Έχουμε ήδη εκδικηθεί τους Γερμανούς

Τη Γερμανία την έχουμε εκδικηθεί από καιρό, μάλλον τις χώρες που την εποχή που είχαν έναν Μπετόβεν, κι όχι μόνο έναν εδώ που τα λέμε, ήθελαν επιπλέον να συνδράμουν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ενός λαού που οραματιζόταν ελεύθερο κράτος στον νότο της Ευρώπης. Δεν ήταν τότε η Γερμανία ενιαία και δυνατή όπως τώρα, υπήρχαν μικρότερα και μεγαλύτερα γερμανικά κράτη, όπως η Βαυαρία, με βασιλιά τον Λουδοβίκο, υποστηρικτή της επανάστασης εκείνης λόγω ανεξέλεγκτου ρομαντισμού πιθανότατα.

Θέλοντας να χτίσει κάτι, όπως όλοι οι ηγεμόνες που σκέφτονται την υστεροφημία μεταξύ των μελλοντικών περιπατητών, ονειρεύτηκε μια πόλη νεοκλασική, γεμάτη κολόνες, αετώματα, τρίγλυφα και μετώπες. Κάτι απλό και επιβλητικό, που θα ρουφούσε αγνότητα από την πηγή, την αρχαία Ελλάδα φυσικά, κατά προτίμηση την αρχαία Αθήνα. Της μόδας ήταν τότε μπαρόκ και ροκοκό κτίρια, οπότε το νεοκλασικό ήταν πρόταση λιτότητας. Ο Λουδοβίκος επηρέασε όσο μπορούσε το Μόναχο να γίνει νεοκλασικό, αλλά σίγουρα έμεινε άυπνος όταν ο Λεοπόλδος της Σαξονίας αρνήθηκε τον θρόνο της Ελλάδας. Η επόμενη επιλογή ήταν ο γιος του, ο Όθων. Πατέρας και γιος έβαλαν τα δυνατά τους να επιλεγεί πρωτεύουσα η Αθήνα, το καλύτερο μέρος για να χτιστεί μια νεοκλασική πόλη. Τα σχέδια τα έκανε ο σπουδασμένος στο Βερολίνο Σταμάτης Κλεάνθης με τον φίλο του Εδουάρδο Σάουμπερτ, και ο επίσημος αρχιτέκτονας των βαυαρικών ανακτόρων Κλέντσε τα προσάρμοσε λίγο στην πεζή πραγματικότητα.
Ο Φρίντριχ φον Γκέρτνερ σχεδίασε τα Ανάκτορα, νυν Βουλή, και αργότερα ο Τσίλερ βοηθώντας τον Χάνσεν να τελειώσει την Ακαδημία έδωσε την τελική φυσιογνωμία στην ονειρεμένη εκείνη νεοκλασική πόλη.
Τη συνέχεια την ξέρετε. Ε, και μη μου πείτε ότι δεν τους έχουμε ήδη εκδικηθεί όλους εκείνους τους διεστραμμένους Γερμανούς, γκρεμίζοντας συστηματικά τη νεοκλασική Αθήνα!

Σώματα της Αυστραλίας

Τι παράξενο θέαμα τα συλλογικά γυμνά στις φωτογραφίες του Σπένσερ Τιούνικ. Σώματα λευκών ως επί το πλείστον, καλοθρεμμένα, στιβαρά, εμφανίζουν τη γύμνια τους με αξιοζήλευτη περηφάνια.

