Λίγος καπνός ακόμα

Μια ανάσα μάς χωρίζει από τον Ιούλιο, τότε που θα ισχύσει και στην Ελλάδα η καπνοαπαγόρευση. Αγαπητοί μου εν ανυποταξία συγκαπνιστές, ζητώ την προσοχή σας. Ας αυτοοργανωθούμε από τώρα που είναι νωρίς κι ας καπαρώσουμε εμείς οι ίδιοι τον αγώνα κατά του τελευταίου κοινωνικού ρατσισμού πριν προλάβουν να μας φορέσουν το καπέλο τους τίποτε κομματικοί καλοθελητές και πολιτικοί ανάδοχοι της συφοράς. Αυτό το μπαρουτοκαπνισμένο μετερίζι είναι εξ ολοκλήρου δικό μας κι εμείς θα είμαστε εκείνοι που θα κάνουμε τα κουμάντα μας για το πώς και το πότε θα τους ρίξουμε το πρώτο καπνογόνο, φςςς. Άλλωστε δεν είναι λίγα εκείνα που έχουμε υποστεί σ΄ αυτό το μακρύ μεσοδιάστημα. Ήδη τα φαινόμενα της νέας τρομοκρατίας είναι ορατά ακόμη και μέσα στα ίδια μας τα σπίτια, όπου ουκ ολίγοι εξ ημών έχουμε κιόλας υποχρεωθεί να καπνίζουμε στο μπαλκόνι ή κάτω από τον απορροφητήρα. Παρατηρώ τα επίχειρα της νέας τους υστερίας και κατά βάθος το χαίρομαι. Μέχρι να νομοθετηθούν οι απολύσεις για τους καπνιστές και να ξεβρωμίσει έτσι ο τόπος, μια δουλειά που ήταν να γίνει σε μια ώρα γίνεται τώρα σε τρεις αφού οι με το ζόρι «καθαροί» δύσκολα συγκεντρώνονται χωρίς τη βοήθεια λίγης νικοτίνης. Παρατηρώντας την κατάσταση στο ήδη άκαπνο Παρίσι έχω να σας πω και το εξής. Στα θερμαινόμενα «τραπεζάκια έξω» των καφέ όπου επιτρέπεται το κάπνισμα αλλά απαγορεύεται το τασάκι, η γόπα κοντεύει να φτάσει ίσαμε την κορυφή του Πύργου του Άιφελ. Ηey you, εαυτούλη υγιεινιστή υποκριτά, το λοιπόν σκύψε και μάζευε...