Καταλήψεις στα σχολεία

Είμαι της παλιάς σχολής. Της πολύ παλιάς. Πιστεύω ότι η γνώση πρέπει να διαχέεται, αλλιώς δεν έχει νόημα. Κάθε μέρα χαμένη από το σχολείο, κάθε μάθημα που παραδόθηκε μισό, κάθε λέξη που δεν διδάχτηκε, έστω με τον τυπικό, στεγνό, μίζερο τρόπο που έχει το σημερινό σχολείο, είναι απώλεια για κάθε παιδί. Όχι μόνο για εκείνο που τελειώνει το δημόσιο, αλλά και για το συνομήλι-κό του που τελειώνει το καλύτερο ιδιωτικό. Είναι απώλεια για όλους μας. Εδώ στην Ελλάδα πιστεύουν πολλοί ότι η μόρφωση πρέπει να μείνει προνόμιο λίγων για να έχει αξία, να αποδίδει σε χρήμα. Δεν καταλαβαίνουν ότι ένας άνθρωπος που μορφώνεται εξαιρετικά και ύστερα αναγκάζεται να ζήσει ανάμεσα σε ημιμαθείς και ακαλλιέργητους, είναι σαν νόμισμα χωρίς αντίκρυσμα. Οι δυνατότητές του και οι γνώσεις του δεν εκτιμώνται όσο πρέπει, δεν αποτιμώνται και δεν του αποφέρουν ούτε το χρήμα ούτε την ικανοποίηση που θα μπορούσαν, αν τον τριγύριζαν άνθρωποι του επιπέδου του. Το να χάνουν χρόνο τα παιδιά στο δημόσιο σχολείο με τις καταλήψεις, δεν βλάπτει μόνο αυτά. Και εκείνα που πάνε στα ιδιωτικά θα βρουν μπροστά τους αργότερα αυτή την ανεπάρκεια των άλλων. Το να προτρέπει ένα κόμμα, που υποτίθεται ότι είναι ανθρωπιστικό, τα παιδιά να κάνουν κατάληψη, ενώ ξέρει τώρα πια τι βγαίνει, μάλλον τι δεν βγαίνει από τις καταλήψεις, είναι ασυγχώρητο σφάλμα. Και δείχνει ότι δεν καταλαβαίνουν τα στελέχη του, που πολλά στέλνουν σε ιδιωτικά τα παιδιά τους, ότι στο μέλλον θα βγουν όλα τα παιδιά χαμένα. Το σχολείο είναι πολύτιμο, είναι πιο ακριβό από το πετρέλαιο και τα στεγαστικά δάνεια, κάθε ώρα του κοστίζει χιλιάδες ομόλογα και επιτόκια, κι αν χαθεί δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Ξεχνάμε τα αυτονόητα, από την ιδεοληψία.