www.trivago.gr 

Για να προγραμματιζετε σωστα τα ταξιδια σας

company_presentation_en.pdf

 

http://company.trivago.com/images/layoutimages/company_presentation_en.pdf

http://www.trivago.gr/ Super σελιδα που με βοηθαει να προγραμματιζω τα ταξιδια μου

Μπορντό μαγεία

Ακίνητο σκηνικό. Οι καρέκλες της Βουλής που ποτέ δεν γεμίζουν τελείως. Ακόμα κι όταν κάποιος φωνάζει και χειρονομεί στο βήμα, όταν οι κάμερες δείχνουν τα μπορντό καθίσματα παράγουν μια εικόνα αμηχανίας και σιωπής. Έτσι κι εμείς στεκόμαστε μπροστά στις χειρονομίες και τις στεντόρειες ρητορείες, απορώντας. Αυτή δεν είναι η Βουλή, το νομοθετικό όργανο της εξουσίας; Τι κάνει με τις περίεργες αυτές ψηφοφορίες; Τι στόχο έχει όλο αυτό το πολύπρακτο έργο; Πολύπρακτο, πολύκροτο, πολύπλαγκτο, κι όλα σε αφθονία... Τίνος τη δουλειά έχουν αναλάβει, με τι σενάριο δουλεύουν οι αντιπρόσωποι του έθνους; Τι αντιπροσωπεύουν μέσα στη νύχτα; Μακρύ ταξίδι της μέρας, που αν δεν το παρακολούθησες δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Πρέπει να έχεις μάθει τη μοντέρνα ορολογία, διαφορετικά θα σε σοκάρει όλο αυτό το μπέρδεμα. Παραπομπή, ευθύνη υπουργών, εξεταστική, ακούγεται σαν το ιατρικό τσεκάπ που πρέπει να κάνεις κι όλο το αναβάλεις λόγω δουλειάς και υποχρεώσεων. Η Βουλή δεν έχει δουλειά και υποχρεώσεις; Παίζει τον ρόλο ενός άλλου, κι ο άλλος χάνει τον δικό του. Η Βουλή γίνεται δικαστήριο, αλλά σαν μαγική εικόνα, ενώ παριστάνει ότι θα γίνει δικαστήριο, ξαφνικά αποδεικνύει πως δεν είναι. Κάνει μαγικά, ρίχνει χαρτάκια στην κάλπη, άμπρα κατάμπρα, αθώωση, αλλά δεν τη λένε έτσι. Είναι μάγοι, λίγο μετά την παράσταση βγαίνουν με το κοστουμάκι τους άψογοι, ατσαλάκωτοι, σα να μην ξενύχτησαν, να μην πιέστηκαν, σα να μην τρέχει τίποτα. Άφθαρτοι, αθώοι, απαράπεμπτοι, άνετοι. Τι τούρμπο τους σερβίρουν σε εκείνο το κυλικείο; Μόνο οι μπορντό καρέκλες σα να φθάρηκαν πολύ μέσα σε λίγες μέρες και να ξεθώριασε η μεγαλοπρέπειά τους. Α, μα γι΄ αυτό θα τη μετακομίσουν τη Βουλή στα προάστια, να πάρει καθαρό αέρα και να ανανεωθεί.

