Εμπρός της γης οι κολασμένοι

Δεν μας έφτανε η φτώχεια μας, έχουμε τώρα και τις εορταστικές ντεκορασιόν του Δήμου Αθηναίων. Μα πώς τα κατάφεραν, δεξιοί άνθρωποι, να πετύχουν την απόλυτη σοσιαλιστική απόχρωση του κόκκινου; Κοιτάζω τις αρμαθιές από διακοσμητικά αστέρια στις κολόνες του δημόσιου φωτισμού και μου φαίνεται ότι πέρασε από εκεί ο Τσάβες και κρέμασε τα επαναστατικά σκουφάκια του. Το διάλειμμα «Μπακογιάννη» δεν γλίτωσε, ως φαίνεται, τον Δήμο Αθηναίων από τη μοιραία ροπή του προς το κιτς, αλλά με τέτοια οικονομική στενότητα δύσκολο να εγείρει κανείς απαίτηση για καινούργια χριστουγεννιάτικα φώτα και λιλιά. Ίδια κατάσταση και στη γειτονιά μου που μέρες τώρα έχουν αρχίσει τα μεσαιωνικά βασανιστήρια των φυτών. Καλλωπιστικά δεντράκια τυλιγμένα με λάμπες τραγουδούν το «ρίξε στο κορμί μου σπίρτο». Θάμνοι που υπομένουν αγόγγυστα το ενιαύσιο ηλεκτροσόκ διατρανώνουν την άποψη ότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση και ενεργειακή σπατάλη. Μέσα σε όλη αυτή τη φωταψία ξεχωρίζει το σκοτεινό μπαλκόνι του ψωριάρη, που δεν είναι άλλο από το δικό μου. «Ούτε να το διανοηθείς», μου λέει με τον τρόπο της η αγαπημένη μου δάφνη, που πέρυσι είχε περάσει έναν ολόκληρο μήνα τυλιγμένη με μια γιρλάντα-ψησταριά. «Κάτσε καλά», με προειδοποιεί και η αγκαθωτή γαζία δείχνοντάς μου τα νυχάκια της. Πειθαρχώ, ξαναβάζω τα λαμπάκια στο κουτί τους και στέλνω μήνυμα συμπαράστασης στα διπλανά ολόφωτα μπαλκόνια. Κυρίες και κύριοι και αγαπητά μου παιδιά, το Γκουαντάναμο των φυτών σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα