Μunting Νayon («Μικρό χωριό»)

Το λένε «Μικρό χωριό» αλλά δεν είναι στην Ευρυτανία, είναι στην Κυψέλη και είναι παιδικός σταθµός. Τον έφτιαξε η Ενωση Φιλιππινέζων Εργαζοµένων το 1994, αλλά δεν είναι µόνο για παιδιά Φιλιππινέζων. Παιδιά Ασιατών, Αφρικανών και Ευρωπαίων γίνονται δεκτά από τα τρία µέχρι τα πέντε κι είναι τόσο πολλές οι αιτήσεις που αναγκαστικά µπαί νει όριο, µε δυσκολία, γιατί δεν θέλουν να αφήσουν κανένα παιδί απέξω. Μόνο που τώρα κινδυνεύουν να µεί νουν όλα χωρίς σχολείο, γιατί ο περί φηµος εκεί νος νόµος για τα νηπιαγωγεία που σάρωσε την προσχολική ζωή πέρσι τέτοιον καιρό θεωρεί ανεπαρκές το κτίριο. Οι γυναίκες - και οι άντρες - της Ενωσης βάλθηκαν να µαζέψουν λεφτά για την ενί σχυση του κτιρίου και ζητάνε να τους δοθεί παράταση στην προθεσµία, που εί ναι στις 11 Ιουνίου. Δεν εί ναι κερδοσκοπική επιχεί ρηση ο σταθµός τους και εί ναι άδικο που ο νόµος δεν κάνει τη διάκριση. Θα έπρεπε να ασχοληθεί λίγο περισσότερο µε τον παιδικό αυτό σταθµό που δεν έγινε κλειστός κοινοτικός φιλιππινέζικος, όπως θα µπορούσε και θα ήταν ίσως φυσικό να έχει γίνει, αλλά ανοί χτηκε στον πολυεθνικό - ελληνικό κόσµο της γειτονιάς και προσπαθεί να έχει σχέση µε τα σχολεία της περιοχής. Στο σάιτ του υπάρχουν φωτογραφίες από τις επισκέψεις των παιδιών του σχολείου, τις χριστουγεννιάτικες γιορτές του και τη «Μέρα του ΟΗΕ» ανάµεσα σε άλλες. Δεν είναι πολύ ενδιαφέρον για τα παιδιά, και τους µεγάλους, να µαθαίνουν για τα Ηνωµένα Εθνη στο νηπιαγωγείο, συνειδητοποιώντας ότι η κατάστασή τους δεν είναι κάτι το εξαιρετικό, αλλά αυτό που συµβαίνει στον πλανήτη; Αντί να απειλούν µε κλείσιµο αυτόν τον σταθµό, µήπως να κοιτάξουν λίγο τις µεθόδους του ως παράδειγµα και για άλλους;

Συγκλονίζει το πρωτοφανές περιστατικό φρίκης με θύμα έναν 35χρονο μετανάστη, ο οποίος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, κάθως κάποιοι τον «σούβλισαν» με σκουπόξυλο.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, τo βράδυ της περασμένης Παρασκευής ο άτυχος αλλοδαπός έφτασε στο νοσοκομείο των Χανίων με έντονους πόνους στον θώρακα και απέδωσε τον τραυματισμό του σε ατύχημα.
Στη συνέχεια, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε και οι γιατροί τον υπέβαλαν σε νέες εξετάσεις κατά τις οποίες έκπληκτοι διαπίστωσαν ένα κομμάτι ξένου σώματος, υπόλειμμα από το σκουπόξυλο, στον θώρακα του 35χρονου, που έχρηζε άμεσης χειρουργικής επέμβασης.
«Υπήρχε διάτρηση πρωκτού και ρήξη εντέρου, ήπατος, διαφράγματος και κάρφωμα του πλαστικού στο δεξί τμήμα του θώρακος. Πρόκειται, φυσικά περί βιασμού και όχι ατυχήματος, όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος», τόνισε ο διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας του Νοσοκομείου Χανίων, Γιώργος Αρχοντάκης.
Η αστυνομία έχει ήδη ξεκινήσει έρευνες για το πρωτοφανές περιστατικό φρίκης.

Ανεµος Μέρκελ να ήταν;

Σύνταγµα, ώρα καθηµερινή, πρωί, µε απεργία και διαδήλωση, τα συνηθισµένα. Οι αστυνοµικοί κλείνουν τον δρόµο µε τη γνωστή κορδέλα, οι τελευταίοι εποχούµενοι προσπαθούν να ξεφύγουν. Φυσάει, διάφορα χαρτιά σε πετυχαίνουν στο πρόσωπο καθώς προσπαθείς να περάσεις ανάµεσα στην απερίγραπτη λαµαρινοσαλάτα. Ενα µηχανάκι καβαλάει το πεζοδρόµιο και τότε συµβαίνει το αναπάντεχο. Ενας αστυνοµικός του φωνάζει να γυρίσει πίσω.