Σίγουρα δεν θα τους ήταν εύκολο των ανθρώπων να βγάλουν τα ρούχα τους και να φωτογραφηθούν, σίγουρα όλοι θα έδωσαν έναν μικρό αγώνα. Θα διευκολύνθηκαν επειδή ήταν πολλοί μαζί, κάτω από τα ρούχα όλοι άνθρωποι είμαστε, θα σκέφτηκαν, ζώα δίποδα και δυστυχώς άπτερα. Τα δυο πόδια μάλιστα θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει στις φωτογραφίες, έχουν εμφανώς ενισχυθεί, τουλάχιστον στην Αυστραλία. Πού είναι οι προβλέψεις ότι οι άνθρωποι θα εξελίσσονταν με πόδια ατροφικά και μεγάλα κεφάλια, επειδή όλα θα τα κάνει ο εγκέφαλος;
Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, τα πόδια όλο και πιο γερά πατάνε στη γη, γυμνάζονται και δυναμώνουν, τελικά μπορεί οι εγκέφαλοι να ατροφήσουν. Και τα κεφάλια θα μικρύνουν. Αλλά μπορεί να φταίνε και τα καγκουρό. Αυστραλία είναι αυτή, παράξενη χώρα. Βέβαια οι λευκοί της μας μοιάζουν. Σχεδόν πρησμένοι από την καλοπέραση, ψηλοί, τεράστιοι, ανεπτυγμένοι.
Φαίνεται στα σώματα αυτά όλο το παραπάνω κρέας που κατανάλωσε η ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες και κανένας ακόμα δεν ξέρει αν το έκανε για καλό ή για κακό της. Μόνοι οι πίνακες του Ρούμπενς με τις γυμνές θεές των ονείρων του έχουν απεικονίσει τόσο πλούσια ροδαλή σάρκα Αν υπήρχαν τέτοιες φωτογραφίες στη δεκαετία του 1950, είναι βέβαιο ότι θα βλέπαμε διαφορετικά ανθρώπινα σώματα.
Αδύνατα, αγύμναστα, αδέξια. Και σήμερα στην Κίνα ή την Ινδία θα δινόταν διαφορετική εικόνα. Ποιος θα κατόρθωνε όμως να γδύσει τόσους Κινέζους ή Ινδούς;
Αυστραλοί λοιπόν, πλούσιοι, άνετοι, πληθωρικοί, μαυρισμένοι και με τα σημάδια των μαγιό στο δέρμα, δοξάζουν το ανθρώπινο είδος στην κυριαρχία του, στην τελειότερη στιγμή του.

5.000 γυμνοί φωτογραφήθηκαν στην όπερα του Σίδνεϊ

Για το διάσημο αμερικανό φωτογράφο Σπένσερ Τιούνικ, γνωστό για τα γυμνά πορτρέτα του, περισσότεροι από 5.000 άνθρωποι έβγαλαν τα ρούχα τους και πόζαραν πάνω στα σκαλιά της όπερας του Σίδνεϊ.

Οι διοργανωτές της συγκεκριμένης εκδήλωσης δεν περίμεναν ότι τόσοι πολλοί Αυστραλοί θα ανταποκρίνονταν στο κάλεσμά τους. Μάλιστα, ανέμεναν περίπου τους μισούς.
Η φωτογράφηση είχε διοργανωθεί από τους υπεύθυνους της εκδήλωσης Sydney Gay and Lesbian Mardi Gras (αντίστοιχη του Gay Parade) το περασμένο Σαββατοκύριακο.
Ο Τιούνικ τόνισε ότι στη φωτογράφηση συμμετείχαν ομοφυλόφιλοι και ετεροφυλόφιλοι πολίτες, στέλνοντας το μήνυμα ότι οι Αυστραλοί «αγκαλιάζουν» την κοινωνία της ισότητας.
Στη φωτογράφηση συμμετείχαν άνθρωποι κάθε ηλικίας, οι οποίοι αψηφώντας την πρωινή δροσιά, κατάφεραν να κλέψουν την παράσταση και να θέσουν σε δεύτερο πλάνο την εντυπωσιακή όπερα.
Ανάμεσα στα «μοντέλα» ήταν και μία έγκυος γυναίκα, η οποία αμέσως μετά πήγε στο μαιευτήριο για να γεννήσει αλλά και ένας γνωστός τηλεπαρουσιαστής δελτίου καιρού

Ελληνική ευθιξία

O πρόεδρος της Βουλής κάλεσε τον πρέσβη της Γερμανίας και του επέδωσε διαμαρτυρία για όσα γράφουν εναντίον μας οι Γερμανοί δημοσιογράφοι.

Μαζί και τα αποκόμματα όλων αυτών των γεμάτων κακία και δυσπιστία άρθρων. Τα μάζευε τόσο καιρό επιμελώς, για να καταλάβουν και οι Γερμανοί πόσο δουλευταράς είναι και οι Έλληνες ψηφοφόροι που κάποια στιγμή είχαν τη λαϊκίστικη σκέψη ότι θα έπρεπε οικειοθελώς να προσφέρει στο ταμείο του κράτους τον 13ο μισθό του μαζί με τους άλλους βουλευτές. Ή τον 14ο. Δεν θυμάμαι.
Τώρα τι θα κάνει ο Γερμανός πρέσβης; Έχει βέβαια πολλές επιλογές. Η μια είναι να κάνει αγωγή στους Γερμανούς δημοσιογράφους για συκοφαντική δυσφήμηση της φίλης χώρας Ελλάδας και την αποζημίωση των εκατομμυρίων ευρώ που θα πάρει, γιατί πάντα σε εκατομμύρια είναι η αποζημίωση της δυσφήμησης εδώ σε μας, να μας τη δώσει για να τον συγχωρήσουμε ως εκπρόσωπο αυτού του αχάριστου λαού που δεν μπορεί να εκτιμήσει το προνόμιο να τρέφει Έλληνες. Ή, μπορεί να τους καλέσει σε τραπέζι στον «Διόνυσο» με όλα τα έξοδα πληρωμένα και θέα την Ακρόπολη, να δουν τι καλά περνάνε εδώ οι φίλοι και δικοί και να μην ξαναγράψουν παρά μόνο πόσο σπουδαίοι και κιμπάρηδες και μοναδικοί είμαστε, για να τους ξανακαλέσουμε. Δικό του θέμα είναι. Να τους τραβήξει το αυτί με κάποιο τρόπο των Γερμανών δημοσιογράφων;
Αυτή δεν είναι η δουλειά των πρέσβεων; Να τραβάνε τα αυτιά των δημοσιογράφων.
Όπως των βουλευτών είναι να μαζεύουν αποκόμματα και να τους τα πηγαίνουν, φροντίζοντας επιμελώς τη φήμη μας και το καλό μας όνομα ως Ελλήνων. Και μη μου πείτε τώρα ότι δεν τα μαζεύει μόνος τα αποκόμματα και βάζει τον Άργο του Τύπου της Ανατολής να κάνει τη δουλειά. Λαϊκίζετε πάλι.

