Βαλένθιαααα!

http://www.youtube.com/watch?v=Ds8ryWd5aFw&feature=PlayList&p=F12F92401388AF62&index=0&playnext=1
Στην Κεντρική Αγορά της Βαλένθιας γυρίστηκε ένα χάπενινγκ με όπερα και ανέβηκε στο Γιουτιούμπ, όπου κάνει θραύση.

Ξαφνικά τα μεγάφωνα παίζουν μουσική από την Τραβιάτα του Βέρντι και πωλητές με ποδιά αφήνουν το μαγαζί, βγαίνουν στη μέση και τραγουδούν.
Εντάξει, προφανώς ήταν τραγουδιστές της όπερας που είχαν ντυθεί πωλητές, αλλά ήταν τόσο όμορφο να εμφανίζονται ξαφνικά με τις ποδιές και να αρχίζουν τα τραγούδι, τόσο εξαιρετικό και ανέλπιστο, που ο φακός κατέγραψε μερικούς αγοραστές- ακροατές να δακρύζουν από συγκίνηση. Τραγούδησαν τη σκηνή από το πάρτι, εκείνη της αρχής που έχει και βαλσάκι, και χόρεψαν στη μέση της Κεντρικής Αγοράς στη Βαλένθια, κρατώντας ποτηράκια σαμπάνιας που προσφέρθηκε από τα μαγαζιά. Στο τέλος οι τραγουδιστές ύψωσαν ένα πανό, «Είδες πόσο πολύ σου αρέσει η όπερα;» έγραφε.
Διαφήμισαν και την Όπερα και την Αγορά και χάρισαν σε όσους έτυχαν εκεί τη στιγμή εκείνη μια μικρή ανακάλυψη: πόσες δυνατότητες απόλαυσης και χαράς κρύβουν οι άνθρωποι, ανεκμετάλλευτες. Και τώρα βέβαια αρχίζει κανείς να ονειρεύεται παρόμοια πράγματα στην Αθήνα. Αλλά πρέπει να υπολογίσουμε ότι το σκηνικό είναι δύσκολο.
Το καλοκαίρι μια ομάδα παιδιών τραγούδησε ολόκληρη την Κάρμεν στον δρόμο, στην πλατεία Καπνικαρέας για την ακρίβεια, κι ήταν εξαιρετικά. Ας μη ζητάμε παραπάνω. Για να φτάσει να γίνει η Αγορά σκηνικό όπερας πρέπει να αλλάξουν πολλά. Πρώτα χρειάζεται γενική καθαριότητα, ύστερα βάψιμο, καλό σφουγγάρισμα και στέγνωμα του πατώματος, να μην τσακιστούν γλιστρώντας κοινό και τραγουδιστές, γιατί μπορεί να ξεχαστούν με την όπερα, να μην είναι συγκεντρωμένοι όπως όταν ψωνίζουν τα κρεατικά τους. Αν γίνουν όλα αυτά θα μπορεί να παιχτεί μετά και η Αΐντα, γιατί τέτοιο έργο στη Βαρβάκειο θα είναι εφάμιλλο με τη διώρυγα του Σουέζ.

Για τριάκοντα ευρώ απόδειξη

Θα κρατήσω την τσάντα στο χέρι, είπα στο μαγαζί, ευχαριστημένη για το νέο μου απόκτημα.

