Μπίρες στο Σικάγο

Πριν από δυο χρόνια πήγα στις ΗΠΑ για πρώτη και μόνη φορά, στη Νέα Υόρκη, όπως όλοι οι τουρίστες, και εκεί γύρω. Με τρόμαξε η αίσθηση της απεραντοσύνης, τα μεγέθη, η κλίμακα. Ένιωσα όμως και σαν να μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφτώ μια μακρινή συγγενή που με είχε φροντίσει από μωρό με δώρα και πιο πολύ με διηγήσεις, με τη δική της εικόνα του κόσμου. Με είχε στα γόνατά της και μου διηγιόταν παραμύθια από τη μέρα που μπόρεσα να κοιτάξω βιβλία με εικόνες, να πάω σινεμά και να δω τηλεόραση. Με ειλικρίνεια μου είχε περιγράψει τον εαυτό της, με την ειλικρίνεια του καλλιτέχνη, που ωραιοποιεί και παραμορφώνει, χρησιμοποιεί υπερβολές, αλλά ποτέ δεν παραιτείται από την προσπάθεια να ζωγραφίζει τον κόσμο γύρω του. Επί χρόνια ένιωθα απέναντί της σαν έφηβος που ενηλικιώθηκε και αμφισβήτησε την οικογένειά του, ύστερα ήρθε η ωριμότητα της συμφιλίωσης, αλλά λίγο αργότερα ήρθε και ο Μπους. Ήταν πια σαν η θεία από την Αμερική να είχε αφόρητα γεράσει, να είχε γίνει μια εγωίστρια, επιθετική γριά που κάθε τόσο τα έκανε όλα λίμπα. Τρίτη βράδυ ήπιαμε μπίρες στην Κυψέλη για τον Ομπάμα, ζητώντας πίσω τη σχέση με τη θεία των αναμνήσεων, τη χώρα που πάντα ήθελε να της αναγνωρίζουμε τη συγγένεια, και την Τετάρτη το πρωί ήταν σαν να είχαμε ψηφίσει. Τετάρτη πρωί ήμουν νοερά στους δρόμους του Σικάγου και ούρλιαζα μεθυσμένη από τις κυψελιώτικες μπίρες, ενώ οι ψύχραιμοι σχολιαστές στο ελληνικό ραδιόφωνο προσπαθούσαν να με φέρουν στα σύγκαλά μου. Εντάξει παιδιά, ευχαριστώ, το εκτιμώ, αλλά δεν πειράζει, αφήστε με λίγες μέρες στη λαίλαπα των συναισθημάτων, στους σπασμούς των δακρύων, στα τραυλίσματα του θριάμβου, θα συνέλθω, θα επιζήσω, θα τα καταφέρω, μην ανησυχείτε....