Μιλάμε για παιδιά

Μπορεί να φαίνεται ακραίο να ζητάνε ορισμένοι να δοθεί ελληνική ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα. Και πράγματι, στη συγκέντρωση που έγινε το Σάββατο με αίτημα την ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά ήταν πολύ λίγος κόσμος, αν σκεφτείτε ότι το θέμα αφορά τα παιδιά, όχι κάτι άλλο. Όχι τους μπαμπάδες ή τις μαμάδες τους που φέρνουν τις αναμνήσεις από άλλα μέρη στις αποσκευές τους, τα παιδιά που μεγαλώνουν εδώ, ανάμεσα στα δικά μας, μιλάνε ελληνικά, πηγαίνουν σχολείο, ανασαίνουν τον ίδιο αέρα και αποθηκεύουν αναμνήσεις από τον ίδιο περίγυρο. Αν οι γονείς τους δεν έχουν τα απαραίτητα προσόντα, νομιμότητα και μονιμότητα για όσο απαιτεί ο νόμος, σημαίνει ότι αυτά τα παιδιά θα έχουν χειρότερη μεταχείριση από το ελληνικό κράτος, θα θεωρούνται άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας, μη πολίτες. Πέρα από την υποκειμενική προκατάληψη του καθενός που θα πρέπει να αντιμετωπίζουν, θα έχουν και την αντικειμενική υποβάθμιση της ύπαρξής τους από την πολιτεία επειδή οι γονείς τους δεν θα πληρούν όλους τους όρους για να ζητήσουν για λογαριασμό τους ιθαγένεια. Σε καθημερινή βάση, στα σχολεία και στις παρέες, στους δρόμους και στις δουλειές, θα υπάρχουν με το στίγμα αυτής της στέρησης, και δεν είναι μόνο ότι θα εξασφαλίσουν ένα ψυχικό τραύμα όλα τους, με συνέπειες ανάλογες με τον χαρακτήρα. Είναι ότι και τα άλλα παιδιά, τα τυχερά, με τις σωστές προϋποθέσεις για ιθαγένεια, θα μεγαλώνουν με τη γνώση πως μερικά παιδιά είναι κατώτερα, όπως γίνεται και τώρα, αλλά τώρα πιστεύουμε όλοι πως ζούμε μια φάση μεταβατική. Μια γνώση που διαφθείρει τις ψυχές, κατεβάζει το επίπεδο της πολιτικής ευαισθησίας, διαφθείρει τελικά τις κοινωνίες. Είναι πολύ βαρύ. Είναι άδικο για τα ίδια τα παιδιά μας.

Πολεοδομικό παραμύθι χωρίς όνομα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πόλη που απέκτησε σχέδιο ονειρεμένο πριν καν αποφασιστεί να γίνει πρωτεύουσα ενός καινούργιου μικρού φιλόδοξου κι ορμητικού κράτους. Κι όταν το σχέδιο ξεκίνησε να εφαρμόζεται οι λιγότερο ονειροπόλοι κτηματίες, παλιοί και κυρίως νέοι, άνθρωποι που είχαν αγοράσει σε τιμή ευκαιρίας μεγάλες εκτάσεις από διάφορους αγάδες, πασάδες, δερβισάδες πριν αυτοί μεταναστεύσουν, αυτοί λοιπόν οι νεόπλουτοι, ας πούμε νεογαιοκτήμονες, τόσο καλά οργανώθηκαν εναντίον του ονειρεμένου σχεδίου που κατάφεραν να στενέψουν οι δρόμοι και οι πλατείες.

