Η νοστιμιά της μελιτζάνας

Δεν μπαίνει μελιτζάνα στα γεμιστά. Η φωνή βροντερή και το ύφος ανάλογο δεν σήκωνε καμία αντίρρηση. Δεν ήξερε να μαγειρεύει ούτε αυγό βραστό, αλλά η δύναμη του φύλου του μετέτρεπε αυτόματα τα λεγόμενά του σε θέσφατα. Με τον ίδιο τρόπο μού έδινε, εξάλλου, εντολές ως συνοδηγός όταν αλλάζαμε θέση στο τιμόνι στα μεγάλα ταξίδια, που με έκαναν να σκέφτομαι αν προτιμώ να στρίψω στον γκρεμό ή να πέσω πάνω στον πλάτανο. Ποτέ δεν βρήκα το θάρρος να στρίψω και από τον φόβο μου γλίτωσε και ο πλάτανος, όχι όμως και ο γάμος μου. Κρίμα, γιατί αργότερα διαπίστωσα ότι πολλοί γάμοι κρατιούνται από φόβο. Τον φόβο της μοναξιάς, της κοινωνικής κατακραυγής, των προβληματικών παιδιών και τόσων άλλων. Η βέρα έφυγε από τον παράμεσο στο δεξί μου χέρι και δύο χρόνια μετά είχε φύγει και το λευκό σημάδι που αφήνει η χρόνια προφύλαξη από τον ήλιο. Μαζί όμως έφυγαν ανεπιστρεπτί δυστυχώς συγγενείς και φίλοι που βλέπαμε σαν ζευγάρι. Δεν επέλεξαν κάποιον από τους δυο μας, έφυγαν μακριά λες και το διαζύγιο είναι ίωση και κολλάει. Μου λείπουν οι παντρεμένοι φίλοι μου και από τότε που χώρισα δεν κατάφερα να κάνω ξανά φιλίες με ζευγάρια. Στο βλέμμα τους ξεχωρίζω εύκολα πια την καχυποψία και την ανταποδίδω με οίκτο. Ούτε αυτοί γνωρίζουν πως τα γεμιστά δεν έχουν γεύση χωρίς τη μελιτζάνα.