 1991 κατασχέθηκε από έναν κτηνίατρο που τον λυπήθηκε (οι αρκούδες - χορεύτριες είχαν ήδη απαγορευτεί δια νόμου στην Ελλάδα) και φιλοξενήθηκε για σχεδόν δύο χρόνια σε χώρο του ορειβατικού συλλόγου Αμφισσας. Το 1992 μεταφέρθηκε τελικά στο νεοσύστατο τότε καταφύγιο αρκούδας του Νυμφαίου. Διαψεύδοντας τους αρχικούς φόβους, ο «Γιώργος» δεν είχε προβλήματα προσαρμογής και γρήγορα κέρδισε τους ανθρώπους του καταφυγίου με τον χαρακτήρα του. Από τις πρώτες μέρες του ενώθηκε με την «Τασούλα», μία νεαρή θηλυκή καφέ αρκούδα που είχε εγκαταλειφθεί από τη μητέρα της, και από τότε έγιναν αχώριστοι, ενώ συχνά πέφτουν μαζί σε χειμερία νάρκη. Είναι ένα ντροπαλό, ήσυχο, χαμηλών τόνων ζώο, με βαρύ στυλ και ελάχιστες απαιτήσεις. Δεν τον είδαμε ποτέ να τρέχει», είπε ο υπεύθυνος δράσεων του Αρκτούρου. Εκλεκτικός και στο φαγητό, τρέφεται κάθε πρωί με φρούτα, ψωμί και ξηρούς καρπούς, ενώ είναι ο μόνος που μπορεί να απολαμβάνει το φαγητό του ως αργά το μεσημέρι. Αυτή την εποχή περνά το μεγαλύτερο μέρος της μέρας στη δροσερή φωλιά του ή ξαπλωμένος στη σκιερή ρίζα ενός δέντρου. Λιγότερο συχνά, απολαμβάνει έναν περίπατο στο δάσος με την «Τασούλα», η οποία τον υπερασπίζεται σε περίπτωση που τον ενοχλήσει κάποια άλλη. Ισως και ως ανταπόδοση, ανέχεται τις... απιστίες της φίλης του, όταν εκείνη τον εγκαταλείπει την περίοδο του ζευγαρώματος για κάποιον άλλον και επιστρέφει. ΕΚΜΑΘΗΣΗ-ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΚΟΥΔΕΣ«Χόρευαν» σε πυρακτωμένες λαμαρίνες Φαινόμενο αρκετά διαδεδομένο στην Ελλάδα και στα υπόλοιπα Βαλκάνια κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, αυτό της αρκούδας - χορεύτριας έκρυβε πίσω του μια επώδυνη και βασανιστική διαδικασία «εκπαίδευσης» για τα ζώα. Ο αρκουδιάρης, που συλλαμβάνει το αρκουδάκι από μικρό, τρυπά τη μύτη του για να του περάσει χαλκά και του σπάζει με τυχαία μεταλλικά εργαλεία τους κυνόδοντες. Κατά την εκμάθηση του «χορού» το ζώο αναγκάζεται να πατάει σε πυρακτωμένες λαμαρίνες υπό τον ήχο του ντεφιού και στην προσπάθειά του να αποφύγει το κάψιμο σηκώνεται στα πίσω πόδια, βηματίζοντας επιτόπου. Η επανάληψη αυτής της διαδικασίας για μεγάλο χρονικό διάστημα του δημιουργεί ένα είδος εξαρτημένου αντανακλαστικού. Ετσι, κάθε φορά που ακούει το ντέφι, παίρνει τη στάση αυτή που θεωρείται ως «χορός». Σύμφωνα με τον Αρκτούρο, η έκφραση «το ξύλο της αρκούδας» αφορά ακριβώς αυτή τη διαδικασία εκπαίδευσης.

