Τα φιλαράκια

Το μεθόδευα προ πολλού πώς να την κοπανήσω από τον κλοιό της κλάσης μου και να ΄μαι τώρα, φάτσα- κάρτα στο Facebook. Οφείλω να παραδεχτώ ότι, στην αρχή, τα κίνητρά μου δεν ήταν και τόσο αθώα. Κάθε άλλο. Μέσα από αυτή την τακτική υποχώρηση υπολόγιζα ότι θα έχω θέα ανεμπόδιστη και κολλητηλίκι χαλαρό με τους πιτσιρικάδες του στενού μου περιβάλλοντος, αλλά πού... Με το που έσκασα μύτη στα χωράφια τους, με αποθέωσαν με έναν τρόπο που με έφερε σε μεγάλη αμηχανία. Και καλά με το «η γριά κότα έχει το ζουμί». Έπρεπε να το περιμένω. Αυτό το χούι όμως με τα ηλεκτρονικά «σκουντήματα» μου τη σπάει αφόρητα και με βγάζει από τα ρούχα μου. Καμώνομαι ότι- και καλά- γουστάρω να μου ταρακουνάνε την οθόνη ενώ μέσα μου αναθεωρώ παλιές απόψεις για τους παλίμπαιδες θείους και λοιπούς συγγενείς, τότε που είχα κι εγώ το προνόμιο να είμαι πιτσιρίκα. Περιττό να σας πω ότι δεν έχανα ευκαιρία να αποκαλύψω τη θλιβερή τους δημαγωγία που άλλο σκοπό δεν είχε από το να βάλει μακρύ χέρι στην αυτονομία και τη δύσκολη ωρίμασή μου. Χα χα... Από αυτής της απόψεως, θεωρώ πολύ τυχερή τη γενιά μου που κράτησε όπως όπως το άβατο χωρίς να αφήνει τεχνολογικά μπόσικα στους control freak της εποχής. Όσο για μένα, εννοείται πως θα συνεχίσω με το καινούργιο κοσκινάκι μου. Να, αφού ακόμη κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ρίχνω κρυφές ματιές στις «ειδοποιήσεις» μου και συλλέγω την καζούρα σαν μάννα εξ ουρανού.