Η μέρα της Γης

Το έμαθα εκ των υστέρων, ότι η 22α Απριλίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Γης. Γενικά δεν είναι πολύ γνωστή αυτή η μέρα στην Ελλάδα, και ίσως καλύτερα. Γιατί θα είχαμε διάφορους δημάρχους να εκφωνούν βαρετούς λόγους και να πρέπει να κάνουν οι δημοσιογράφοι περίληψη και να την τυπώνουν μετά στις εφημερίδες και να την μεταδίδουν στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, καταναλώνοντας άδικα πολύ χαρτί και πολλή ενέργεια. Οπότε κάτι γλίτωσε η Γη από την ελληνική άγνοια της ημέρας της. Γιατί μάλλον δεν θα έκαναν εδώ στην Ελλάδα τόσο ευφάνταστα πράγματα σαν αυτά που στέλνουν τα πρακτορεία από άλλες πόλεις, π.χ.: οικολόγοι μάζεψαν τα χαρτόκουτα από τους δρόμους του Χονγκ Κονγκ. Μα, θα μου πείτε, θέλει πολλή φαντασία να μαζέψεις χαρτόκουτα από τους δρόμους; Ε, για βάλτε λοιπόν τη δική σας να δουλέψει και να οραματιστεί Έλληνες οικολόγους να μαζεύουν οτιδήποτε από τους δρόμους της Αθήνας. Τα καταφέρνετε; Όχι, εδώ και οι οικολόγοι έχουν πράγματα πιο σημαντικά να κάνουν. Ασχολούνται με ζητήματα μεγάλα, πλανητικά, πανανθρώπινα, παγκόσμια. Δύσκολα θα τους φανταζόμουνα να κάνουν μια εκδρομή, ας πούμε, στο σημείο που έχει οριστεί να γίνει η περίφημη χωματερή της Κερατέας, και να δουν είναι ή δεν είναι καλό το σημείο από άποψη οικολογική, χαλάει όλα τα Μεσόγεια, φαίνεται από παντού, απειλεί πραγματικά έναν σπάνιο αρχαιολογικό χώρο; Ή μήπως είναι σε κατάλληλο σημείο και πρέπει επιτέλους να ξεκινήσει, γιατί δεν πάει άλλο η κατάσταση στην Αττική με τις χωματερές; Μα, θα μου πείτε, είναι μακριά η Κερατέα, πώς θα πάνε εκεί πέρα οι οικολόγοι; Με αυτοκίνητο που είναι αντιοικολογικό; Σωστά, γι΄ αυτό λέω ότι θα μπορούσαν να μαζέψουν χαρτόκουτα, αλλά το Χονγκ Κονγκ είναι ακόμα μακρύτερα.

Ζώντας στο μέλλον

Προς το παρόν η Αθήνα παραμένει παράξενα ανθρώπινη, απολαύστε όσο μπορείτε σήμερα, αύριο, το Σαββατοκύριακο. Μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία και να την ξανακάνουν Κόλαση, διότι ζούμε πια στον αστερισμό της μάθησης, αν και δεν μας φαίνεται. Πάσχα, Χριστούγεν- να, καλοκαίρι, μόλις τα σχολεία κλείσουν βρίσκει ξανά η πόλη τις ανθρώπινες διαστάσεις της, στοιχειωδώς τουλάχιστον. Είναι μυστήριο, τόσα πολλά είναι τα σχολικά που κυκλοφορούν; Ή μήπως είναι γονείς με γιωταχί που πάνε τα παιδιά σε μακρινά σχολεία; Και όταν κλείνουν τα σχολεία, οι γονείς τι κάνουν; Πάνε διακοπές κι αυτοί; Δεν δουλεύουν; Πώς τα καταφέρνουν; Μαζί με τα σχολεία ανοίγουν και τα ωδεία; Μήπως αυτά δημιουργούν την κίνηση; Τα αγγλικά, το πιάνο, το μπαλέτο; Τι γίνεται ακριβώς; Πόσα χιλιόμετρα πρέπει να κάνει ο μέσος μαθητής για να ολοκληρώσει τη μόρφωσή του; Γιατί ποτέ κανείς δεν το ερεύνησε; Πάρτε μια ανάσα πριν ξαναρχίσουμε να ζούμε στη φρενίτιδα του μέλλοντος των παιδιών μας. Τα οποία, θέλουμε να ξεφύγουν και τα στέλνουμε σε μακρινά σχολεία. Τι να κάνουμε, αφού τα σχολεία στις γειτονιές ήταν πολύ ακριβά οικόπεδα και δεν έβγαζαν τα έξοδά τους; Έγιναν τεράστιες πολυκατοικίες τα παλιά σχολεία, εκείνης της παράξενης περιόδου που μπορούσες να πας στο σχολείο με τα πόδια. Όλο και μακρύτερα αναζητούνται οικόπεδα για ωραία σχολεία, θες ένα μικρό ταξίδι κάθε μέρα για να φτάσεις. Δεν φτάνουν οι περιφερειακές Υμηττού, σε λίγο θα χρειάζονται αεροδρόμια. Τα παιδιά φυγαδεύονται όλα, εκτός από όσα δεν μπορούν για οικονομικούς λόγους. Τα πιο φτωχά, τα λιγότερα προνομιούχα, τα παιδιά των μεταναστών, μόνο αυτά έχουν ακόμα το προνόμιο να πηγαίνουν με τα πόδια στο σχολείο τους. Αλλά η διαδρομή είναι δύσκολη και δυσάρεστη, όπως όλων των πεζών, οπότε εξισώνεται το πράγμα.

