Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2009
Ίσως και να τρώω το πορτοκάλι με το φλούδι;
Tώρα που είναι στα πάνω του το Αγροτικό, έχω να δηλώσω ότι τρώω πολλά πορτοκάλια. Το κακό είναι ότι τα τρώω ολόκληρα- και τα φλούδια. Πρώτα το εσωτερικό κι έπειτα σιγά σιγά εξαφανίζω και την κίτρινη παχουλή σάρκα του (που, σημειωτέον, αμέσως καταλαβαίνω αν είναι καλής ποιότητας ή όχι). Εκεί έρχεται και κολλάει το «κακό» (που είπα πριν), γιατί όποιος με δει με ρωτάει αν είμαι στα καλά μου: Περί φυτοφαρμάκων γνωρίζω; Η φλούδα είναι τίγκα στο δηλητήριο. Μακριά. Η ντομάτα να είναι οικολογική. Η κότα αλανιάρα. Το αυγό, καλύτερα να πω στον ξάδελφο που μένει στην επαρχία.
Δίνω καρότο στο παιδί; Ωμό; Ποτέ. Ό,τι μεγαλώνει μέσα στη γη ρουφάει περισσότερο φυτοφάρμακο. Είσαι τρελος; Είμαι; Αμ δε! Γιατί το Σάββατο, όταν στρωθούμε όλοι μαζί μπροστά στο μενού (που συνήθως εμπλουτίζεται και με κάνα- δυο κιλά νικοτίνη, καλά να ΄μαστε να μη μας την κόψουν κι αυτήν) πάει περίπατο το κήρυγμα για το καρότο και ό,τι έχει σχέση με την αντίσταση του καταναλωτή.
Εκτός βέβαια κι αν έρθει η κουβέντα σε κανένα από εκείνα τα ντοκιμαντέρ του Κούλογλου (όπου σύμφωνα με τις στατιστικές οι μισοί, αν όχι όλοι μας, θα πάμε από... ψεκασμό) οπότε παίρνει φωτιά το επαναστατικό φρόνημα της παρέας, και αφού αλείψει με χάρη το βουτυράκι στο μαύρο ψωμάκι, αρχίζει στ΄ άρματα, στ΄ άρματα, εδώ και τώρα: μας δηλητηριάζουν, μας πουλάνε σκατά για να πλουτίσουν τα καρτέλ, οι πολυεθνικές, οι τράπεζες, ο καπιταλισμός, ο φιλελευθερισμός, τα golden boysπάντα με μπουκωμένο στόμα και μέχρι να φτάσει η ώρα για γλυκό. Το πούρο, καπάκι, ολοκληρώνει την επανάσταση της τάρτας λεμόνι και καθώς έρχεται ο espresso μαζί με τον λογαριασμό και ορκιζόμαστε ότι είναι και η τελευταία φορά που πληρώνουμε τη σαλάτα για φιλέτο- γιατί έχει δυο σπυριά ρόδι εντός- αφήνουμε έναν στεναγμό απελπισίας (πού φτάσαμε αδελφέ μου, πού) και παίρνουμε το επαναστατικό φρόνημα και το πάμε γραμμή για ύπνο. Καλά που εμείς γνωρίζουμε τουλάχιστον. Και είναι ο ύπνος μας ελαφρύς. Από Δεύτερα, ηρωική αντίσταση και πάλι. Εγώ παιδιά μπορώ να απέχω από τα χαρακώματα; Ίσως και να τρώω το πορτοκάλι με το φλούδι;
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου