«Κι αν ο χειμώνας γίνει σπάνιο είδος;»

«Ή στραβά πάει ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε»... Ο καιρός προσπαθεί να μας πείσει πως πάθαμε μαζική παράκρουση που κατεβάσαμε όλοι μαζί τα χειμωνιάτικα, αφού πρωτίστως κρεμάσαμε τα καλοκαιρινά, κολλαριστά κολλαριστά, στις πάνω ντουλάπες. Ημερολογιακά όμως, πράξαμε σωστά πώς να το κάνουμε! Ο Νοέμβριος μπήκε για τα καλά και λίγο ψύχρα στο πετσί μας δεν έχουμε αισθανθεί ακόμη. Έτσι, το βασανιστικό ερώτημα «και τι φοράμε σήμερα;» συνεχίζει να αποτελεί καθημερινή σπαζοκεφαλιά. Γιατί, πόσα μακρυμάνικα, λεπτά μπλουζάκια να έχει κανείς; Κι εκείνα τα πουλοβεράκια πότε θα τα φορέσουμε; Ακόμη πιο σουρεάλ όμως είναι το γεγονός ότι έχουν αρχίσει να σκάνε... μύτη τα χριστουγεννιάτικα. Ο εγκέφαλος παθαίνει παράκρουση όταν τα βλέπει, σαν να απορρυθμίζεται, να αποπροσανατολίζεται... να χάνει την αίσθηση του χρόνου. Μπέβερλι θα καταντήσουμε, όπου το κοντομάνικο και το σορτσάκι είναι παντός καιρού: (θυμάστε εκείνο το επεισόδιο του Μπέβερλι Χιλς, που ο Μπράντον και η Μπρέντα σκαρφίστηκαν το κόλπο με το τεχνητό χιόνι για να αισθανθεί η μητέρα Χριστούγεννα; Ε, δεν ξεχνιούνται αυτά- με τόσες επαναλήψεις... Με αυτά και με τα άλλα, δεν το βρίσκω διόλου απίθανο να κινηθούμε στο άμεσο μέλλον και στους ρυθμούς του... χορού της βροχής, μπας και ζήσουμε καμιά βροχερή και κρύα ημέρα. Τα βράδια, πάλι, μας ξυπνούν από τον βαθύ ύπνο μας οι οικολογικοί εφιάλτες: «κι αν λειώσουν οι πάγοι της Ανταρκτικής;», «κι αν οι εποχές εξαφανιστούν», «κι αν τα ακραία καιρικά φαινόμενα γίνουν πιο ακραία», «κι αν ο χειμώνας γίνει σπάνιο είδος;», «κι αν το χειμερινό θέρος που ζούμε, είναι η αρχή του τέλους;»... Ακόμη πιο τρομακτικό όμως είναι το πόρισμα της WWF: οι Έλληνες, είπαν, χρειάζονται τρεις πλανήτες για να διατηρήσουν τον σημερινό τρόπο ζωής τους. Άντε, στους τέσσερις ο ένας... δώρο!