Παράξενες νοσταλγίες

Κάθε 21η Απριλίου, από το ΄74 και μετά, μπορούμε να αναλογιζόμαστε την ευτυχία μας. Δεν έχουμε πια δικτατορία, ο στρατός, αν και δυσανάλογα απαιτητικός, ακριβός και χρονοβόρος για τα αγόρια, δεν απειλεί τη δημοκρατία. Αλλά υπάρχουν πολλοί που δεν συμφωνούν πως πρέπει να χαιρόμαστε, η δημοκρατία δεν τους αρέσει. Υπάρχουν αυτοί που θεωρούν ότι τίποτα δεν άλλαξε κατά βάθος, νοσταλγούν εξ αριστερών τη χούντα, θεωρούν μεγάλη ατυχία που έχασαν τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου το ΄73, ή που δεν τον συνέχισαν μέχρι να αναπαραγάγουν πλήρως τη Γαλλική Επανάσταση μαζί με την περίοδο της Τρομοκρατίας και δεν παρηγοριούνται όσες καταλήψεις κι αν κάνουν, όσα γκαζάκια και μολότοφ κι αν ρίξουν. Υπάρχουν και οι εκ δεξιών νοσταλγοί, αυτοί που ονειρεύονται ότι μια δικτατορία θα ανάγκαζε τους πολίτες να ζήσουν πιο πειθαρχημένα, θα ήταν αυστηρή με τη διαφθορά κ.λπ., κ.λπ. Πόσο λάθος κάνουν και οι μεν και οι δε... Εμείς που θυμόμαστε τη χούντα ξέρουμε ότι η ζωή ήταν πολύ πληκτική, ότι οι λίγες μέρες της αντίστασης δεν εξαγόρασαν τα χαμένα χρόνια της νιότης μας, που πέρασαν αναγκαστικά μακριά από τα πολύ πιο ενδιαφέροντα πολιτικά, καλλιτεχνικά, κοινωνικά κινήματα που τότε συγκλόνιζαν την Ευρώπη. Όπως ξέρουμε ότι οι χούντες κάθε άλλο παρά αυστηρές είναι με τη διαφθορά. Αντίθετα, την εκκολάπτουν και τη διατηρούν σαν απαραίτητη συνθήκη, ενώ την ντύνουν με αφόρητη, κακόγουστη και άκρως καταπιεστική ηθικολογία. Κανονικά θα έπρεπε να έχουμε μπολιαστεί απέναντι σε αυτήν ακριβώς την άποψη, θα έπρεπε αυτόματα να βγάζουμε σπυριά με τις ηθικολογίες που υπόσχονται πολιτική επικράτηση της αρετής. Αλλά πέρασαν χρόνια, καλομάθαμε, ξεχαστήκαμε και ξεθύμανε το φάρμακο. Άσε που πολύς κόσμος την είχε βγάλει επτά χρόνια με το κεφάλι χωμένο στην άμμο, δεν έμαθε να ξεχωρίζει...