Βρισκόµαστε στο πεζοδρόµιο πέντε - έξι άνθρωποι και γυρίζουµε µηχανικά να δούµε. Ακούµε την απίστευτη φράση από τα αστυνοµικά χείλη, να προφέρεται καθαρά, µε δυνατή φωνή. «Γιατί ανέβηκες στο πεζοδρόµιο;».Το γράφω και σχεδόν δεν το πιστεύω, ας έγινε µπροστά στα µάτια µου. Ο οδηγός στο µηχανάκι έµεινε άφωνος. Προφανώς δεν το περίµενε, πόσες φορές θα έχει ξαναχρησιµοποιήσει το πεζοδρόµιο κι ούτε πεζοί δεν θα έχουν πει κιχ; Και µέσα στον χαµό της απεργίας και της διακοπής κυκλοφορίας ο αστυνοµικός να θυµηθεί κάτι τόσο ασήµαντο; Λες και βρισκόταν στη Γερµανία ξαφνικά και έπρεπε όλοι να τηρούµε τον νόµο βρέξει - χιονίσει. Ανεµος Μέρκελ σα να φυσούσε µπροστά στη Βουλή κι έπαιρναν τα µυαλά µας αέρα. Οτι, λέει, γίναµε Γερµανία κι εµείς, σεβόµαστε τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. «Να πας από τον δρόµο» είπε ο αστυνοµικός, κι ακούστηκαν αµέσως πέντε µπράβο από τους πεζούς. Κοιταχτήκαµε και χαµογελάσαµε συγκινηµένοι, σαν άνθρωποι που ζουν αναπάντεχα µια σπάνια εµπειρία. Μήπως να ανταλλάσσαµε τηλέφωνα, να µαζευόµαστε και να θυµόµαστε πώς ακριβώς είχε γίνει; Για µια στιγµή µάς χτύπησε ο αέρας µε την ψευδαίσθηση ότι θα ζητήσει η «γερµανίδα νοικοκυρά» κι άλλες προδιαγραφές για να µας δώσει δάνειο, δεν τη νοιάζει µόνο για τα λεφτά, θέλει γενικότερες αλλαγές στη ζωή µας, κι ήρθε η ώρα να τις κάνουµε, δεν πάει άλλο.

Υστερα αποµακρυνθήκαµε και τα ξεχάσαµε όλα.

Αποδείξεις πονηριάς

Καθήσαμε στο καφενείο της Αδριανού, δίπλα στις γραμμές του Ηλεκτρικού, Κυριακή μεσημέρι με το κρύο. Στην απέναντι πλευρά είχε εκείνες τις σόμπες υγραερίου που σου ψήνουν το κεφάλι («έχε τους πόδας σου ζεστούς, την κεφαλήν σου κρύαν ίνα ποτέ σου ιατρού μην έχεις χρείαν» έλεγαν οι μαμάδες μας που δεν πήγαιναν τότε σε καφετέριες). Στην αποδώ πλευρά δεν είχε σόμπες και δεν είχε ελπίδες για πελατεία, μέχρι που πήγαμε εμείς. Μεγάλη παρέα, δεν χωρούσε αλλού, λουκούμι τους ήρθε στο μαγαζί. Τόσο μεγάλη παρέα, που με κάτι ψευτοκαφέδες πλήρωσε πάνω από 120 ευρώ. Πλήρωσε κι απόδειξη δεν πήρε.

«Απόδειξη παρακαλώ;» είπε ο αποφασισμένος να διεκδικήσει τα δικαιώματά του φίλος, και το αφεντικό κατέβασε τα μούτρα, εξαφανίστηκε, και μας άφησε στο κρύο. Περιμέναμε ωστόσο, δύσθυμα, μέχρι που ξαναφάνηκε με ένα μάτσο αποδείξεις. «Για να τις μοιραστείτε» μας είπε, και προς στιγμήν εντυπωσιαστήκαμε. Μήπως τον είχαμε παρεξηγήσει;
Ήταν εντάξει ο άνθρωπος, μας τις έκοψε και χωριστά για να μας εξυπηρετήσει όλους. Φύγαμε ευχαριστώντας, και καθώς περπατούσαμε εκείνος ο ίδιος ο ψείρας φίλος ρίχνει μια ματιά στα χαρτιά που είχε πάρει και λέει, «αυτά δεν είναι σημερινά!».
Κοιτάζουμε, ήταν όντως παλιές αποδείξεις, με ημερομηνίες ακόμα και του Φλεβάρη. Μετράμε τα ποσά, όλα μαζί ήταν λιγότερα από 30 ευρώ. Μικροποσά όλες, αποδείξεις ξεχασμένες στα τραπέζια από ξένους πελάτες προφανώς, που τις μάζευε για να τις δώσει σε κάποιον παράξενο σαν εμάς όταν θα της ζητούσε. Δεν γυρίσαμε πίσω να κάνουμε καβγά, είχαμε πια απομακρυνθεί πολύ, αυτό εξάλλου περίμενε κι εκείνος. Γλίτωσε λοιπόν την απόδειξη για τα 120 ευρώ, μέρα μεσημέρι με τόσους πελάτες, με την αστυνομία να κυνηγά μετανάστες ως ατραξιόν μπροστά στους θαμώνες, κι απλώς μας χάλασε το κέφι.

