Οχι δάκρυα για τον Ομπάμα

Επεσε πολύ κλάμα με την επικράτηση του Ομπάμα. Σαν να ήταν γνήσιες Βιρτζινιώτισσες και Αρκανσιώτισσες οι περισσότερες από τις έξυπνες, ευαίσθητες και ενημερωμένες φίλες μου, δάκρυσαν με τον λόγο αποδοχής του νέου εκλεγμένου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Και με είπαν και ελαφρώς γαϊδούρι που δεν μοιράστηκα τα αισθήματά τους. Κι εγώ πρέπει να σας πω ότι αν ήμουν Αμερικανος πολίτης (οποιασδήποτε φυλής ή φύλου) θα είχα πλαντάξει στο κλάμα. Αλλά δεν είμαι. Είμαι Ευρωπαίος, Ελληνας, ανδρας, και, λόγω ηλικίας και εμπειριών, πιο κυνικός. Ας με συγχωρήσουν που δεν μοιράζομαι τον ενθουσιασμό τους.Μια νέα αρχή; Σίγουρα, ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός. Χαίρομαι ιδιαιτέρως που το έζησα. Στις λίγες δεκαετίες της εμπειρίας μου στη ζωή όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που βίωσα είχαν πάντα σχέση με κάτι ή κάποιον που έπεφτε. Επεσε η χούντα. Επεσε το Τείχος. Επεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι. Κοίταζα τους άντρες να πέφτουν. Ναι, έχει σημασία να δω τι θα γίνει και με κάποιον που επιτέλους «ανεβαίνει», αντί να πέφτει, και μάλιστα ευαγγελιζόμενος την αρμονία μεταξύ των λαών. Χαίρομαι με την εκλογή Ομπάμα (ειδικά αν σκεφτώ ποια θα ήταν η άλλη εκδοχή), αλλά δεν συγκλονίζομαι, δεν συγκινούμαι. Το μόνο που μου μένει πια είναι να κρίνω τους ανθρώπους από τις πράξεις τους. Κι έτσι, συγνώμη κορίτσια, από μένα ούτε ένα δάκρυ συγκίνησης για τον Ομπάμα. Αμα με πιάσει το συναισθηματικό μου κι έχω απόλυτη ανάγκη να βουρκώσω, θα σκεφτώ κανένα παιδάκι στο Κονγκό ή στο Σουδάν ή στο Ιράκ (μέχρι νεωτέρας). Αν και, για να είμαι ειλικρινής,έχω πάψει να δακρύζω για τέτοιες καταστάσεις. Προτιμώ να θυμώνω. Αγρια. Το βρίσκω πιο αξιοπρεπές και πιο παραγωγικό. Κι ίσως, τελικά, αυτός ο θυμός είναι που με εμπόδισε να «συγκινηθώ» προχθές. Και θα με εμποδίζει, υποθέτω, για καιρό ακόμα.