Επιδημία

ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ για τις ολέθριες επιπτώσεις που μπορεί να έχει η συνεχώς αυξανόμενη χρήση αναβολικών ουσιών, όχι μόνο από αθλητές που κάνουν πρωταθλητισμό αλλά ακόμη και από μαθητές- αθλητές, κτυπούν οι ειδικοί, πλην όμως σε ώτα μη ακουόντων. Το «πάθημα» του 2004, με την υπόθεση των Κεντέρη και Θάνου, δεν έγινε μάθημα. Τα κρούσματα ντοπαρισμένων αθλητών αυξάνονται ανησυχητικά- οι ειδικοί μιλούν για επιδημία- και το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν ξέρει αν είναι μόνον όσα εντοπίζονται ή υπάρχουν και άλλα για τα οποία είναι αδύνατος ο εντοπισμός της ουσίας που χρησιμοποιήθηκε. ΚΑΙ αυτό γιατί φαίνεται ότι η «επιστήμη» των αναβολικών, όπως και το παρεμπόριό τους, προηγείται της επιστήμης του εντοπισμού τους από τα εργαστήρια. Ειδικά αν πρόκειται για τα ελληνικά, των οποίων οι δυνατότητες, όπως αποδείχθηκε στην περίπτωση των αρσιβαριστών, εξακολουθούν να είναι περιορισμένες. ΤΟ ντοπάρισμα των αθλητών δεν είναι μόνο παραβίαση των κανόνων τού ευ αγωνίζεσθαι. Αποτελεί σοβαρή απειλή για την υγεία όσων χρησιμοποιούν αναβολικά και κυρίως των νεαρών μαθητώναθλητών. Τα περιστατικά θανάτων και αναπηριών που έχουν καταγραφεί παγκοσμίως λόγω αναβολικών είναι πάρα πολλά, αν και δεν ανακοινώνονται όλα για ευνόητους λόγους. ΕΥΘΥΝΕΣ για την εξάπλωση του ντόπινγκ έχουν προφανώς οι ίδιοι οι αθλητές, οι προπονητές, οι γιατροί τους ή οι μάνατζερ, αλλά και μερίδα γονέων που στο όνομα του πρωταθλητισμού και των σημαντικών οικονομικών ωφελημάτων που συνεπάγεται η επιτυχία, ενθαρρύνουν- ή δεν αποτρέπουν- τα παιδιά τους να παίρνουν αναβολικά. ΟΜΩΣ έχει και η Πολιτεία. Γιατί δεν έχει οργανώσει ένα πλήρως αξιόπιστο σύστημα αντιντόπινγκ με εξειδικευμένα, σύγχρονα εργαστήρια. Οι συστηματικοί έλεγχοι απουσιάζουν- και μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που οι αρμόδιοι σπεύδουν να κάνουν τα στραβά μάτια, καθώς οι πρωτιές σε αγώνες και τα μετάλλια εμφανίζονται περίπου ως κυβερνητικό έργο! ΑΥΤΗ η πρακτική πρέπει να αλλάξει. Στη χώρα που γεννήθηκε το Ολυμπιακό Πνεύμα, είναι ασυγχώρητο να υπονομεύεται με τόσο προκλητικό τρόπο για τα λεφτά και το κομματικό όφελος.