Απονιά

Πώς να γίνω κι εγώ όσο χρειάζεται αδιάφορος, να μην τα βλέπω τα σπασμένα σκαλιά μπροστά στο Οφθαλμιατρείο; Να μην τη βλέπω και την έρμη τη μαρμάρινη κουπαστή στις σκάλες του Μετρό στο Πανεπιστήμιο, που θέλαμε και κολονάκια τρομάρα μας. Μια άχρηστη πολυτέλεια στη μίζερη πόλη. Και τα σκαλιά στο Θέατρο Βρετάνια, και οι γωνίες στο Ιλίου Μέλαθρον, και του Διονυσίου Αρεοπαγίτου τα σκαλιά, όλα χτυπημένα με σφυρί, κομματιασμένα. Πέρασε η «επανάσταση» από εδώ Πέμπτη πρωί, με την πορεία. Πάλι Παρίσι και οδοφράγματα ονειρεύτηκαν διάφοροι νεαροί βλαστοί της θυμωμένης Αθήνας, πήραν το σφυρί και σπάσανε τα λιγοστά της όμορφα κομμάτια. Το Παρίσι έζησε τις ταραχές του το ΄68, έκτοτε αναπολεί και συνεχίζει να ομορφαίνει, εμείς δεν τις χορταίνουμε.

Πάλι τζάμια σπασμένα, και ο Ιανός γυαλιά- καρφιά, γιατί και τα βιβλία είναι το ύπουλο δηλητήριο της αστικής τάξης. Και καλά τα μαγαζιά λες θα διορθωθούν, ελπίζεις να βρουν κουράγιο οι άνθρωποι να τα ξαναφτιάξουν. Αυτά τα δημόσια κτίρια όμως ποιος θα τα νοιαστεί στον άστοργο δήμο, τον χρεωμένο, τον ανίκανο;
Αυτά τα παλιά μάρμαρα τα γυαλισμένα από τα ανθρώπινα βήματα δύο αιώνων πάνε, δεν ξαναγίνονται. Τόση άνεση να καταστρέφουν τη δημόσια ομορφιά, την κοινή περιουσία μας, την τόσο μικρή, την τόσο σπάνια, σε κάνει να μην ξέρεις τι να πρωτολυπηθείς, την πόλη ή την έρημο στις καρδιές των παιδιών της; Βία με ό,τι τους χαρίζει από το λίγο περίσσευμά της. Τα φτηνά μάρμαρα των σκαλοπατιών της πολυκατοικίας που μένουν, των μπαλκονιών και του νεροχύτη τους τα σέβονται περισσότερο, αυτά τα κοινά, τα εκτεθειμένα ζήλεψαν, που απευθύνονται στην κοινή απόλαυση. Λες και είναι η παραπάνω μπουκιά που πάει να τους μπουκώσει η μάνα τους, και της τη φτύνουν στη μούρη...

Έχουμε ήδη εκδικηθεί τους Γερμανούς

Τη Γερμανία την έχουμε εκδικηθεί από καιρό, μάλλον τις χώρες που την εποχή που είχαν έναν Μπετόβεν, κι όχι μόνο έναν εδώ που τα λέμε, ήθελαν επιπλέον να συνδράμουν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ενός λαού που οραματιζόταν ελεύθερο κράτος στον νότο της Ευρώπης. Δεν ήταν τότε η Γερμανία ενιαία και δυνατή όπως τώρα, υπήρχαν μικρότερα και μεγαλύτερα γερμανικά κράτη, όπως η Βαυαρία, με βασιλιά τον Λουδοβίκο, υποστηρικτή της επανάστασης εκείνης λόγω ανεξέλεγκτου ρομαντισμού πιθανότατα.

