Η ελαφοκυνηγός

Ελπίζω το πείραμα του CΕRΝ να μας αποκαλύψει επιτέλους την πρώτη ύληαν όχι του Θεού, του Μαμωνά πάντως οπωσδήποτε. Τη χρειάζομαι αυτή την πληροφορία, αφού τα μέχρι στιγμής επιστημονικά δεδομένα δεν δικαιολογούν επ΄ ουδενί την ύπαρξη της Σάρας Πέιλιν. Δεν είμαι και κανένα σαΐνι της Φυσικής, μου είναι όμως αδύνατον να εξηγήσω τη σαγήνη που ασκεί η συγκεκριμένη «Μις ρέγγα», στη μόνη χώρα που πήρε στα σοβαρά τη χειραφέτηση των γυναικών. Μα πού πήγαν τα σκληρά κορίτσια της Αμερικής να την πετάξουν στη μαύρη τρύπα και να τραβήξουν μετά το καζανάκι; Μήπως από τότε που τις έχασα από τα μάτια μου, έγιναν και ελόγου τους hockey moms που κάνουν μπάρμπεκιου με παϊδάκια ταράνδου και φτιάχνουν μαρμελάδες; Δεν έχω τίποτε με τις μαρμελάδες. Με τον τάρανδο όμως έχω και παραέχω- φτου στα κέρατά του, που στο κυνήγι απάνω δεν της πιρούνιασε τον κότσο, να μάθει. Αυτά παθαίνουν τα ζωντανά της άγριας φύσης όταν τακιμιάζουν με τον Αϊ-Βασίλη. Από περήφανα θεριά γίνονται puppets ειδεχθή και ικανά για θηριωδίες που μόνον οι άνθρωποι κάνουν. Όπως ας πούμε, να φέρουν συνειδητά στον κόσμο μωρά με σύνδρομο Down. Με ανατριχιάζει ο τρόπος με τον οποίο η εν λόγω κυρία περιφέρει το θήραμά της τυλιγμένο σε ρουχαλάκια σινιέ. Η αναισθησία με την οποία γραπώνεται πάνω σε ένα ον που δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να ολοκληρωθεί και να μακροημερεύσει. Στα δικά μου μάτια, αυτό δεν είναι στοργή και αυταπάρνηση αλλά ο θρίαμβος της θανατικής ποινής τυλιγμένη σε πάμπερ. Πώς το ΄λεγε ο καημένος ο Χέμινγουεϊ; «Πωλούνται παιδικά παπουτσάκια, αχρησιμοποίητα». Φταίει όμως κι αυτός που δεν διάλεξε το σωστό ακροατήριο.