Η νέα γενιά

«Παρακολούθησα πριν από καιρό το πολιτικό ντοκιμαντέρ του Κούνδουρου για το Πολυτεχνείο “Τα τραγούδια της φωτιάς” και ένιωσα τη δίψα και την ελπίδα για δημοκρατία που είχε η ελληνική κοινωνία. 33 χρόνια μετά, η δημοκρατία που μας δόθηκε από τη γενιά των παππούδων μας και των γονιών μας δέχεται αλλεπάλληλα χτυπήματα στους θεσμούς που τη στηρίζουν (δημοσιογραφία DVD, Vodafone, Siemens, ομόλογα, φωτιές, αστυνομική βία, διατροφικά σκάνδαλα, καρτέλ, περιβάλλον). Το καράβι της δημοκρατίας έχει πέσει σε μεγάλες φουρτούνες, όμως χρειάζεται ψυχραιμία, αποφασιστικότητα, θέληση και θυσίες. Δεν θα το βουλιάξουμε, οι προηγούμενες γενιές αποκατέστησαν και διατήρησαν τη δημοκρατία, η σημερινή γενιά πρέπει να την αξιοποιήσει. Δεν είναι όλα σαθρά, δεν έχει τελειώσει τίποτα, πάθαμε και μάθαμε. Η νέα γενιά δεν πρέπει να δεχτεί τον τίτλο γενιά των 700 ευρώ, είμαστε ή μάλλον πρέπει να γίνουμε η γενιά της αναγέννησης των θεσμών και της δημοκρατίας, η γενιά που θα σταματήσει τον φαύλο κύκλο, η γενιά που θα έχει το πάθος της Μελίνας και τη μεθοδικότητα του Γεννηματά».

Αύγουστος ανελέητος

Είναι μυστήριο το γιατί όλος ο κόσμος κάνει διακοπές τον Αύγουστο. Υποτίθεται ότι υπάρχει κάποια ελευθερία επιλογής στην περίοδο που θα πάρεις άδεια, και όλοι χρησιμοποιούν αυτή την ελευθερία για να επιλέξουν τον ίδιο άχαρο μήνα. Τον Αύγουστο η μέρα έχει αρχίσει να μικραίνει, το καλοκαίρι να κουράζεται, φυσάνε αδιάκοπα βοριάδες, η θάλασσα είναι δύσκολη και στο κολύμπι και στην πλεύση. Κάνει λιγότερη ζέστη, αλλά λόγω του αέρα είναι πιο επικίνδυνη εποχή για πυρκαγιές. Όλα τα πεύκα που ξεράθηκαν καλά καλά τον Ιούλιο κινδυνεύουν να καούν τον Αύγουστο και γενικά οι συνθήκες είναι μάλλον ακραίες. Αλλά επιμένουν όλοι να κατεβάζουν ρολά, να αναχωρούν, οπότε η μόνη εξήγηση που υπάρχει είναι ότι δεν αντέχουν να μείνουν μόνοι ούτε και για έναν μήνα ή λιγότερο. Έχουν συνηθίσει τον υπερπληθυσμό της πόλης, αν φύγουν Ιούλιο θα νιώσουν μοναξιά στα μικρά ήσυχα μέρη των διακοπών, ενώ τον Αύγουστο έχουν το μάξιμουμ των πιθανοτήτων να συναντήσουν κι άλλους αδειούχους. Παρ΄ όλα αυτά, γκρινιάζουν διαρκώς ότι οι ταβέρνες βάζουν χάλια ντομάτες στη χωριάτικη, τις οποίες εισάγουν από το Βέλγιο, πως οι τηγανητές πατάτες είναι προτηγανισμένες από το σούπερ μάρκετ, γιατί δεν προλαβαίνει το προσωπικό να εξυπηρετήσει την αυξημένη πελατεία και ότι δεν βρίσκουν χώρο να απλώσουν στην παραλία την πετσέτα τους. Θα πρέπει να είναι ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, επειδή εκεί κάνει ζέστη τον Αύγουστο, τους ακολουθούμε κι εμείς, που θα έπρεπε να αρχίζουμε Ιούνιο να ξεκουραζόμαστε και Αύγουστο να συμμαζευόμαστε. Ακόμα μία εξάρτηση από τα ευρωπαϊκά πρότυπα, για την οποία φταίει ο εκσυγχρονισμός και οι παραφυάδες του.

