Ου τόπος

Τελειώνει ο μήνας, αλλά από τα διπλανά γραφεία όλο και κάποιοι κάνουν ακόμη χρήση των υπολειμμάτων της θερινής τους αδείας. Ανυπομονώ να γυρίσουν κι αυτοί για να επιστρέψουμε επιτέλους στην ομαλότητα. Εμείς τα θύματα του Αυγούστου, προ πολλού απίκο, παριστάμεθα και χαιρετίζουμε την κάθε άφιξη με ανάμεικτα αισθήματα. Επωφελούμαι από αυτή την γκρίζα ζώνη του χρόνου για να ξεφορτωθώ λίγη από τη σκόνη του καλοκαιριού. Μεγάλη κουταμάρα εκ μέρους μου να περάσω φέτος ένα κομμάτι των διακοπών μου σε μια περιοχή όπου προ εικοσαετίας ήμουν (σκληρά) εργαζόμενος. Πρωί, έξι παρά τέταρτο νταν, με τα αστέρια ακόμη στον ουρανό, ταξίδευα μιάμιση ωρίτσα και η αυγούλα με έβρισκε μαχμουρλή, μέσα στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Κοίταζα από το σαραβαλιασμένο παράθυρο τους αμμουδερούς κολπίσκους να ετοιμάζονται για τη μέρα κι ήτανε σαν να έβλεπα τον Θεό τον ίδιο. Η μούχλα από τις διπλοκλειδωμένες παραθεριστικές κατοικίες της παραλίας έδινε τότε ένα οσφρητικό ντελίριο στις εικόνες μου. Πού να φανταστώ ότι πολλά χρόνια αργότερα θα είχα τη γαϊδουριά να τις κατοικήσω σαν παραθεριστής. Ο τόπος σού την έχει στημένη κύριε, είπα στον εαυτό μου την πρώτη κιόλας νύχτα, όταν στριφογύριζα σαν το σπληνάντερο πάνω στα χλωριωμένα σεντόνια. Υπήρξαν μάλιστα φορές που νόμιζα ότι πέφτω από το κρεβάτι, αλλά ακόμη κι έτσι η παλιά μυρωδιά δεν μου έκανε τη χάρη να με δεχτεί στην κόγχη της.