Λοφτ και παρακμή

Τι βλέπουν οι τουρίστες εδώ γύρω, αναρωτιέμαι κάθε φορά που περνώ από την πλατεία Καραϊσκάκη και βλέπω τα ξενοδοχεία πολλών αστέρων γύρω από τον απελπισμένο Ίκαρο, καρφωμένο με το κεφάλι στο κέντρο της ροής. Της ροής των αυτοκινήτων, όχι κανενός ποταμού, δεν έχει τέτοια. Όμως, κάθε πόλη έχει μια ειδική όψη για τους ξένους, κάτι που δεν βλέπουν ίσως οι δικοί της, που μπορεί να γοητεύει για τους πιο απίθανους λόγους. Ίσως οι ξένοι να μη χάνονται, ίσως αυτός ο παράξενος κόσμος που ανοίγεται νότια, ανάμεσα σε παλιά γκρίζα κτίρια, καταφαγωμένα, σε μάντρες με τρακτέρ και γιγάντια αγροτικά μηχανήματα, βουλκανιζατέρ και φορτηγά, συνεργεία, παρατημένα εργοστάσια, ίσως να μπορεί κάτι να τους πει που δεν καταλαβαίνω. Κάτι καλλιτεχνικό, γιατί και οι πιο προωθημένοι καλλιτέχνες επενδύουν στο παρακμιακό αυτό βιομηχανικό τοπίο. Ή μήπως είναι ποστβιομηχανικό; Σίγουρα! Θα φτιάξουν τώρα λοφτ, μου είπαν, κατοικίες σαν αυτές που λέγαμε κάποτε ατελιέ, όταν ήμασταν πιο γαλλόφωνοι. Ψηλοτάβανους χώρους που θα είναι σαν αερόστατα πάνω από όλη αυτή την ανακατωσούρα και τη βαβούρα, και θα μπορεί ο καλλιτέχνης να νιώθει λίγο σαν θεός που ελέγχει την όλη κατάσταση χωρίς να την αφήνει να τον πάρει από κάτω. Ίσως να βλέπει από ψηλά και το περίφημο «ποτάμι», εκεί που μου λένε να στρίψω κάθε φορά που ψάχνω τον δρόμο μου, αλλά μονίμως χάνομαι, γιατί δεν βλέπω ποτέ κανένα ποτάμι. Ύστερα όμως, δεν θα πρέπει να κατέβουν μέσα στους δρόμους οι κάτοικοι των λοφτ και να αναπνεύσουν τον βρώμικο αέρα; Ή θα δοκιμάζουν να πετάξουν κατευθείαν με ελικόπτερο, οπότε μπορεί να καταλήξουν σαν τον Ίκαρο της πλατείας καρφωμένοι καταμεσής με το κεφάλι, και ακίνητα πίσω τους μαραμένα τα χάλκινα φτερά.