Πετρέλαιο από την πηγή

Αναρωτιέμαι πού να με βρήκαν. Από το πελατολόγιο της εταιρείας που παίρνουμε πετρέλαιο κάθε χειμώνα; Μήπως άκουσαν τις φωνές που βάζω κάθε φορά για να μπορέσει να περάσει το βυτίο; Δεν αποκλείεται, γιατί καταφέρνω να ξεσηκώσω τη γειτονιά μέχρι να βρεθεί ο κάτοχος του αυτοκινήτου που παρκάρει μπροστά στην πόρτα μας και εμποδίζει. Μπορεί να με άκουσαν εκεί στο μακρινό Ιράκ, μπορεί να με έμαθαν, καθότι απευθύνομαι στα κλειστά μπαλκόνια σε όλες τις γλώσσες που ξέρω. Έφτασε ώς εκεί η κραυγή της απόγνωσης; Πάντως μου έστειλαν το μέιλ της ζωής μου, και λέω πια στα σοβαρά να ξενιτευτώ: Ελάτε να φέρουμε 35.000 βαρέλια πετρέλαιο από το Κιρκούκ, με καλεί ο κύριος Γιαν, που με κάποιον τρόπο πληροφορήθηκε το δράμα μου. Βεβαίως, καλέ μου, έφτασα. Δεν ξέρω πόσο κάνουνε σε λίτρα, αλλά θα το πάρω, ευχαριστώ, εξάλλου δεν τα θέλω όλα, θα φέρω το ντενεκάκι μου μαζί, θα βολευτώ. Στο Κιρκούκ βεβαίως, ό,τι πρέπει για φθινοπωρινή εκδρομή, πού αλλού να πάω; Στην Πάρνηθα, που ερημοποιείται μεν, αλλά για πετρέλαιο, δεν νομίζω ότι θα μπορέσει να μας παρέχει; Άσε καλύτερα, αντί να πάθω κατάθλιψη με την προσεχή έρημο, ας δω την κανονική. Πολλές μπίζνες μού έχουν προτείνει μέσω Διαδικτύου, να κληρονομήσω σεΐχηδες, να εξάγω διαμάντια, να μετακομίσω σε πύργους, να πάρω χρυσές λίρες, ένα σωρό ωραία και ευφάνταστα πράγματα φτάνει να απαντήσω στο μέιλ τους και να στείλω μερικά ευρώ για τα έξοδα αποστολής. Κι εκεί κόλλησα, γιατί δεν μου τα χαρίζει τσάμπα τα διαμάντια, σκέφτηκα, ο καλός κύριος, δεν του αρέσω τόσο απόλυτα δηλαδή; Από φιλαρέσκεια έμεινα χωρίς διαμάντια. Αλλά το πετρέλαιο, μάλιστα, είναι πειρασμός.