Βιάζομαι, βιάζομαι

Μη βιάζεσαι να χαρείς τόσο για τον Ομπάμα, με συμβουλεύουν νεαροί φίλοι που έχουν τη ζωή μπροστά τους και είναι σίγουροι ότι θα βρίσκουν συχνά ευκαιρίες να χαίρονται. Όμως η χαρά είναι σαν την μπίρα, πρέπει να την πίνεις παγωμένη, με αφρούς και φυσαλλίδες, αλλιώς χάνει τη γεύση της. Βιάζομαι να χαρώ, κάνει καλό στην αφομοίωση του οξυγόνου, στους νευρώνες και στις συνάψεις του εγκεφάλου, που έχει πάθει μαρασμό από τον διάχυτο κυνισμό, την αντιδραστική σοφία που αφομοιώνει τόσα χρόνια, τη μονοτονία αυτής της πολιτικής τροφής. Εδώ γίνεται λίφτινγκ στα μυαλά, δεν είναι να το χάνεις. Κάθομαι στην οθόνη του υπολογιστή με τις ώρες, χαζεύω τις ανταποκρίσεις από όλον τον κόσμο, τις εικόνες της χαράς από την Κένυα, το Πεκίνο, το Ιράκ, τη Μόσχα, την Ινδία, την Ινδονησία στο σχολείο που πήγαινε, τη Μανίλα στις Φιλιππίνες, λουσμένοι όλοι στα δάκρυα, άσπροι, μαύροι και όλες οι ενδιάμεσες αποχρώσεις. Κι από πού είναι αυτό το ξανθό κορίτσι με τα πολλά μαντίλια στον λαιμό και το εκστατικό ύφος; Αthens, Greece, γράφει η λεζάντα, γιατί δεν τη συνάντησα κι εγώ; Έπρεπε να βρούμε τρόπο να κάνουμε κι εδώ μια μεγάλη γιορτή, να βγούμε στους δρόμους σε μια ειρηνική πορεία. Στην αμερικανική πρεσβεία να πηγαίναμε, πώς πάνε και ξαναπάνε εκεί οι πορείες κάθε Νοέμβρη, λες και οι Αμερικανοί έστειλαν στο Πολυτεχνείο το τανκς; Έναν αλλιώτικο Νοέμβρη να κάναμε. Μια πορεία συμφιλίωσης, με λουλούδια και τραγούδια, που να γινόταν αρχή να γκρεμιστεί αυτό το απαίσιο τείχος και να κάνει το πρώην «ανοιχτό κτίριο» του Γκρόπιους να μοιάζει με στρατόπεδο συγκέντρωσης καταμεσής στην Αθήνα, και την επέκτασή της να μοιάζει με φυλακή. Να αξιωθούμε κι εμείς την άλλη Αμερική μέσα στη ζωή της πόλης μας.