Όσο υπάρχουν άνθρωποι

Υπομονετική, χαμογελαστή, γλυκομίλητη, ευαίσθητη: αυτά την έκαναν να ξεχωρίζει. Ούτε έναν ούτε δύο: τριάντα επτά ασθενείς είχε να φροντίσει, και όμως έδινε σε όλους σημασία. Χάριζε σε όλους ένα χαμόγελο. Για όλους είχε μια καλή κουβέντα. Η ασθενής με τα χίλια ζόρια παρέμενε στο νοσοκομείο. Το μόνο που την κρατούσε στον θάλαμο ήταν ότι είχε τρομοκρατηθεί για την υγεία της. Δεν πέρασε και λίγα- οι πόνοι της μόνο... Διαφορετικά, θα είχε πάρει τη βαλιτσούλα της και θα είχε φύγει νύχτα με προορισμό το σπιτάκι της! Ο τρόμος της: οι σύριγγες- δεν μπορεί καν να τις βλέπει! Ο εφιάλτης της: η ένεση. Κι όμως, η νοσηλεύτρια κάθησε αργά το βράδυ δίπλα της και της έκανε μασάζ στο χέρι. Προσπαθούσε να της «στρώσει» τη φλέβα που είχε ταλαιπωρηθεί από τους ορούς και τις αντιβιώσεις. Και όλα αυτά για να μην της αλλάξουν φλεβοκαθετήρα- γνωστός και ως «πεταλούδα». Την έβλεπε φοβισμένη, σφιγμένη, γι΄ αυτό και έκανε ό,τι μπορούσε για να την ηρεμήσει, να την παρηγορήσει. Και όλα αυτά σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, με πολλές ελλείψεις, με πολλούς ασθενείς, με πολλά προβλήματα. «Σιδερένια», «περαστικά σας», «να προσέχετε»: οι ευχές ακούστηκαν από πολλά στόματα την ώρα του εξιτηρίου. Σαν να ξεπροβόδιζαν οι νοσηλεύτριες τον φιλοξενούμενό τους! Δεν είναι όνειρο. Το είδα με τα μάτια μου. Ο θάλαμος ήταν καθαρός. Οι γιατροί προσεκτικοί, έσκυβαν πάνω από το πρόβλημα του ασθενή. Οι νοσοκόμες είχαν ανθρώπινη συμπεριφορά παρά τον φόρτο εργασίας τους. Αισθανόμουν σαν την... «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» τις ημέρες που μπαινόβγαινα στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Μετά όμως, θυμήθηκα πως αυτοί που κάνουν θαύματα είναι οι ευσυνείδητοι επαγγελματίεςγιατί υπάρχουν και οι «άλλοι», τους οποίους επίσης συνάντησα στους διαδρόμους. Και όλα αυτά, σε ένα παρατημένο από την κυβέρνηση ΕΣΥ. Περαστικά μας...