Η παντομίμα της χαράς

Δεδομένης και της καταστάσεώς μας, η θετική αντιμετώπιση και η χαρά μοιάζουν τελικά με ψυχικό πρόβλημα. Βλέπω τα ιερατεία των χρηματιστηρίων να χτυπούν τα χεράκια τους κάθε που ο δείκτης παίρνει πόντο και τους κλαίει η ψυχή μου. Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα; Η απάντηση είναι εξίσου ανατριχιαστική με το ερώτημα. Το πιο ανατριχιαστικό πάντως, κατά τη γνώμη μου, είναι η σύγχρονη εξωλεκτική έκφραση της «χαράς», αυτό που συνοπτικά ονομάζουμε Βody language. Με τρομάζει αυτή η κοινόχρηστη παντομίμα με τις σβουριχτές χειραψίες, τις φιλικές καρπαζιές, τα «γουστάρω», τα ουάου, τα cool και το ιντερνετικό lol . Μιμείται νομίζω παρά εκφράζει πραγματικό συναίσθημα και συγχέει τη χαρά με τον εγωισμό και την εκδικητικότητα. Πάρτε παράδειγμα τους πανηγυρισμούς μιας ποδοσφαιρικής ομάδας μετά το γκολ. Παλιά έπεφτε ο ένας πάνω στον άλλον φτιάχνοντας ένα ντελιριακό κουβάρι που χαιρόταν για το κοινό επίτευγμα. Σήμερα ο σκόρερ κρατάει τη χαρά για πάρτη του και το γλεντάει κατά μόνας. Δείχνει τα αχαμνά του στην αντίπαλη κερκίδα, φιλάει τη βέρα του, πιπιλίζει το δάχτυλό του, μυρίζει τα νύχια του, χαϊδεύει τα γούρια του και δείχνει στον ουρανό τον Θεό του που τον καταχώρισε ανάμεσα στους νικητές. Κι αν μου τύχει κάτι καλό, σκέφτομαι, εγώ πώς στο καλό θα το πανηγυρίσω για να μην, μέσα στην τόση σύγχυση, παρεξηγηθώ; Το παλιό μου λεξικό δεν με βοηθάει καθόλου αφού από το «μετέχω ομαδικής εορτής» μου λείπει και η συμμετοχή και η ομάδα.