Αγωγή του νηπιακού πολίτη

Α, βέβαια, τα νηπιαγωγεία δεν είναι πρόνοια, είναι μόρφωση. Τι μεγάλη ιδέα! Αλλάζουν υπουργείο και τρέχουν και δεν φτάνουν για να προσαρμοστούν σε αυτή τη σπουδαία έμπνευση! Κι όταν μορφώνουμε εμείς παραμορφώνουμε, δεν αστειευόμαστε! Το καλό που σας θέλω να έχετε τα σωστά τετραγωνικά και τις σωστές προδιαγραφές στον κήπο σας, να τον έχετε άξιο για τα παραμορφωμένα μας παιδιά, αλλιώς δεν παίρνετε άδεια από το υπουργείο παραμόρφωσης! Τα σωστά παιδαγωγικά παιχνίδια, σύμφωνα με τις τελευταίες παιδαγωγικές έρευνες! Όλα τέλεια για τους αυριανούς πολίτες, που σήμερα τους επιτρέπει το κράτος, στα πέντε τους, να πάνε σε ιδιωτικά νηπιαγωγεία, αλλά υπό όρους. Δεν μπορεί ο πάσα ένας... Και τι θα πει το δημόσιο νηπιαγωγείο δεν έχει τίποτε από όλα αυτά που ζητά να έχει το ιδιωτικό; Αυτό είναι δημόσιο κύριε! Είναι σαν την ευθύνη υπουργών, ίσα κι όμοια την έχετε με τη δική σας; Το νήπιο πρέπει να μαθαίνει από τώρα τι σημαίνει δημόσιο, να εκπαιδεύεται. Αγωγή τού πολίτου εξ απαλών ονύχων. Γιατί δεν σας αρέσει που σχολάει στις 12.30 από το δημόσιο νηπιαγωγείο; Τι θα πει ότι εργάζεστε μαντάμ; Και η ελληνική οικογένεια; Η παράδοση; Δεν έχετε μητέρα, δεν έχετε πεθερά; Μένουν μακριά; Να τις φέρετε κοντά σας! Πάρτε Φιλιππινέζα κυρία μου, πάρτε Ουκρανή. Η παράδοση εξελίσσεται, δεν είναι αρτηριοσκληρωτική. Φτάνει να τηρηθούν οι προδιαγραφές, να υπάρχουν οι άδειες, οι αιτήσεις εμπρόθεσμες, τα χαρτόσημα, οι επιτροπές, όλα τυπικά, τι σημαίνει ασφυκτιούν και πλήττουν και ανασαίνουν καυσαέριο και βαριούνται; Δεν προβλέπει ο νόμος τέτοια πράγματα. Τα νήπια πρέπει να συνηθίσουν να βασανίζονται από τη γραφειοκρατία, αλλιώς θα σηκώσουν κεφάλι στο δημοτικό, δεν είναι ξεκάθαρο;