Τo καρτέλ της γομολάστιχας

Τις πιο πολλές φορές μπαίνω στο ρούχο τους και συμμερίζομαι προαιώνια για την οικογένεια θέματα. Σε ποιο σχολείο να πάει το παιδί, ποιες σπουδές θα του εξασφαλίσουν την επιτυχία άμα τη εμφανίσει και στα πίσω καθίσματα τίνος σχολικού θα κάνει χρήσιμες για τη ζωή του γνωριμίες. Προϊούσης της συζητήσεως, όταν το αυτάκι μου πάψει να ιδρώνει από τις κομψές διατυπώσεις άκομψων επιδιώξεων, αρχίζω να ανησυχώ και να εξανίσταμαι. Απορώ, για ποιο λόγο το δικό μας το παιδί δεν πρέπει να συναντήσει Αλβανούς στο διάλειμμα, οικονομικούς newcomers στο τένις, φάλτσους στο σολφέζ, χοντρούς στην πισίνα και επαρχιώτες συμφοιτητές στην κατάληψη. Το άγχος πολλών σύγχρονων γονιών μού δίνει τα κλειδιά της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας. Επειδή όμως έχω μάθει πια να δαγκώνω τη γλώσσα μου, ζητώ τη συνηγορία του Ντέιβιντ Χέαρ, συγγραφέα του θεατρικού «Ανάσα ζωής» που παίζεται από την προηγούμενη εβδομάδα στο «Απλό Θέατρο». Ακούστε τι βάζει στο στόμα της μιας από τις ηρωίδες του και μετά κόψτε του και την καλημέρα: «Ξέρεις τι είναι οικογένεια; Θα σου πω τι είναι. Είναι μια επιχείρηση ιδιωτικού συμφέροντος, μια πρόφαση για ιδιοτέλεια. Γι΄ αυτό την αγαπούν οι πολιτικοί. Είναι ένα καρτέλ που αυτοπροωθείται, που αυτοσυντηρείται, που εμφανίστηκε στον κόσμο για να προστατεύει τα δικά του μέλη, μόνος του σκοπός να προωθεί τους δικούς του στόχους. Μια οικογένεια εν τέλει δεν είναι παρά μια σταυροφορία για το δικό της όφελος. Ιδανική στη θεωρία, εγωιστική στην πράξη. Μια οργανωμένη πρόφαση για να μη νοιαζόμαστε για κανέναν άλλον». Όχι εμείς, κύριε...