Ο μαγαζάτορας έβγαλε τα καρτελάκια με την τιμή, χωρίς να το ζητήσω, και μου την έδωσε. Άδειασα μέσα τα πράγματα από τις τσέπες, πλήρωσα, πήρα τα ρέστα, την κρέμασα στον ώμο, χαμογέλασα, και περίμενα.
Ήρθε άλλος αγοραστής στο ταμείο, πλήρωσε, πήρε απόδειξη, έφυγε, κι εγώ ακόμα περίμενα.
- Θα χάλασε η μηχανή, είπα στο τέλος κοιτάζοντας όσο πιο χαζά τον μαγαζάτορα.
Μου έριξε ένα βλέμμα σκοτεινό, πάτησε τα κουμπιά, κράχα - κρούχα, βγήκε η απόδειξη.
Μου την έδωσε χωρίς να ανταποκριθεί στο πλατύ μου χαμόγελο. Την πήρα μ΄ ένα μικρό σφίξιμο στην καρδιά. Άξιζε ο κόπος να στενοχωρήσω τον άνθρωπο για τριάντα ευρώ απόδειξη; Τι με έχει πιάσει, έχω γίνει κάτι σαν περιπλανώμενος ιππότης των αποδείξεων, σώνει και καλά να βάλω τους συμβαλλομένους της καθημερινότητάς μου σε σειρά. Οι άνθρωποι θα νιώθουν ότι παραβιάζω αυτονόητα δικαιώματά τους, το αφορολόγητο δυνατό, έστω και για λίγα σέντσια. Εδώ η Εκκλησία της Ελλάδος αρνείται να φορολογηθεί, που σημαίνει ότι είναι εκ Θεού το αφορολόγητο. Οι μιαροί άνθρωποι επιβάλλουν φόρους, και οι ανίκανοι να γλιτώσουν πρέπει να τους πληρώνουν.
Αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Εξάλλου, έχουν άλλα προσόντα, σταθερό μισθό ή συντάξεις, δεν είμαστε όλοι ίσοι. Παλεύουμε κάθε μέρα να περάσουμε από τη μια πλευρά, των υποταγμένων στην εφορία, στην άλλη, των ανυπότακτων. Κι όποιος γίνεται τόσο σπουδαίος που τα καταφέρνει χαίρει κοινωνικού σεβασμού. Δεν είναι αλήθεια πως δεν έχουμε κοινωνική συνοχή. Έχουμε, μόνο που δεν είναι η συνηθισμένη. Είναι ο βαθύς σεβασμός προς τους αφορολόγητους και το όνειρο να τους φτάσουμε, να περάσουμε στο δικό τους προνομιακό οικόπεδο. Έστω και για τριάντα δεκάρες.

Η φορολογημένη κι ο αφορολόγητος

Τον φώναξα για επισκευές στο σπίτι και ήρθε. Τόση ευγνωμοσύνη για την εμφάνισή του.

Τόσος θαυμασμός για την ικανότητά του. Τι θα έκανα χωρίς αυτόν; Κουβαλά το βαλιτσάκι με τις ειδικές θήκες. Το ανοίγει και βγάζει εργαλεία ακριβείας.

Ξαναφέρνει στη ζωή μου το φως και τη ζέστη. Κατεβαίνει από τη σκάλα και χαμογελά.

Άγγελος της τεχνολογίας.
Μόνο φτερά δεν ξεφυτρώνουν στην πλάτη της πορτοκαλί φόρμας. Να το πω το πικραμένο που μου ήρθε στο μυαλό; Είναι που άκουσα τον Πρωθυπουργό εκείνη τη βραδιά της εθνικής ομοψυχίας.
Είναι που άκουσα το διάγγελμα και ξύπνησε μέσα μου η Μπουμπουλίνα. Στο κάτω κάτω δεν μας ζήτησε να πολεμήσουμε, να φορολογηθούμε είπε μόνο. Πώς πήγαιναν εθελοντές στον πόλεμο και δεν προλάβαιναν να γράφονται στη στρατολογία; Ε, μπορεί τώρα να βρεθούν κι εκείνοι που θα αλλάξουν λίγο, μια σταλιά, την αντίληψή τους για τους φόρους, χωρίς να βάλουν το χακί. Παίρνω ανάσα βαθιά και ζητάω απόδειξη. Ξαφνιάζεται, κι αμέσως μετά ένα χαμόγελο επιείκειας γλυκαίνει το πρόσωπό του. Α, η καημένη εγώ με τον εκσυγχρονισμένο πατριωτισμό μου... Αφού μου έχει εξηγήσει ότι με το κράτος εκείνος δεν συνεταιρίζεται. Δεν βάζει στην τσέπη του ξένα χέρια.

