Αχ, απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου

Δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα. Όσοι «πιστοί» της πρωτεύουσας μένουν πίσω, είτε γιατί είναι από τους άτυχους που δουλεύουν είτε γιατί είναι απλώς, όπως λέει και ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, αστικοί τύποι, υποστηρίζουν ότι είναι η καλύτερη εποχή της. Δεν έχω κανένα λόγο να διαφωνήσω μαζί τους. Η ελληνική εκδοχή της «πόλης που δεν κοιμάται ποτέ» ζει σε πιο χαλαρούς ρυθμούς. Οι δρόμοι σχεδόν άδειοι, όλα γίνονται σε λιγότερο χρόνο απ΄ ό,τι συνήθως, τα μπαράκια έχουν όσο κόσμο χρειάζεται για να περνάς καλά. Το σκηνικό λοιπόν είναι ειδυλλιακό ή περίπου έτσι. Γιατί λοιπόν να νιώθεις αυτή τη γλυκιά μελαγχολία όταν αναπολείς το νησί όπου πέρασες τις διακοπές σου; Λογικό και ανθρώπινο βέβαια, αλλά η πόλη σού ξεδιπλώνει τον καλύτερο εαυτό της τον Αύγουστο. Θυμίζει κάτι από τη μενεξεδένια πολιτεία που ήταν κάποτε. Άσε που τα νησιά από την άλλη θυμίζουν κάτι από χειμωνιάτικη Πλατεία Ομονοίας, Κολωνάκι και πηγμένη Βασιλίσσης Σοφίας μαζί. Κι όλα αυτά στην καρδιά του καλοκαιριού που κάνει τα μπάνια του ο λαός. Γιατί λοιπόν; Φταίει το μόνο πράγμα που δεν είναι ειδυλλιακό και το παραδέχονται, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ακόμη και οι πιστοί της Αθήνας. Οι κοντινές παραλίες. Ακόμη κι αν βουτάς στο Σούνιο, με θέα τον ναό του Ποσειδώνα, που είναι από τα καλύτερα μέρη που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή, αν έχεις πάει διακοπές τον Ιούλιο δεν μπορείς παρά να αναπολείς το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τα διάφανα νερά του. Παραδόξως το μαύρισμα του νησιού είναι πάντα «σοκολατένιο». Επιπλέον, όπως λέει και ένας νησιώτης φίλος μου, «αν έχεις βουτήξει στο Αρχιπέλαγος δεν σου πάει η καρδιά να κάνεις μπάνιο εδώ». Και έχει δίκιο, από τότε που γύρισα νιώθω πως ο χειμώνας είναι προ των πυλών. Και όχι γιατί δουλεύω, ούτε γιατί δεν θα ξαναφύγω. Μόνο και μόνο γιατί δεν μου πάει η καρδιά να κολυμπήσω στις κοντινές παραλίες...