Προσάραξε πλοιάριο με 120 μετανάστες

Ένα πλοιάριο που εκτιμάται ότι μεταφέρει περίπου 120 οικονομικούς μετανάστες προσάραξε χωρίς καύσιμα ή νερό μεταξύ Λιβύης και Μάλτας και μέχρι στιγμής καμία χώρα δεν έχει αποστείλει σωστικά συνεργεία, γνωστοποίησε επικεφαλής του Γραφείου της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) στη Μάλτα. Ο Νιλ Φέϊλζον δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι ένα άτομο στο πλοιάριο τηλεφώνησε σε εκπρόσωπο της Αρμοστείας στο ιταλικό νησί της Λαμπεντούσας με δορυφορικό τηλέφωνο, νωρίς το πρωί της Πέμπτης, ενημερώνοντας για την κατάσταση. Ανάμεσα στους επιβαίνοντες στο πλοιάριο βρίσκονται 25 γυναίκες και έξι παιδιά. Ο επικεφαλής του Γραφείου της UNHCR στη Μάλτα ανέφερε ότι ενημερώθηκαν οι Αρχές στην Λιβύη, την Ιταλία και τη Μάλτα, αλλά φαίνεται πως μέχρι στιγμής καμία χώρα δεν έχει στείλει σωστικά συνεργεία στην περιοχή. Ο ίδιος διευκρίνισε ότι βρίσκονται σε ζώνη αρμοδιότητας της Λιβύης. Το πλοιάριο εντοπίστηκε σε απόσταση 150 ναυτικών μιλίων νότια της Μάλτας. Κάθε χρόνο εκατοντάδες άνθρωποι, κυρίως Αφρικανοί, πνίγονται ακολουθώντας επικίνδυνες θαλάσσιες διαδρομές στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν την Ευρώπη αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, εργασία και χρήματα.

"Επιδρομή" μεδουσών

"Επιδρομή" μεδουσών στις ακτές της Βόρειας Ελλάδας έχει παρατηρηθεί το τελευταίο διάστημα ξαφνιάζοντας δυσάρεστα κατοίκους και παραθεριστές. Καφέ μέδουσες έχουν κατακλύσει τις παραλίες της Χαλκιδικής, της Πιερίας, της Καβάλας και της Ξάνθης αλλά και στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή του Βορείου Αιγαίου, από την Λήμνο μέχρι και τον Άγιο Ευστράτιο. Παρά τις ανησυχίες σχετικά με την «απόβαση» των μεδουσών που συνεχώς πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο, οι επιστήμονες διαβεβαιώνουν ότι πρόκειται για σύνηθες φαινόμενο των καλοκαιρινών μηνών, συνιστούν ψυχραιμία και τονίζουν ότι η μεταφορά των μεδουσών στις παραλίες έγινε από τη φορά των ανέμων και όχι από κάποιο ανησυχητικό φαινόμενο υπερβολικής αύξησης του αριθμού τους.Βιολόγοι και ειδικοί του κλάδου εξηγούν ότι ο πολλαπλασιασμός των μεδουσών γίνεται λόγω της ύπαρξης «πλαγκτόν», την κατεξοχήν τροφή των μεδουσών και της γόνιμης θερμοκρασίας της θάλασσας κατά τον τρίτο μήνα του καλοκαιριού. Τέλος, ως ένα προληπτικό μέσο, που θα δώσει μια ανάσα ανακούφισης σε παραθεριστές και οργανωμένες πλάζ που βλέπουν συνεχώς τα κέρδη τους μειούμενα, σημειώνεται ότι θα μπορούσε να είναι η τοποθέτηση ενός ειδικού διχτυού που θα κρατά τις μέδουσες μακριά από τις ακτές ενώ συνίσταται η αποφυγή κολύμβησης σε ελεύθερες παραλίες.

