«Θέλω να γίνω διάσημος»

Η κεραμίδα μού ήρθε προχθές σε μια στιγμή αμηχανίας, από εκείνες που δεν ξέρεις τι να πεις στα πιτσιρίκια, και τα ρωτάς «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;». «Διάσημος», μου απαντά αποφασιστικά και με μια δόση περηφάνιας για την επιλογή του ο οκτάχρονος γιος της φίλης μου. «Διάσημος; Τι εννοείς διάσημος καλό μου;». «Διάσημος», έρχεται εκ νέου η απάντηση με έναν συνδυασμό τσαντίλας και απορίας στη φωνή, σαν να προσπαθούσε να διερευνήσει αν είμαι ούφο ή αν το παίζω. «Εντάξει πουλάκι μου. Το κατάλαβα. Αλλά τι διάσημος θες να γίνεις. Διάσημος ηθοποιός, διάσημος τραγουδιστής, διάσημος ποδοσφαιριστής;» (καλά, ιδέες τού τύπου συγγραφέας ή επιστήμονας, δεν τόλμησα ούτε να τις σκεφτώ). «Ό,τι να ΄ναι», συνεχίζει ο μικρός. «Καλά, δεν σου αρέσει κάτι συγκεκριμένο;». «Δεν με νοιάζει. Εγώ να βγαίνω στην τηλεόραση θέλω. Να με καλούν στα πάνελ. Να μου ζητάνε αυτόγραφα. Να γίνεται χαμός στη σελίδα μου στο Facebook». Γυρνάω έκπληκτη και κοιτάζω τη μάνα-φίλη μου. Περιμένω να είναι κεραυνοβολημένη, αλλά τελικά εγώ έχω φάει το αστροπελέκι. Εκείνη ατάραχη καμαρώνει με το χαμόγελο στα χείλη το βλαστάρι της. «Ακούς τι λέει το παιδί σου; Στην εποχή μας τα φυσιολογικά παιδάκια θέλανε να γίνουν δάσκαλοι και γιατροί. Όσοι βαριόντουσαν το διάβασμα δήλωναν κομμώτριες και ποδοσφαιριστές. Τα ονειροπαρμένα φαντάζονταν καριέρα πιλότου ή αστροναύτη. Το παιδί σου τι θα γίνει;». «Και τι να του πω; Άντε σπούδασε να βγεις στην ανεργία ή να ψήνεσαι για 700 ευρώ, κι αν δίνονται κι αυτά μέχρι τότε; Άσε που άμα γίνει διάσημος θα τη βγάλει λάδι και στον Στρατό, θα περνάει ζάχαρη- από γκαλά σε δεξίωση...». «Ρε φιλενάδα, ακούς τι λες; Το παιδί σου έχει στόχο να γίνει διάσημος. Διάσημος είναι και ο Ρωχάμης». «Ποιος είναι αυτός; Είναι διάσημος;», πετάγεται ο μικρός. Άσε καλό μου, να μη σου απαντήσω τώρα, διότι σε βλέπω στοχοπροσηλωμένο. Και δεν είναι να σου βάζω ιδέες.