Απαξίωση

ΔΥΣΚΟΛΑ θα βρεθεί άλλη χώρα στον κόσμο να δυσφημεί την πολιτιστική κληρονομιά της με τον τρόπο, τη συχνότητα και την ένταση που το κάνει η Ελλάδα. ΤΑ όσα συμβαίνουν τις τελευταίες εβδομάδες σε ένα από τα πιο εμβληματικά αρχαία μνημεία του κόσμου, την Ακρόπολη, δεν αποτελούν μόνο δείγμα απαξίωσης του πολιτισμού μας αλλά και ισχυρό πλήγμα στην τουριστική βιομηχανία της χώρας. ΚΑΙ μάλιστα σε περίοδο που η οικονομία στηρίζει στον τουρισμό τις μεγαλύτερες ελπίδες της, για να ανακάμψει από τις συνέπειες της κρίσης. Η κλειστή Ακρόπολη είναι ασφαλώς η συνέχεια της κλειστής Ελλάδας: των μουσείων που υπολειτουργούν και καταρρέουν, των αρχαιολογικών χώρων που χορταριάζουν ή κτίζονται, των εγκαταλελειμμένων κάστρων, των απροσπέλαστων ιστορικών χώρων. Η χθεσινή παρέμβαση- έκκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας προκειμένου να ανοίξει η Ακρόπολη και να βρουν οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι άλλη μορφή διεκδίκησης των δίκαιων αιτημάτων τους, δυστυχώς δεν εισακούεται. Η κυβέρνηση επιμένει να υπόσχεται αόριστα ότι θα πληρώσει τα χρωστούμενα στους εργαζομένους, χωρίς να λέει πότε και πόσα θα τους δώσει. Και οι εργαζόμενοι φαίνεται να πιστεύουν ότι μόνο με το κλείσιμο του μνημείου θα πιέσουν το υπουργείο να τους πληρώσει. ΕΙΝΑΙ φανερό ότι ο πολιτισμός και ο τουρισμός στην Ελλάδα, όπως και τόσοι άλλοι τομείς, πληρώνουν την έλλειψη συγκεκριμένης κυβερνητικής πολιτικής. Κανένα πρόγραμμα, κανένας σχεδιασμός. Μόνο η λογική της αρπαχτής κυριαρχεί. Ο ιδιοκτήτης της καντίνας πωλεί τον καφέ και το νερό όσο θέλει, ο φύλακας ανοίγει το μουσείο ή τον αρχαιολογικό χώρο όταν μπορεί, ο υπουργός θα προσλάβει το προσωπικό που είναι αναγκαίο σε κάποια τέρμινα. ΧΩΡΙΣ να αντιλαμβάνονται ότι, με την τακτική τους αυτή, σε λίγα χρόνια θα ψάχνουν τους τουρίστες με το φανάρι.