Μας ξέχασε φέτος ο καύσωνας

Έκπληξη- ευχάριστη- αποτελεί το φετινό καλοκαίρι για τους μετεωρολόγους: ύστερα από μια περίοδο αρκετών ετών με συνεχή φαινόμενα καύσωνα και ρεκόρ ανώτατων θερμοκρασιών, φέτος ο υδράργυρος δεν ανέβηκε ούτε μία φορά πάνω από τους 40 βαθμούς Κελσίου. «Έως τώρα τουλάχιστον, δεν είχαμε φαινόμενα καύσωνα. Ο καιρός ήταν γλυκός, ευχάριστος και εν πάση περιπτώσει δεν δημιούργησε αίσθημα δυσφορίας» αναφέρει ο μετεωρολόγος κ. Μανώλης Αναδρανιστάκης. «Βεβαίως και πάλι η μέση μέγιστη τιμή της θερμοκρασίας ήταν ανώτερη σε σχέση με τη μέση κλιματική τιμή των τελευταίων 30 ετών. Ωστόσο η υπέρβαση αυτή δεν ξεπέρασε τους 2 βαθμούς, όταν άλλες χρόνιες μπορεί να έφτανε τους 7 ή 8» συμπληρώνει. «Το φετινό καλοκαίρι μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί τυπικό μεσογειακό. Τα τελευταία είκοσι χρόνια τα καλοκαίρια στην Ελλάδα γίνονται όλο και θερμότερα και η μέση μέγιστη θερμοκρασία ανεβαίνει σταθερά να προβλέψει βέβαια τι θα συμβεί από εδώ και στο εξής. Ωστόσο οι χειρότεροι καύσωνες συνήθως καταγράφονται τον Ιούλιο- μεταξύ άλλων και επειδή τον μήνα αυτόν η ημέρα έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια. Οπότε, τα χειρότερα πέρασαν» λέει ο κ. Γεώργιος Κάλλος, καθηγητής του Εργαστηρίου Μετεωρολογίας του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ιδιαίτερα σε σχέση με το περσινό καλοκαίρι, η διαφορά είναι εντυπωσιακή. Έως τα τέλη Αυγούστου του 2007 είχαν παρατηρηθεί όχι ένα, αλλά τρία φαινόμενα καύσωνα. Στη διάρκεια του πρώτου, στις 24 με 25 Ιουνίου, ο υδράργυρος είχε φτάσει τους 41,1 βαθμούς. Στις 25 Ιουλίου- πάντα του 2007- είχε καταγραφεί στην Αθήνα η ιστορική θερμοκρασία των 46,4 βαθμών Κελσίου, ρεκόρ για τα τελευταία τουλάχιστον 50 χρόνια. Τέλος, από τις 22 έως 26 Αυγούστου 2007 η μέγιστη τιμή της θερμοκρασίας σε πολλές περιοχές της Ελλάδας ήταν σταθερά πάνω από τους 40 βαθμούς Κελσίου, με μέγιστη τιμή τους 42. Υπενθυμίζεται ότι η υψηλότερη θερμοκρασία του φετινού καλοκαιριού καταγράφηκε στις 17 Ιουλίου και ήταν 39 βαθμοί στη Νέα Φιλαδέλφεια, στη Λάρισα, στο Άργος και στα Τρίκαλα. Αν ανατρέξει κανείς σε παλαιότερα αρχεία της ΕΜΥ θα διαπιστώσει ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια τα καλοκαίρια στην Ελλάδα γίνονται όλο και θερμότερα και η μέση μέγιστη θερμοκρασία ανεβαίνει σταθερά. Θερμότερο καλοκαίρι μετά το περσινό ήταν αυτό του 2000, ενώ ο καύσωνας του Ιουλίου του 1987 ήταν αυτός με τη μεγαλύτερη διάρκεια, αφού επί έξι συνεχόμενες ημέρες ο υδράργυρος ανέβαινε σταθερά πάνω από τους 42 βαθμούς Κελσίου.

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ!

Να φτιάχνετε φραπέ από το σπίτι και να το παίρνετε σε θερμός. Απαράδεκτες και οι τιμές και η ποιότητα του καφέ τις περισσότερες φορές. Να επιλέγετε παραλίες χωρίς ψιλή άμμο που χώνεται παντού και δεν ξεκολλάει με τίποτα. Να αποφεύγετε το καρπούζι, γιατί μαζεύει όλες τις σφήκες. Να επιλέγετε παρεό αντί πετσέτα που δεν πιάνει τόσο χώρο, κάνει την ίδια δουλειά και πλένεται εύκολα. Να διαλέγετε αντηλιακό σε μορφή γαλακτώματος, γιατί στο λάδι κολλάει η άμμος, εκτός και αν θέλετε να συνδυάσετε ηλιοθεραπεία και πίλινγκ μαζί... Να αποφεύγετε να κάθεστε κοντά σε οικογένειες που έχουν παιδάκια... Αγαπάμε πολύ τα παιδάκια, αλλά όταν δεν έχουμε ή όταν τα έχουμε μεγαλώσει, καλύτερα να τα κρατάμε σε απόσταση ασφαλείας, ιδίως όταν η μαμά τους είναι Ελληνίδα, Ιταλίδα ή Αυστραλέζα. Να διαλέγετε παραλία με βότσαλο, αν θέλετε να αποφύγετε τους μαλλιαρούς τύπους που αρπάζουν τη ρακέτα και σου «γαμούν το τύμπανο» στο τάκα – τάκα.

