Χαζοχαρούμενη αλληλεγγύη

Ανυπομονώ να πάω σινεμά, να δω αυτή τη γελαστή Λονδρέζα που έχει αποφασίσει να κυκλοφορεί χαμογελαστή, παρά τις αναποδιές που της τυχαίνουν. Κάτι θα ξεσηκώσω, κάπως θα επηρεαστώ, δεν μπορεί, θα επωφεληθώ οπωσδήποτε. Και το χρειάζομαι επειγόντως. Νιώθω τα αποθέματα αισιοδοξίας να στερεύουν, την ενέργεια της καθημερινής ευγένειας να έχει υπαρξιακά προβλήματα. Είδα σκηνές, την πρόσχαρη νηπιαγωγό να κάνει ποδήλατο χαμογελαστή, να πηγαίνει στη δουλειά της κεφάτη, να χαιρετά ευγενικά όλους όσους συναντά, και είμαι σίγουρη ότι θα είναι μεταδοτική η αποφασιστικότητά της. Βέβαια, τα πράγματα δεν είναι ίδια στην Αθήνα. Λίγο δύσκολο, ας πούμε, να κάνεις ποδήλατο και να το απολαμβάνεις. Αντί για το χάπι ευτυχίας που είναι το ποδήλατο σε νορμάλ δρόμους, στην Αθήνα χρειάζεσαι μετά τη βόλτα ηρεμιστικό για να συνέλθεις, αλλά θα πρέπει να υπάρχουν αναλογίες. Δεν ξέρω αν οι Λονδρέζοι θεωρούν χαζό κάθε χαρούμενο άνθρωπο και αν έχουν βγάλει κι αυτοί καμιά λέξη τόσο μειωτική για τη θετική διάθεση όπως είναι το «χαζοχαρούμενος». Υποπτεύομαι όμως ότι η ηρωίδα της ταινίας, που την έχω συμπαθήσει από τις σκηνές και μόνο, θα μοιάζει με πολλούς χαζοχαρούμενους που ξέρω και που δεν είναι καθόλου χαζοί. Και καθόλου χαρούμενοι στο βάθος βέβαια. Απλώς έχουν καταλάβει ότι η χαρά είναι κάτι σαν γυμναστική των μυών του προσώπου, που άμα τους συνηθίζεις να κάνουν συσπάσεις προς τα πάνω, τότε είναι πάντα σε θέση να σου προσφέρουν βαθιές αναπνοές και καλή οξυγόνωση, η οποία σου εξασφαλίζει ένα μίνιμουμ σωματικής ευεξίας. Κι αυτή με τη σειρά της κάπως σε ναρκώνει, κάπως σε δυναμώνει και αντέχεις να τηρείς τις κοινωνικές αποφάσεις σου, έστω κι αν δεν έχουν άλλη αιτία παρά την αισθητική επιλογή. Δεν είναι και λίγο.