Το βλέμμα του... τσιγάρου

Oι εξετάσεις βγήκαν τζάμι. Χοληστερίνη τέλεια, πίεση τέλεια- και η μικρή και η μεγάλη και η μεσαία - ούρα κ.λπ. απολύτως φυσιολογικά, ο θυρεοειδής ΟΚ. Το αίμα του, σκούρο μπορντό, μέσα στον δοκιμαστικό σωλήνα, πάει βόλτες με το καροτσάκι, αλλάζει χέρια, μπαινοβγαίνει στα εργαστήρια, γίνεται αντικείμενο παρατήρησης επί μέρες. Για εμάς, ένα μόνιμο περίμενε στο τηλέφωνο και μια διαρκής προσπάθεια ανάλυσης των αριθμών-γρίφων, που ναι, μας τους εξηγούν, προσπαθούν (!!!), αλλά αυτό το περίεργο όριο «ανώτατου φυσιολογικού» σε συνδυασμό με το προβληματισμένο (αν και νηφάλιο) ύφος του γιατρού, αφήνει διαρκώς μια... ουρά με αγκαθάκια. Α, ναι, και το δωμάτιο είναι ωραίο. Φαίνεται η Ακρόπολη φάτσα και πίσω απ΄ αυτήν η θάλασσα, και (το καλύτερο) που και που μπαινοβγαίνει ένα πλεούμενο στο κάδρο. Βγαίνουμε στο μπαλκονάκι και κάνουμε τσιγάρο. Κρυφά- μη μας δει και θέλει κι εκείνος. Όταν βλέπει τσιγάρο γίνεται θηρίο. «Δώσε μου ένα», λέει, «δώστο τώρα». Και γίνεται τόσο επιτακτικό και σπινθηροβόλο το βλέμμα του που νομίζεις ότι θα σηκωθεί από το κρεβάτι και θα σε κυνηγήσει. Αυτό το βλέμμα είναι το δικό του. Το βλέμμα του... τσιγάρου έχει γκάζια σπρίντερ και αγωνία πεινασμένου. Αγωνία ζωής. Είναι η μόνη στιγμή που το «ανώτατο φυσιολογικό» και το πέρα-δώθε των δοκιμαστικών σωλήνων βγαίνουν από την μπαλκονόπορτα και χάνονται μέσα στους θορύβους της Αθήνας. Κοίτα πώς φαίνεται η Αθήνα από ΄δώ πάνω! Μια σταλιά πόλη πηγμένη στο τσιμέντο. Και η θάλασσα δίπλα, νομίζεις ότι θα την πιάσεις. Η θάλασσα, η Αίγινα, ο ορίζοντας που χρυσίζει. «Σβήστο», μου λέει. «Τώρα! Σε είδε». Με είδε; Και είπε κάτι; Ζήτησε; Ουφ! Έχει ακόμα μπροστά του.