Έτσι ωραία και γλαφυρά μού τα λέει γελώντας, και σίγουρος ότι θα έκανα το ίδιο αν μπορούσα (Πού να ξέρω; Δεν μπήκα εγώ ποτέ σε τέτοιο πειρασμό) παίρνει ύφος ανωτερότητας ακαταμάχητο και το γαρνίρει με επαναστατικές φρασούλες. Πού βρίσκει τόσες λέξεις αιχμηρές, χειρώνακτας άνθρωπος, κι εγώ που είμαι εργάτης του λόγου μένω βουβή και τον κοιτάζω σιωπηλή, ελπίζοντας να μη θυμώσει και μου το κρατήσει, και δεν ξανάρθει όταν τον χρειαστώ; Ζητείται επειγόντως φρασεολογία πειστική, λέξεις δυνατές, κουλτούρα βαθύτερη περί συνείδησης του πολίτη, που μας λείπει.

Ο ύπνος τρέφει τις μεταμορφώσεις

Είκοσι λεπτά παραπάνω ύπνο από τους άνδρες δικαιούμαστε οι γυναίκες, απεφάνθησαν οι επιστήμονες, διότι ο γυναικείος εγκέφαλος κουράζεται περισσότερο από τον ανδρικό! Πολύ την αγαπώ την επιστήμη όταν επιβεβαιώνει έτσι αθώα, με δυνατή φωνή, διάφορα πράγματα που σιωπηρά ξέρουμε όλες, αλλά δεν τα λέμε για να μην πληγώνουμε τ΄ αγόρια. Οι γυναίκες λοιπόν χρειάζονται παραπάνω ύπνο επειδή κάνουν περισσότερα πράγματα, αλλά πού να τον βρουν; Ακριβώς επειδή κάνουν περισσότερα, δεν προλαβαίνουν να κοιμούνται. Κι ο φλοιός του εγκεφάλου δεν προλαβαίνει να ανασυγκροτηθεί, να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, όπως συνηθίζει όταν έχει χρόνο. Διότι αυτό κάνει ο φλοιός του εγκεφάλου, είναι μια χαρωπή και διακριτική νοικοκυρούλα και κάθε νύχτα τακτοποιεί τις στολές εργασίας της κυρίας, τα καπέλα και τις τραγιάσκες, από δω το επάγγελμα, από εκεί τα παιδιά, στο άλλο ράφι οι συνάδελφοι κι από κάτω τα συρτάρια με το κομμωτήριο, τα ψώνια, το μαγείρεμα, τις κοινωνικές υποχρεώσεις. Στην κεντρική ντουλάπα ο σύντροφος στριμώχνεται με τους γονείς, στις ειδικές τσάντες οι φίλοι. Σκούπισμα, ξεσκόνισμα, φρεσκάρισμα των ιδιοτήτων και των υποθέσεων ο φλοιός του εγκεφάλου, την ώρα που εμείς συχνά κάνουμε το τελείως αντίθετο, τα μπερδεύουμε όλα γλυκά στα όνειρά μας, τα πετάμε στον αέρα και ανακατώνονται, τα παρατάμε σύξυλα και φεύγουμε για ανύπαρκτα μέρη ελαφριές και χαρούμενες, μικρούλες και χαριτωμένες, άνθρωποι χωρίς ιδιότητες και χωρίς βάρη. Είκοσι λεπτά παραπάνω για να ανασυγκροτηθούμε, να μας καλέσει η συνείδηση πίσω στη γη και στα καθήκοντά μας, έτοιμες για μια καινούργια μέρα με καινούργιες εναλλαγές. Η άσκηση κάνει καλό και στο μυαλό, γερνάει αργότερα από των αρσενικών. Μήπως να ξανασκεφτούν το μονοσήμαντο της ύπαρξής τους, να ανταλλάξουν λίγη αυτοτέλεια ρόλου με πολυδιάσπαση, να κοιμούνται κι αυτοί παραπάνω;

Καταστροφική ρουτίνα

Η φωτογραφία δείχνει έναν ευσταλή νεαρό να αδειάζει στο οδόστρωμα ένα καφάσι πορτοκάλια.