Θέλοντας να χτίσει κάτι, όπως όλοι οι ηγεμόνες που σκέφτονται την υστεροφημία μεταξύ των μελλοντικών περιπατητών, ονειρεύτηκε μια πόλη νεοκλασική, γεμάτη κολόνες, αετώματα, τρίγλυφα και μετώπες. Κάτι απλό και επιβλητικό, που θα ρουφούσε αγνότητα από την πηγή, την αρχαία Ελλάδα φυσικά, κατά προτίμηση την αρχαία Αθήνα. Της μόδας ήταν τότε μπαρόκ και ροκοκό κτίρια, οπότε το νεοκλασικό ήταν πρόταση λιτότητας. Ο Λουδοβίκος επηρέασε όσο μπορούσε το Μόναχο να γίνει νεοκλασικό, αλλά σίγουρα έμεινε άυπνος όταν ο Λεοπόλδος της Σαξονίας αρνήθηκε τον θρόνο της Ελλάδας. Η επόμενη επιλογή ήταν ο γιος του, ο Όθων. Πατέρας και γιος έβαλαν τα δυνατά τους να επιλεγεί πρωτεύουσα η Αθήνα, το καλύτερο μέρος για να χτιστεί μια νεοκλασική πόλη. Τα σχέδια τα έκανε ο σπουδασμένος στο Βερολίνο Σταμάτης Κλεάνθης με τον φίλο του Εδουάρδο Σάουμπερτ, και ο επίσημος αρχιτέκτονας των βαυαρικών ανακτόρων Κλέντσε τα προσάρμοσε λίγο στην πεζή πραγματικότητα.
Ο Φρίντριχ φον Γκέρτνερ σχεδίασε τα Ανάκτορα, νυν Βουλή, και αργότερα ο Τσίλερ βοηθώντας τον Χάνσεν να τελειώσει την Ακαδημία έδωσε την τελική φυσιογνωμία στην ονειρεμένη εκείνη νεοκλασική πόλη.
Τη συνέχεια την ξέρετε. Ε, και μη μου πείτε ότι δεν τους έχουμε ήδη εκδικηθεί όλους εκείνους τους διεστραμμένους Γερμανούς, γκρεμίζοντας συστηματικά τη νεοκλασική Αθήνα!

Σώματα της Αυστραλίας

Τι παράξενο θέαμα τα συλλογικά γυμνά στις φωτογραφίες του Σπένσερ Τιούνικ. Σώματα λευκών ως επί το πλείστον, καλοθρεμμένα, στιβαρά, εμφανίζουν τη γύμνια τους με αξιοζήλευτη περηφάνια.

Σίγουρα δεν θα τους ήταν εύκολο των ανθρώπων να βγάλουν τα ρούχα τους και να φωτογραφηθούν, σίγουρα όλοι θα έδωσαν έναν μικρό αγώνα. Θα διευκολύνθηκαν επειδή ήταν πολλοί μαζί, κάτω από τα ρούχα όλοι άνθρωποι είμαστε, θα σκέφτηκαν, ζώα δίποδα και δυστυχώς άπτερα. Τα δυο πόδια μάλιστα θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει στις φωτογραφίες, έχουν εμφανώς ενισχυθεί, τουλάχιστον στην Αυστραλία. Πού είναι οι προβλέψεις ότι οι άνθρωποι θα εξελίσσονταν με πόδια ατροφικά και μεγάλα κεφάλια, επειδή όλα θα τα κάνει ο εγκέφαλος;
Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, τα πόδια όλο και πιο γερά πατάνε στη γη, γυμνάζονται και δυναμώνουν, τελικά μπορεί οι εγκέφαλοι να ατροφήσουν. Και τα κεφάλια θα μικρύνουν. Αλλά μπορεί να φταίνε και τα καγκουρό. Αυστραλία είναι αυτή, παράξενη χώρα. Βέβαια οι λευκοί της μας μοιάζουν. Σχεδόν πρησμένοι από την καλοπέραση, ψηλοί, τεράστιοι, ανεπτυγμένοι.
Φαίνεται στα σώματα αυτά όλο το παραπάνω κρέας που κατανάλωσε η ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες και κανένας ακόμα δεν ξέρει αν το έκανε για καλό ή για κακό της. Μόνοι οι πίνακες του Ρούμπενς με τις γυμνές θεές των ονείρων του έχουν απεικονίσει τόσο πλούσια ροδαλή σάρκα Αν υπήρχαν τέτοιες φωτογραφίες στη δεκαετία του 1950, είναι βέβαιο ότι θα βλέπαμε διαφορετικά ανθρώπινα σώματα.
Αδύνατα, αγύμναστα, αδέξια. Και σήμερα στην Κίνα ή την Ινδία θα δινόταν διαφορετική εικόνα. Ποιος θα κατόρθωνε όμως να γδύσει τόσους Κινέζους ή Ινδούς;
Αυστραλοί λοιπόν, πλούσιοι, άνετοι, πληθωρικοί, μαυρισμένοι και με τα σημάδια των μαγιό στο δέρμα, δοξάζουν το ανθρώπινο είδος στην κυριαρχία του, στην τελειότερη στιγμή του.