Τα χρόνια δεν γυρίζουν πίσω

Μου είπαν ότι ήταν όλοι εκεί. Η περιέργεια με έτρωγε. Είχαν περάσει και τόσα χρόνια και εκείνοι ζούσαν μακριά Αγγλία, Γερμανία, Ιαπωνία... Τι με σταματούσε; Η επιχειρηματολογία που είχα αναπτύξει- και το χειρότερο απ΄ όλα, είχα υποστηρίξει σθεναρά σε συζητήσεις με φίλους και γνωστούς- πως δεν πρόκειται δηλαδή να φακελωθώ- και μάλιστα οικειοθελώς- ηλεκτρονικά. Αρχικά είπα να αντισταθώ, τελικά όμως υπέκυψα. Έγινα μέλος στο Facebook με μεγάλο ενθουσιασμό. Πέρασα ώρες τρυπώνοντας στις ζωές των συμφοιτητών και κάποτε «κολλητών» μου. Φωτογραφίες από τα ταξίδια τους, τα ξενύχτια τους, τους νέους τους φίλους... ήταν διαθέσιμες για να επιβεβαιώσουν ή να ανατρέψουν τα σενάρια που είχα πλάσει για τις ζωές τους. Σύντομα όμως βαρέθηκα. Το κενό δεν αναπληρωνόταν. Έχουν, όντως, περάσει πολλά χρόνια. Η βουβή αμηχανία κρατά μήνες τώρα. Και τι να πούμε; Ύστερα από την αρχική ασυγκράτητη χαρά, ξεπέσαμε στην... παγωμάρα. Ανταλλάξαμε πληροφορίες για το αν είμαστε καλά (όλοι καλά είμαστε), πού εργαζόμαστε, πού μένουμε (σε ποια χώρα, δηλαδή)... Ε, κάναμε και κάνα σχόλιο για τις φωτογραφίες- αλλάξαμε, δεν αλλάξαμε, ομορφύναμε, παχύναμε, εμφανίσαμε ρυτίδες... Θυμηθήκαμε και λίγο τα παλιά... Ώς εδώ ήταν- ωραία που τα είπαμε παιδιά, αλλά οι αφορμές για σχόλια στέρεψαν. Όσο για τα σημαντικά, τι να γράψεις (ή να πρωτογράψεις); Τώρα πια επισκέπτομαι την ιστοσελίδα μου αραιά και πού, μόνο και μόνο για να ρίξω μια ματιά- με την ελπίδα πως μπορεί να ανέβασαν καμιά καινούργια φωτογραφία. Μου έγινε συνήθεια να παρακολουθώ σε συνέχειες τη ζωή τους, σαν παρατηρητής- φάντασμα. Καινούργιους φίλους δεν θέλησα ποτέ να αποκτήσω μέσω Ίντερνετ, γι΄ αυτό και δεν το επιδίωξα. Μόνο που αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερα εάν δεν ξανασμίγαμε διαδικτυακά. Εάν συνέχιζα να τους θυμάμαι μέσα από το δικό μου άλμπουμ και τις δικές μου αναμνήσεις. Ίσως έτσι να ήταν καλύτερα... από αυτή την παγωμάρα.