Χαμογελαστός. Πίσω του τρακτέρ, κι άλλοι αγρότες, γελάνε όλοι πολύ ευχαριστημένοι. Κάποιος βγάζει φωτογραφία λυγίζοντας τα πόδια, να προλάβει το φρούτο στον αέρα. Σαν να βλέπεις κιόλας τις ρόδες των τρακτέρ να περνάνε σε λίγο από πάνω και να τα λειώνουν, σιγά το πράγμα.
Και τι έγινε; Πέρσι ρίχνανε γάλα και το καλοκαίρι ρίχνουν ροδάκινα. Κάποτε θα σοκαριζόμασταν, να σπαταλιούνται έτσι οι καρποί της γης. Και να γελάνε σκορπώντας τους οι ίδιοι που τους μάζεψαν. Θα πείτε, δεν είναι οι ίδιοι, τώρα ξένοι εργάτες μαζεύουν τα πορτοκάλια και τα αφεντικά απλώς διαμαρτύρονται. Ακόμα κι έτσι, το να τα σκορπάνε στον δρόμο έπρεπε να μας σοκάρει. Όμως τα συνηθίσαμε αυτά. Μια ακόμα ακραία εικόνα χωρίς νόημα. Δεν μας συγκινεί, έχουμε βουτηχτεί σε ένα είδος ρουτίνας της καταστροφής. Κάθε μέρα εικόνες καταστροφών για διαμαρτυρία, μας έκαναν αναίσθητους. Οι αγρότες όμως συνεχίζουν όπως κάθε χρόνο, το πρόγραμμά τους. Έχει γίνει πια εποχικό έθιμο, αφού καταργήσαμε τις παραδοσιακές τελετές γονιμότητας και τις άλλες γιορτές που θυμίζουν και ιερουργούν τον κύκλο της ζωής, μας έμειναν αυτά. Το βλέπουν σαν αναβίωση των αρχαίων σπονδών ίσως, και θέλουν να δουν αν ρουφάει η άσφαλτος την πορτοκαλάδα; Ή πραγματικά, δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτε καλύτερο; Τίποτε άλλο εκτός από το να κλείνουν τους δρόμους, κάθε χρόνο, τόσα χρόνια τώρα, αδιαφορώντας για το αν είναι σε θέση να προκαλέσουν συμπάθεια έστω και σε έναν άνθρωπο; Άραγε είναι σίγουροι ότι βρίσκονται τόσο ψηλά στην εκτίμησή μας που μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και να συγχωρούνται από τους πολίτες, ή δεν τους ενδιαφέρει καθόλου; Και τι από τα δύο θα ήταν χειρότερο;

Ξεραθήκαμε στα γέλια

Κάποιοι άνθρωποι ανάμεσά μας πρέπει να περνάνε αξέχαστα αυτές τις μέρες, να σκάνε στα γέλια.

Τηλεφωνούν στην Αστυνομία και λένε ότι έχουν βάλει βόμβα στη Βουλή, στα υπουργεία, στο σχολείο της γειτονιάς τους, όπου τους έρθει η ιδέα.
Πωπώ τι πλάκα!
Φτιάχνουν συκώτι οι τύποι.
Διότι η Αστυνομία, τι αστείο, τρέχει εκεί που της λένε κι αρχίζει να ψάχνει για βόμβα. Και βάζει μια κορδέλα γύρω γύρω κι απομονώνει κτίρια και δρόμους. Κανείς δεν περνάει, σταματά η κυκλοφορία, βρίζουν πεζοί και εποχούμενοι. Καλύτερα κι από διαδήλωση είναι δηλαδή, γιατί στις διαδηλώσεις τους πεζούς τους αφήνουν να περνάνε. Ενώ με τις βόμβες δεν περνά κανείς διότι μπορεί να σκοτωθεί. Αδειάζουν τα πάντα, περιμένουν όλοι να τελειώσει η έρευνα και οι φαρσέρ απολαμβάνουν. Θα πρέπει να βρίσκουν κάποιο σημείο με θέα, να βλέπουν τους ανθρώπους να αγωνιούν, να ρωτάνε, να ανυπομονούν, να βλέπουν τους αστυνομικούς να ψάχνουν με τα μηχανήματα, να συνεννοούνται με τα τηλέφωνα, να παίρνουν στα σοβαρά τις ψευτιές τους, να επιδεικνύουν αυτό τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, στη σωματική ακεραιότητα, στη δημόσια περιουσία. Τι γελοία όλ΄ αυτά, έτσι; Η Αστυνομία να μη μπορεί να τους διαολοστείλει, να μη μπορεί να το ρισκάρει, να αφήσει τη βόμβα να εκραγεί κι όποιον πάρει ο Χάρος. Να πρέπει πάντα να τσεκάρει μη σκοτωθεί κανείς. Είναι για γέλια όντως. Ευτυχώς υπάρχουν συμπολίτες που έχουν αυτή την πολύ λεπτή αίσθηση του χιούμορ. Ξεφεύγουμε κι από τη ρουτίνα. Είναι τόσο απλό πια να κυκλοφορείς σ΄ αυτή την πόλη, δρόμοι ανοιχτοί, λεωφορεία τακτικά, τα πάντα λειτουργούν ρολόι, ούτε ένα τρακτέρ στην Πανεπιστημίου. Κάτι να μας αναστατώσει, λίγη αδρεναλίνη, λίγο σασπένς.
Να αποκτήσει ενδιαφέρον η ζωή μας.

Τι χρησιμεύουν τόσα τετράδια ?

Τόσο πολλά τετράδια τι χρησιμεύουν πια, αναρωτήθηκα συχνά τελευταία, κάνοντας βόλτα στα μαγαζιά και χαζεύοντας τα υπέροχα είδη δώρων με τα ωραία εξώφυλλα και τις λευκές σελίδες. Τώρα όλοι γράφουν σε κομπιούτερ, ποιος θα χρησιμοποιήσει ξανά πένα και μολύβι;

Βρήκα την απάντηση το Σαββατοκύριακο. Το πέρασα κλαίγοντας και γελώντας καθώς διάβαζα τις αναμνήσεις της θείας μου, της ........, που κατάφεραν να εκδώσουν οι κόρες της, η .... και η Χ..... Της είχαν χαρίσει ένα τετράδιο με λευκές σελίδες γύρω στο 1980 κι εκεί έγραψε αναμνήσεις από τη ζωή της, τα παιδικά χρόνια στα Σπάρτα Πισιδίας, την προσφυγιά, την εγκατάσταση στη Νέα Ιωνία, τις σπουδές ώς το Γυμνάσιο, τη δουλειά σε εργοστάσιο, τους κοινωνικούς αγώνες. Πόσο ζωντανά την έφερε κοντά μου πάλι η γραφή της, αυτή τη γοητευτική γυναίκα που γνώρισα πολύ αργότερα, πόσα κατάλαβα τώρα, εκ των υστέρων για την προσωπικότητα που τόσο με εντυπωσίαζε από μικρό παιδί, και για την εποχή των γονιών και παππούδων μας.
Ακόμα και για του εαυτού την κατανόηση χρειάζεται να σταματάς και να θυμάσαι, να ακούς τα περασμένα και να ξαναβλέπεις τα σημερινά. Κι έχω διαβάσει Ιστορία, ιστορίες, μαρτυρίες και αναλύσεις, αλλά τίποτα δεν αντικαθιστά την αμεσότητα ενός πρώτου προσώπου. Να λοιπόν τι θα κάνουμε με τα τετράδια. Θα αγοράσουμε και θα χαρίσουμε στους ανθρώπους που κρατάνε μέσα τους θησαυρούς αναμνήσεων. Δεν συνηθίζουν το κομπιούτερ, γράφουν με μολύβι. Ας μην είναι όλοι ταλαντούχοι στο γράψιμο, κάποτε έμαθαν την τέχνη. Η σχολική εμπειρία, η γνώση της γραφής κοιμάται σε περισσότερους από όσους φανταζόμαστε. Κι όπως ψάχνει κανείς νερό ή θαμμένους θησαυρούς σε οικόπεδα, έτσι μπορεί να βρει κάτι πολύτιμο μέσα στο ίδιο του το σπίτι, να ξεθάψει διαμάντια.