Χαλασμένοι πάντα!

ΑΝΤΕ ΝΑ ΄ΣΑΙ «άνθρωπος με ειδικές ανάγκες» και να επιβιώσεις σε αυτήν τη χώρα, και πολύ περισσότερο σε αυτήν την πόλη που λέγεται Αθήνα-Θεός φυλάξοι! Ακόμα και αυτά τα... βαθουλώματα που έχουν κάνει σε ορισμένα πεζοδρόμια τα οποία, υποτίθεται, είναι για να μπορούν οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες να τα ανεβαίνουν ή να τα κατεβαίνουν απρόσκοπτα, είναι στα μαύρα τους τα χάλια: σπασμένα, με λακκούβες, ανώμαλα φτιαγμένα, που ακόμα και αρτιμελής να είσαι κινδυνεύεις να φας τα μούτρα σου, να τσακιστείς και να γίνεις ανάπηρος. Άσε που ελάχιστα κτίρια, ακόμα και δημόσια, έχουν ειδικές ράμπες για κυκλοφορία ατόμων με ειδικές ανάγκες. Γι΄ αυτό, νομίζω, ότι δεν κάνει εντύπωση σε κανέναν το γεγονός ότι οι πιο συχνές αναγγελίες στο Μετρό είναι: «Οι ανελκυστήρες του τάδε σταθμού είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας, παρακαλούνται»πάλι... καλά!- «τα άτομα με ειδικές ανάγκες να αποβιβαστούν στον επόμενο ή στον προηγούμενο σταθμό»... Αφήνοντας στην άκρη τη δική μας- των αρτιμελών...συμπεριφορά απέναντι στις ταμπέλες και στις αναγγελίες «οι ανελκυστήρες χρησιμοποιούνται από άτομα με ειδικές ανάγκες»- αλλά όλοι είναι γεμάτοι από τεμπέληδες που βαριούνται να ανεβούν 20 σκαλοπάτια, ρωτώ: Μα, καλά, στην Αττικό Μετρό αφελείς είναι ή μας κοροϊδεύουν; Πώς θα μεταφερθούν οι επιβάτες με ειδικές ανάγκες που θέλουν να κατεβούν στο Πανεπιστήμιο και τους καλούν να αποβιβασθούν στο Σύνταγμα; Πετώντας; Παίρνοντας, φυσικά, ταξί- όσοι έχουν τα χρήματα. Οι άλλοι πώς θα πάνε, μπουσουλώντας ή ζητιανεύοντας; Γιατί, δηλαδή, αυτοί οι συμπολίτες μας να πληρώνουν στο Μετρό το εισιτήριο και να μη μπορούν να πάνε εκεί που θέλουν; Κανονικά, θα έπρεπε να φρόντιζε η Αττικό Μετρό για τη μεταφορά τους. Τέρμα πια το γνωστό «αλλά στην Ελλάδα είμαστε, τι περιμένεις...». Αν δεν μπορούν να τους πάνε στον προορισμό τους, να τους επιστρέφουν τα χρήματα που πληρώνουν οι επιβάτες με ειδικές ανάγκες από τη στιγμή που η Αττικό Μετρό δεν τους προσφέρει τη διαδρομή για την οποία πλήρωσαν.