Για να μη χρειαστεί να κοπούν πολύ τα μεγάλα τους κτήματα. Αν και δεν υπήρχαν ακόμα Σαρκοζί και Μέρκελ, το κράτος από τότε δεν είχε λεφτά για απαλλοτριώσεις, κι όταν του βρίσκονταν πήγαιναν αλλού.
Ύστερα η πόλη μεγάλωνε.
Οι κτηματίες που είχαν μείνει απέξω, για να μην την πατήσουν όπως οι από μέσα έφτιαχναν μόνοι τους σχέδια με πολλούς μικρούς στενούς δρόμους, χωρίς πλατείες φυσικά και άλλα τέτοια άχρηστα, πάρκα, αλέες, κ.λπ., πουλούσαν τα οικοπεδάκια και μετά όλοι μαζί, αγοραστές και πωλητές, πίεζαν πολιτικά να εγκριθούν τα σχέδια. Η μέθοδος συνεχίστηκε μέχρι να καλύψει το Λεκανοπέδιο, κι ύστερα έγινε καθέτως κάτι παρόμοιο. Όλα τα μικρά σπιτάκια έγιναν πολυκατοικίες με μερικούς καινούργιους νόμους που βοήθησαν.
Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που κάποιος σκέφτηκε να επιβάλει τη στοά στα πεζοδρόμια και τους ακάλυπτους. Θα ήταν πολύ γενναίος άνθρωπος, και μαζί ονειροπόλος. Μερικά οικόπεδα από παράξενες συγκυρίες έμειναν άχτιστα και να που τώρα διάφοροι νεαροί έχουν γίνει αντάρτες του πράσινου και δεν αφήνουν να πλησιάσουν ούτε τα συνεργεία των Δήμων.
Δύσκολη κατάσταση, αλλά το τέλος του παραμυθιού υπήρχε μέσα στην αρχή του, αφού τίποτε δεν έφερε ανατροπή στη μέση του.

Εξάρτηση

Η πόλη μάς έχει διαφθείρει, το κατάφερε ύπουλα με τα χρόνια. Μας έχει δημιουργήσει εξάρτηση, να μην μπορούμε στιγμή μακριά της. Και δεν εννοώ αυτήν την άσχημη Αθήνα που κάθε μέρα μάς βγάζει γλώσσα, μάς βρίζει δείχνοντας την ασχήμια της, ουρλιάζοντας ότι άδικα την ντύσαμε αρχοντικά, αυτή κουρελού πάντα ήθελε να είναι και θα μας εκδικείται στον αιώνα τον άπαντα. Εννοώ την πόλη των ονείρων μας, αυτή που δεν παύουμε να επιθυμούμε σαν άρρωστοι εραστές, να καταδιώκουμε απελπισμένα. Την αληθινή πόλη που θα μπορούσαμε να έχουμε, μια πόλη που θα σε άφηνε να χαζεύεις και να χάνεσαι, να ξεχνιέσαι και να επανεφεύρεις τον εαυτό σου με μια βόλτα. Αυτή που θα σε αγκάλιαζε παρηγορητικά κάθε φορά που ο αρχαίος θεσμός της οικογένειας σού βαραίνει το στήθος και βγαίνεις από το πυρηνικό διαμέρισμα να πάρεις μια ανάσα. Αυτή που θα σε δεχόταν χωρίς να σε ρωτάει ποιος είσαι και τι θέλεις. Αυτή που θα σου έδειχνε τις ομορφιές της χωρίς να ζητάει ταυτότητα. Που θα χαμογελούσε χωρίς επιφυλάξεις και θα σε οδηγούσε στα θαύματα, όπως στις ταινίες του Φελίνι. Την πόλη που δεν θα σε εξαντλούσε στην ανούσια βία. Την πόλη που θα σε εκμαύλιζε να εγκαταλείπεις την εστία, δεν θα σε κυνηγούσε να ξαναχωθείς μέσα της κάθε φορά που βγαίνεις. Που θα σου υποσχόταν το τυχαίο, όπως κάθε αληθινή πόλη, και που θα σου προσέφερε το προγραμματισμένο, πάντα, σίγουρα, εγγυημένα. Όπως κάθε αληθινή πόλη. Που θα καμάρωνε για την παλιά της γειτονιά και θα κορδωνόταν για τις καινούργιες. Την πόλη που δεν θα έκλεινε τις Κυριακές και τις γιορτές.

Ωστόσο ακόμα κι έτσι απαράδεχτη που είναι τώρα, μπορούσε να μην κλείνει τις Κυριακές και τις γιορτές.