Νοσταλγία της πρωτοπορίας

Είναι το καλύτερο φθινόπωρο που θα μπορούσε, για να ξαναδούμε παραστάσεις που υπήρξαν πρωτοποριακές και αναζητούν τη συνέχειά τους, όπως την παράσταση του Ελληνικού Χοροδράματος. Στην Αθήνα βλέπετε, διακριτικά, ίσως υπερβολικά διακριτικά, άνθησαν κινήματα χορού χάρις στην ιδέα της αρχαίας ελληνικής πηγής, την εντύπωση της συνέχειας που αναζήτησε πρώτη η Ισιδώρα Ντάνκαν, στα φυτώρια που δημιούργησε, στις ιδέες και την τόλμη που ενέπνευσε. Η ελευθερία του σώματος μέσα από την πειθαρχία που επιβάλλει ο χορός καλλιεργήθηκε σε διάφορες εκφάνσεις, και στη δεκαετία του ΄60, όταν οι πιο μεγάλοι Έλληνες καλλιτέχνες πάσχιζαν να βρουν τρόπους να μιλήσουν ελληνικά με την παγκόσμια φωνή, όπως οι ίδιοι το είχαν θέσει, είχε και ο χορός τα συγκλονιστικά του πετάγματα, σπάζοντας φόρμες, ανακατεύοντας είδη, πρωτοπορώντας μαζί με το θέατρο και τη ζωγραφική, τολμώντας με τη μουσική και ανοίγοντας ορίζοντες στο σώμα και την έκφρασή του. Κατά σύμπτωση στο Μουσείο Μπενάκη λειτουργεί αυτές τις ημέρες η έκθεση για τον Κουν, και σήμερα και αύριο, στο Θέατρο του Κολλεγίου Αθηνών, το Ελληνικό Χορόδραμα παρουσιάζει τα Πιθοπρακτά του Ιάννη Ξενάκη, σε χορογραφία της Ραλλούς Μάνου. Ωστόσο μαζί με την αναβίωση που ζητά να αναμετρηθεί με το σήμερα, ο οργανισμός παρουσιάζει δυο ακόμα έργα στην ίδια παράσταση, τον Οιδίποδα Άνθρωπο του Κουρουπού σε χορογραφία «μετά τη Ραλλού Μάνου» της Αλίκης Καζούρη, και το Ιδιό-ρυθμο του Sancho 003, σε χορογραφία της Μπέτυς Δραμισιώτη. Γιατί υπάρχει πάντα, εκτός από το ερώτημα αν το κάποτε πρωτοποριακό μπορεί να γίνει κλασικό και να σταθεί σε διαφορετικές στιγμές της θεατρικής ζωής μας, και το αν καταφέρνει να εμπνέει μαθητές και να πετυχαίνει τη γονιμοποίησή τους.