Μνήμες καλοκαιριού

Το καλοκαίρι φέρνει μαζί του όλες τις χάρες της κατοίκησης του υπαίθρου, μνήμες που παραπέμπουν σε ένα παρελθόν οριστικά χαμένο. Ήτανε εκείνες οι νύχτες του καλοκαιριού, όταν η ζωή και η καθημερινότητα μεταφέρονταν συστηματικά από τον εσωτερικό χώρο του σπιτιού στο ύπαιθρο: φαγητό, ύπνος, παιχνίδι, βεγγέρα, διάβασμα, ψυχαγωγία είχανε τις δικές τους γωνιές για φιλική συντροφιά, περισυλλογή και για την κατοικημένη μοναξιά . Δεν ήτανε προνόμιο ορισμένων που κατοικούσαν σε μεγάλα σπίτια, περιοχές για υπαίθρια ζωή υπήρχαν- στην κλίμακά τουςκαι στα μικρά σπίτια στην πόλη, στα προάστια ή στην εξοχή. Η συνολική οργάνωση του χώρου στο μικρό αυτό σύμπαν της κατοίκησης έδινε ιδιαίτερη χαρά σε μας τα παιδιά, καθώς το σπίτι αποκτούσε μια άλλη διάσταση το καλοκαίρι, μια άμεση σχέση με τη φύση, το χώμα, τα δέντρα, τις μυρωδιές των λουλουδιών, τον ουρανό, ήτανε σαν να ζούσαμε το σπίτι μας από την ανάποδη. Οι συνειρμοί οδηγούν σε αξέχαστες μνήμες: από τη σκοτεινιά του υπογείου με τη διαπεραστική υγρασία της γης μέχρι την ταράτσα με το άμετρο βάθος του ουρανού και τις άπειρες μεταμορφώσεις του φωτός στη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας. Θυμάμαι τις εφήμερες μετακινήσεις για ύπνο στη βεράντα του σπιτιού μας, κοντά στα γνώριμα δέντρα του μικρού κήπου με την ευωδιά του γιασεμιού, είτε στην ταράτσα τις πιο ζεστές νύχτες κάτω από τον έναστρο ή σκοτεινό ουρανό με πανσέληνο ή με αστροφεγγιά. Θυμάμαι τις βεγγέρες στο καταβρεγμένο ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ το ύπαιθρο δημόσιο ή ιδιωτικό όλο και στενεύει, είναι άραγε δυνατό να μεταφέρουμε στις νέες κατασκευές αντίστοιχες ποιότητες; για δροσιά πεζοδρόμιο, τις φιγούρες των γειτόνων, τις κουβέντες και τα αστεία τους, και μας τα παιδιά να παίζουμε μέχρι τελικής πτώσης στον δρόμο, στις αλάνες- τα άδεια οικόπεδα- με τις μολόχες, τις τσουκνίδες, τα χαμομήλια και τα αγριόχορτα, μια φυτολογία που ακόμα με ακολουθεί. Κι αυτά τα βραδινά παιχνίδια να διακόπτονται από τις κουβέντες μας στα σκαλοπάτια των σπιτιών, με ταξίδια φανταστικά και με ιστορίες που άρχιζαν συνήθως με την πρόταση: Θα ήτανε λέει ή θα πήγαινα λέει. Αυτή η μαγική λεξούλα λέει, θυμάμαι ακόμα πόσο μας έδινε το ελεύθερο να ανιχνεύουμε περιοχές άγνωστες και να απολαμβάνουμε, με τη φιλική συντροφιά των παιδιών της γειτονιάς, τις δυνατότητες που προσφέρει ο καλπασμός της φαντασίας και η αυθόρμητη διατύπωση της επιθυμίας. Σε μια εποχή που το ύπαιθρο, δημόσιο ή ιδιωτικό, όλο και στενεύει, είναι άραγε δυνατό να μεταφέρουμε στις νέες κατασκευές αντίστοιχες ποιότητες; Η εμπορευματοποίηση, το άγονο θεσμικό πλαίσιο και το εχθρικό περιβάλλον των πόλεων οδηγεί στην εσωστρέφεια, στον εγκλεισμό και σε μονοσήμαντες προτάσεις κατοίκησης. Κι όμως, υπάρχουν κάποια αισιόδοξα μηνύματα ανατροπής των στερεοτύπων, καθώς οι νέες τεχνολογίες προσφέρονται για τη βελτίωση του μικροκλίματος των πόλεων. Τα πρόσφατα δημοσιεύματα για πράσινες ταράτσες ήρθαν να διαταράξουν τη λιμνάζουσα πραγματικότητα ως κεραυνός εν αιθρία. Η κατοίκηση των στεγών ή των δωμάτων παραπέμπει στις αλτάνες, ελαφρές κατασκευές με πέργκολα πάνω στις στέγες των σπιτιών της Βενετίας του 14ου αιώνα, γνώριμες από τις ζωγραφιές του Canalettο ή του Carpaccio, στις οποίες ο Christopher Αlexander στηρίζεται στο βιβλίο του Ρattern Language για να προτείνει μια διαφορετική κατοίκηση του δώματος ή των στεγών στη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Ο Άρης Κωνσταντινίδης στο βιβλίο του Στοιχεία Αυτογνωσίας με σκίτσα και φωτογραφίες καταγράφει αντίστοιχες κατασκευές στην Ελλάδα στους προσφυγικούς συνοικισμούς της Αθήνας. Στις σημειώσεις του ίδιου βιβλίου διαβάζουμε ότι ένας ξένος περιηγητής έγραφε στο οδοιπορικό του: Οι Έλληνες χτίζουν τα σπίτια τους και κοιμούνται έξω.