Στο άσυλο της αγραμματοσύνης

Αγοράζουν συνήθως επώνυμα ρούχα και γενικότερα προσέχουν ιδιαίτερα την εμφάνισή τους. Σημασία άλλωστε για αυτούς έχει το φαίνεσθαι και όχι το είναι. Όχι ότι δίνουν σημασία στους τύπους. Τους περιφρονούν εξίσου με την ουσία. Στο λεωφορείο, το ταξί, το γραφείο θα τους ακούσεις συνήθως να λένε «να τα βράσω τα πτυχία του αφού δεν μπορεί να συνδυάσει το παντελόνι με την κάλτσα» ή «το παπούτσι με την τσάντα», στην περίπτωση που ο στόχος τους είναι γυναίκα. Κοιτάζουν πάντα με νόημα και γνέφουν σαν να γνωρίζουν τα πάντα. Δεν είναι τόσο κακοί αν να τους βλέπεις μια φορά τον χρόνο σε κάποια οικογενειακή συγκέντρωση ή σε κάποιο φιλικό σπίτι. Το πρόβλημα αρχίζει και δεν τελειώνει αν τους συναναστρέφεσαι καθημερινά και αναγκαστικά επειδή δουλεύεις μαζί τους. Αδυνατείς να τους αντιμετωπίσεις συναδελφικά κι αυτό επειδή τις περισσότερες φορές έχουν τις καλύτερες των σχέσεων με τους προϊσταμένους, τους διευθυντές ή το αφεντικό σου. «Εγώ δεν έχω πτυχίο αλλά ξέρω πως ένα και ένα κάνουν δύο», λένε και συνεχίζουν με τις θέσεις τους, που δεν επιδέχονται αντίρρηση επειδή βλέπεις «έχουν τελειώσει το Πανεπιστήμιο της Ζωής». Κομπάζουν που δεν έχασαν τέσσερα, πέντε ή έξι χρόνια στα θρανία, όπως εσύ, και βγήκαν από νωρίς στη βιοπάλη. Στην οικοδομή αν είσαι μηχανικός, θα τους βρεις εργοδηγούς να σου ζητούν να πάρεις πέντε καφέδες, πέντε κάμψεις και ένα αλφάδι πριν τολμήσεις να ανέβεις στην σκαλωσιά για να τους δεις. Αν είσαι δημοσιογράφος, θα τους δεις να σε χαιρετούν συναδελφικά από τα τηλεοπτικά παράθυρα, να πλατσουρίζουν στις μπανιέρες και να εκδίδουν περιοδικά και εφημερίδες. Κι όλα αυτά επειδή εκείνοι τέλειωσαν το Πανεπιστήμιο της Ζωής και διεκδικούν το άσυλο της αγραμματοσύνης. Όμως ο σβέρκος μας δεν βαστάει άλλους τέτοιους απόφοιτους, καιρός να ξεπεζέψουν και ο τελευταίος ας κλείσει επιτέλους την πόρτα!