Άριστα στην προπαίδεια!

«Tι οφείλουμε»; «Εεε... Δύο επί εννιά δεκαοκτώ και έξι είκοσι τέσσερα. Είκοσι τέσσερα!», ήταν η θριαμβευτική απάντηση του νεαρού σερβιτόρου στις Κυκλάδες, μήνα Αύγουστο. Έτσι, λέγοντας την προπαίδεια, το πήγαμε εφέτος σε όλα τα νησιά, σε όλα σχεδόν τα μπαρ και τα καφέ που καθήσαμε. Ο φόβος των Ιουδαίων- δηλαδή το ΣΔΟΕ- εξέλιπε (και η ΥΠΕΕ που το αντικατέστησε, είναι απλώς άφαντη). Επομένως, το θράσος έγινε κοινή πρακτική και οι αποδείξεις αναδείχθηκαν σε σπάνιο και ακριβοθώρητο είδος. Στις ταβέρνες και στα εστιατόρια, το μπιλιέτο ερχόταν σε μπακαλοτέφτερα, που απλώς ανέγραφαν την παραγγελία: δύο πατάτες, τρία ψάρια, μια χωριάτικη... Άλλοτε ζητούσαμε απόδειξη, άλλοτε δεν αντέχαμε να μπούμε- πάλι- στη δοκιμασία να αντικρύσουμε τα ξινισμένα μούτρα που συνόδευαν το περιθρύλητο χαρτάκι της μηχανής. Και ενώ η κατάσταση αυτή είχε πια παγιωθεί και η σεζόν τελείωνε με πλήρη θρίαμβο της φοροδιαφυγής, οι ασπρογιακάδες των υπουργείων είχαν τη φαεινή, φαεινέστατη, ιδέα, να μπαλώσουν τα αμπάλωτα με τους ακίνητους λογαριασμούς του κοσμάκη. Μικροκαταθέτες (παππούδες, γιαγιάδες, νοικοκυρές...), που έχουν αφήσει κάτι στην άκρη«για τα γεράματα», «για ασφάλεια», «για τα παιδιά» ή «για τα εγγόνια»- έμαθαν εμβρόντητοι ότι αυτά τα λεφτά που μάζεψαν κάποτε με τόσο κόπο θα δημευθούν (τι κομψή λέξη, αντί της πραγματικής «κλαπούν») από το κράτος. Κάτι ως τιμωρία, δηλαδή, της ευγενούς ιδέας της αποταμίευσης, για την οποία μας έβαζαν να γράφουμε περισπούδαστες εκθέσεις εκείνες τις βαρετές ημέρες των θρανίων μας. Με δυο λόγια, χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια. Κατεβείτε από εκεί πάνω (από το καλάμι, εννοώ!), μπας και καταλάβετε τι γίνεται εδώ κάτω!...