Ο Αυστραλός είναι νεκρός

Κλινικά νεκρός. Το «κλινικά» το κάνει να ακούγεται ελαφρύτερο, διότι καταλαβαίνετε, νεκρός ένας νεαρός 20 ετών, είναι βαρύ. Αν και στο μονόστηλο ο θάνατός του αναφέρεται ως θάνατος αλλοδαπού, κι ελαφραίνει ακόμα περισσότερο από το «κλινικά». Καθ΄ ότι αλλοδαπούς λέμε εμείς τους ανεπιθύμητους, που έρχονται με τα πλοία παράνομα από την Τουρκία και στοιβάζονται στα νησιά, οπότε ένας λιγότερος, δύο λιγότεροι, είναι συνηθισμένο. Χάνονται στον δρόμο μερικοί, είναι στο πρόγραμμα η φύρα. Αλλά αυτός ο αλλοδαπός είναι Αυστραλός, δυστυχώς. Και μάλλον δεν ήρθε από την Τουρκία παράνομα, το δε νησί όπου έπεσε κλινικά νεκρός δεν είναι η Σάμος με το στρατόπεδο προσφύγων, ούτε η Λέρος, ούτε καν η Λέσβος, αλλά η Μύκονος, αν είναι δυνατόν. Φαίνεται ότι ο αλλοδαπός αυτός ήταν τουρίστας, που είχε πάει σε νυχτερινό κέντρο στη Μύκονο, κι απλώς δεν άρεσε η φάτσα του στους μπράβους. Τον λιάνισαν οι σεκιουριτάδες τον μικρό, αστυνομικοί ιδιωτικοί λέγονται επίσης και σχεδιάζεται να οπλοφορούν, διότι καμιά φορά δεν χτυπάνε αρκετά δυνατά με τα ρόπαλα. Τι να σου κάνουν και τα ρόπαλα όταν ανεβοκατεβαίνουν σε στιβαρά κεφάλια εικοσάχρονων; Κινδυνεύουν και να σπάσουν. Πάντως φαίνεται ότι εκεί στην Αυστραλία δεν τους ταΐζουν καλά, διότι το συγκεκριμένο εικοσαετές κεφάλι έσπασε- κλινικά πάντα- και ο θάνατος επήλθε. Τον πέρασαν, λέει, οι μπράβοι για κλέφτη, και μπορεί ο νόμος να λέει ότι για την κλοπή δεν ισχύει ποινή θανάτου, αλλά πού να το ξέρουν οι σεκιουριτάδες; Νομική τελείωσαν; Αυτοί να χειρίζονται όπλα ξέρουν, για τα υπόλοιπα ας βγάλει άκρη το διπλωματικό σώμα με την πρεσβεία της Αυστραλίας. Κρίμα πάντως να μην κάνουν οι άλλοι αλλοδαποί, αυτοί που πρέπει να τρώνε τις ροπαλιές, τουρισμό στη Μύκονο, και να μπλέκεται κανείς έτσι...

