Μικροί Ομπάμα της Κυψέλης

Έχω αποκτήσει περίεργες συνήθειες της μέσης ηλικίας. Κάθε πρωί διαβάζω στην εφημερίδα τους γάμους και τις κηδείες. Μετράω τις ξένες νύφες και τους ξένους γαμπρούς. Κάνω στατιστικές, πόσοι παίρνουν Ελληνίδες- Έλληνες, πόσοι παντρεύονται μεταξύ τους. Έχω παρατηρήσει μια τάση έλξης Βορείων και Νοτίων. Οι Βόρειες είναι γυναίκες Πολωνές, Βουλγάρες, Ουκρανές, Ρωσίδες κ.λπ. που παντρεύονται Αιγυπτίους, Σύρους, μαύρους Αφρικανούς. Ύστερα βλέπω στη γειτονιά τα παιδιά τους, δηλαδή βλέπω ολόξανθες ροδαλές μητέρες με σγουρομάλλικα μελαχρινά παιδιά που τις κρατάνε από τη φούστα και μιλάνε πότε αραβικά, πότε πολωνικά ή κάτι παρεμφερές, και πολύ συχνά ελληνικά βεβαίως. Εμείς τι πιθανότητες έχουμε να αποκτήσουμε κάτι σε Ομπάμα στην επόμενη γενιά; Για υποψήφιο πρόεδρο δεν το βλέπω, αλλά έστω κάτι πιο απλό, ένα στέλεχος επιχείρησης ας πούμε ή ιδιοκτήτη ταβέρνας με πολωνοαραβικές σπεσιαλιτέ; Δύσκολο πολύ, γιατί τα πρωτότυπα αυτά πλάσματα, παιδιά μεικτών γάμων χωρίς Έλληνα γονιό, δεν έχουν καν ελληνική ιθαγένεια, είναι καταδικασμένα να μεγαλώσουν χωρίς αναγνώριση της ύπαρξής τους από την ελληνική πολιτεία, που τα αφήνει να γεννηθούν στα μαιευτήριά της, να μορφωθούν στα σχολεία της, να ζήσουν στην επικράτειά της, να μεγαλώσουν, να ανδρωθούν και να... γυναικωθούν σαν πολίτες β΄ κατηγορίας. Κι όμως εδώ, στα στενά της Κυψέλης, ήσυχα και διακριτικά συμβαίνει αυτό το θαύμα, αυτή η ακαταμάχητη έλξη του ξανθού από το μαύρο, με όλες τις οικογενειακές συγκρούσεις που συνεπάγεται, τις ανατροπές και τις λυτρωτικές επαναστάσεις, τις τεράστιες προσωπικές προόδους που πετυχαίνει κάποτε, όταν πραγματώνεται επιτέλους. Συμβαίνει το θαύμα πολλές φορές, και κυκλοφορούν οι καρποί του και, τι κρίμα, τι ντροπή, εμείς οι Έλληνες, που λέει και το τραγούδι, το αφήνουμε δίπλα μας, δεν έχουμε μάτια να το δούμε, δεν έχουμε αγκαλιά να το χαρούμε, μέλλον να το χωρέσουμε, ελπίδα να το οικειοποιηθούμε...