Για το καλό του παιδιού...

Τόσες και τόσες έρευνες δημοσιεύονται κάθε μέρα. Όλο και περισσότεροι θέλουν να κάνουν διδακτορικά. Γιατί καταπιάνονται με την κοινωνική συμπεριφορά του αρουραίου (ναι, υπάρχει τέτοιο διδακτορικό) και δεν ασχολούνται με τη μετάλλαξη που παθαίνουν οι άνθρωποι όταν γίνονται γονείς; Ποιες ορμόνες εκκρίνονται με τη γέννηση του παιδιού, που οι τριαντάρηδες κολλητοί μου αρχίζουν και συμπεριφέρονται σαν τη μαμά μου; Ποια ουσία αναγκάζει τον εγκέφαλο να επαναλαμβάνει τη φράση «όταν θα γίνεις μάνα, θα καταλάβεις;». Και τελικά τι είναι εκείνο που κάνει τους γονείς να θεωρούν εαυτούς αλάνθαστους και να κρατούν τον ρόλο του Θεού, διότι του Πάπα τούς πέφτει λίγος; Δεν πρέπει να ερευνηθεί για ποιο λόγο η μάνα έφτασε να σκοτώσει την κόρη της επειδή δεν ενέκρινε τη σχέση της; Με ποιο δικαίωμα αποφάσισε να αφήσει ορφανό το εγγόνι της, επειδή δεν ενέκρινε τη σχέση των γονιών του; Και τι την ώθησε να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή όταν διαπίστωσε πως δεν μπορούσε να την καθορίσει; Το πρόβλημα βεβαίως είναι πως η μάνα τούτη, που ήρθε προ ημερών στην επικαιρότητα, δεν είναι η μόνη. Είναι πολλοί οι γονείς που «δολοφονούν» τα παιδιά τους με τον τρόπο τους. Είναι πολλοί οι πατεράδες που θέλουν με το ζόρι την κόρη γιατρό, κι ας μην έχει εκείνη τη δυνατότητα να τελειώσει ούτε το σχολείο. Εκείνοι πιέζουν, δημιουργούν ενοχές και γεμίζουν τα παιδιά συμπλέγματα. Και είναι πολλές οι μανάδες που θέλουν να παντρέψουν τον γιο με το ζόρι, με μια καλή κοπέλα, κι ας αρνείται εκείνος (κάτι παραπάνω θα ξέρει). Και όταν έρχονται τα διαζύγια, φταίει η υπερκαταναλωτική κοινωνία, η αλλοτρίωση, οι «καινούργιες που δεν είναι άξιες». Δεν φταίνε ποτέ εκείνοι που επιβάλλουν τη γνώμη τους με κάθε μέσο: «καρδιακές προσβολές» και «εγκεφαλικά», κλάματα και απειλές. Φταίει κάποιος άλλος. Κάτι άλλο. Εξάλλου εκείνοι είχαν μία και μόνο αγαθή πρόθεση: ό,τι έκαναν, ήταν για το καλό των παιδιών τους. Το αποτέλεσμα δεν μετράει.