Στη γιορτή της Δημοκρατίας

Μερικοί χαρακτήρισαν επικοινωνιακό κόλπο του Τσίπρα την εμφάνιση της νεαρής Καντίτζας στο Προεδρικό Μέγαρο, στη γιορτή για τη Δημοκρατία. Προφανώς, επειδή η παρουσία της απευθύνει στη Δημοκρατία ένα ευθύ μήνυμα. Έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα, έχει πάει σχολείο στην Αθήνα, έχει τρέξει στους δρόμους της πόλης αυτής, μιλά τη γλώσσα της, δουλεύει, ζει, ερωτεύεται και ονειρεύεται σε αυτή την πόλη, σε αυτή τη χώρα. Και η χώρα αυτή δεν τη θεωρεί πολίτη της. Δεν είναι Αφρικάνα, όπως έγραψαν οι εφημερίδες, είναι Αθηναία. Και στο πρόσωπό της, στο πρόσωπο όλων των συμπολιτών και συνανθρώπων μας που ζουν εδώ και η Πολιτεία αρνείται να τους θεωρήσει υπηκόους της- υπακοή ζητά, υπηκοότητα δεν δίνει- η Δημοκρατία θίγεται και αμφισβητείται. Είναι αντιδημοκρατικός ο ελληνικός νόμος περί ιθαγένειας. Θεωρεί Έλληνες μόνο όσους γεννηθούν από έναν τουλάχιστον Έλληνα γονιό. Χιλιάδες νέους που γεννήθηκαν εδώ δεν τους έχει απλώς ως β΄ κατηγορίας πολίτες, δεν τους έχει καν ως πολίτες. Πάνε σχολείο, ευτυχώς εκεί υπάρχει λογική, πληρώνουν φόρους, αλλά δεν παίρνουν υπηκοότητα. Είναι χειρότερος από αντιδημοκρατικός αυτός ο νόμος, είναι ρατσιστικός. Αναφέρεται καθαρά στην ξεπερασμένη έννοια της ράτσας. Θα έπρεπε ο Δικηγορικός Σύλλογος να έχει κηρύξει απεργία επ΄ αόριστον για να ξεκουνήσει τον συντηρητικό νομοθέτη. Είναι ένας νόμος που μας προσβάλλει όλους. Με αυτή την έννοια, ίσως ήταν έλλειψη τακτ να προσκληθεί στη γιορτή της Δημοκρατίας μία κοπέλα που η Δημοκρατία μας θέλει να αγνοεί. Αλλά, από την άλλη μεριά, ήταν δείγμα εμπιστοσύνης στη Δημοκρατία. Η οποία οφείλει να επανορθώσει τάχιστα αυτό το μεγάλο λάθος που αμαυρώνει την εικόνα της και του χρόνου να γιορτάσει με μερικές χιλιάδες νέους πολίτες της. Στο Σύνταγμα, για να χωρέσουν.

Ευτυχώς ξεχνάμε

Πώς τα καταφέρνει η Σερβία; Γιατί εμείς εδώ, δυσκολευόμαστε. Ως σύμμαχοι και αδερφοί ορθόδοξοι, που κάποτε αφεθήκαμε να πάρουμε θέση με ενθουσιασμό σε έναν εμφύλιο τον οποίο δεν καταλαβαίναμε. Θυμάμαι ακόμα μια φωτογραφία του Σαββόπουλου με τον Κάρατζιτς αγκαλιά, τη θυμάμαι ακριβώς επειδή δεν την είχα καταλάβει. Η λεζάντα δεν εξηγούσε τι δουλειά είχε ο Σαββόπουλος με έναν πολέμαρχο, ούτε γιατί χαμογελούσε πλατιά. Ίσως ήθελε να πει ότι στους πολέμους παίρνουμε μέρος, δεν καθόμαστε να κοιτάμε ουδέτερα, κι οι Έλληνες ανεπισήμως σε εκείνον τον πόλεμο είχαν πάρει το μέρος των Σέρβων χωρίς να εξετάζουν λεπτομέρειες. Αγαπούσαν τους Σέρβους γι΄ αυτό που ήσαν, ή που νόμιζαν ότι ήσαν, όχι για όσα έκαναν. Επισήμως η Ελλάδα είχε άλλη πολιτική, κι αυτό έκανε πολλούς Έλληνες να νιώθουν πικραμένοι. Κι η επίσημη Ελλάδα δεν εξηγούσε γιατί είχε άλλη πολιτική, όπως απέφευγε να εξηγεί τόσα. Χρειάζονται ενέργεια οι εξηγήσεις, που δεν είχε, χρειάζονται εκπαίδευση. Τώρα που συνελήφθη ο Κάρατζιτς, δεν είναι ότι επικρατεί το δίκαιο και διώκονται στ΄ αλήθεια τα εγκλήματα πολέμου, γράφουν ορισμένοι αρθρογράφοι, αλλά ότι νικήθηκε και υφίσταται τις συνέπειες της ήττας. Δεν έχουν άδικο. Αλλά αν η πλευρά Κάρατζιτς και οι Έλληνες που την υποστήριζαν θεωρούν ότι οι σφαγές αμάχων και οι εθνοκαθάρσεις είναι κάτι αποδεκτό στον πόλεμο, ενώ η άλλη πλευρά το θεωρεί απαράδεκτο, το έχει ονομάσει έγκλημα, ίσως αξίζει τον κόπο να ξανασκεφτούν και οι Έλληνες υποστηρικτές του με ποιου το μέρος είναι. Μήπως τελικά έχει σημασία το ότι η πολιτισμένη ανθρωπότητα ορίζει κάποια πράγματα ως «εγκλήματα πολέμου» και δεν πιστεύει ότι ο πόλεμος επιτρέπει τα πάντα. Οι Σέρβοι πάντως αυτό αποφάσισαν, φαίνεται.

Ζήτω το κίνημα της αλληλεγγύης!

Καλοκαιρινές άδειες και ταλαιπωρία πάνε δυστυχώς πακέτο. Όχι βέβαια γι΄ αυτούς που φεύγουν, αλλά γι΄ αυτούς που μένουν πίσω και θέλουν να εξυπηρετηθούν. Την περασμένη εβδομάδα τόλμησα-τι το θελα και ΄γώ;- να πάω στην τράπεζα. Η ανάγκη με έριξε σε αυτή την ταλαιπωρία. Και εκεί που όλα τα σημάδια συνηγορούσαν πως για να κάνω τη δουλειά μου θα έπρεπε να εξαντλήσω πρώτα όλα τα αποθέματα της υπομονής μου, έγινε το... θαύμα. Ένα ταμείο και δεκάδες δύστυχοι- μαζί κι εγώ περιμέναμε και... περιμέναμε πότε η ταμίας θα το έπαιρνε απόφαση να λειτουργήσει στο φουλ τις «μηχανές» της και να μας ξεπετάξει όλους στο πι και φι. Πού τέτοια τύχη όμως! «Εδώ κι ένα τέταρτο στην οθόνη δεν έχει αλλάξει ο αριθμός. Ακόμη το 180 γράφει. Αν είναι να κάνει ο καθένας τόση ώρα, φέξε μου και γλίστρησα», μου πιάνει την κουβέντα ο συμπαθής ηλικιωμένος που καθόταν στα άβολα καθίσματα της τράπεζας τουλάχιστον μία ώρα. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι το 225 που έγραφε το δικό μου χαρτάκι θα αργούσε πολύ, πάρα πολύ. Απελπίστηκα. Όσο περίμενα- όρθιος βέβαια έμπαινε κόσμος και απογοητευμένος με την αργή εξυπηρέτηση γινόταν... καπνός. Αυτό έκανε και μία κυρία, η οποία μη μπορώντας να περιμένει άλλο έρχεται προς το μέρος μου και μου δίνει με κρυφό και συνθηματικό τρόπο το χαρτάκι της. «Εγώ δεν μπορώ να περιμένω. Παρ΄ το εσύ να κάνεις τη δουλειά σου». Ο μαγικός αριθμός 207 έφτασε στα χέρια μου. Το κίνημα αλληλεγγύης μόλις μου είχε χτυπήσει φιλικά την πλάτη. Τελικά, σκέφτηκα, πως το ποτήρι δεν είναι πάντα μισοάδειο- όπως έχουμε συνηθίσει να το βλέπουμε. Μήπως δεν είναι μία τέτοια κίνηση αλληλεγγύης όταν το διερχόμενο αυτοκίνητο «παίζει» τα φώτα προειδοποιώντας σε ότι λίγο πιο κάτω περιμένουν αστυνομικοί με ραντάρ στα χέρια έτοιμοι να σε γράψουν; «Δώσε το επικυρωμένο εισιτήριο σε άλλον επιβάτη»: αλλά και η τελευταία αυτή μόδα είναι η απόδειξη της αλληλοβοήθειας που φαίνεται να φουντώνει στη χώρα μας. Υπάρχουν κι άλλα πολλά τέτοια παραδείγματα που δεν πρόλαβα να σκεφτώ, αφού στην οθόνη εμφανίστηκε το 207. Ζήτω το κίνημα της αλληλεγγύης!