Εκπαίδευση πεζών

«Δεν μπορούμε να περάσουμε, έχει κόκκινο», εξηγούσε η γιαγιά στο εγγόνι της καθώς περίμεναν σε ένα φανάρι, ενώ μπροστά τους τα αυτοκίνητα είχαν ακινητοποιηθεί και οι άλλοι πεζοί αγωνίζονταν να στριμωχτούν στο κενό και να φτάσουν απέναντι. Αγέρωχη η γυναίκα κράτησε σφιχτά το χέρι του παιδιού που την τραβούσε, να το πείσει για την πολιτική και τροχαία ορθότητα της άποψής της. Ας την έσπρωχναν οι άλλοι, ας προσπαθούσαν τα αυτοκίνητα να καταλάβουν τον ελάχιστο χώρο που είχε απομείνει στη διάβαση, ας γινόταν χαμός από κορναρίσματα και μαρσαρίσματα, εκείνη κοιτούσε απέναντι με προσήλωση, σαν να βρισκόταν σε έναν κανονικό δρόμο μιας κανονικής πόλης όπου οι κανόνες μετράνε περισσότερο από τις περιστάσεις. Όπως ήταν μοιραίο, σε λίγα δευτερόλεπτα καβάλησαν μοτοσυκλέτες το πεζοδρόμιο, δυο μάλιστα που πήγαιναν σε αντίθετη κατεύθυνση, ένας βιαστικός κοστουμαρισμένος με τεράστια μηχανή, κι ένας πιο βιαστικός ακόμα ντελιβεράς με το κουτί έτοιμων γευμάτων να απειλεί κάθε δίποδο άπτερο που περνούσε δίπλα του. «Δεν πρέπει να πηγαίνετε από το πεζοδρόμιο», τους πληροφόρησε η γιαγιά, καθώς έκανε εκνευρισμένη στην άκρη για να σώσει τη ζωή του παιδιού και τη δική της. Οι ρόδες τους στρίγκλισαν πάνω στα εξογκώματα για τυφλούς της ράμπας, κι έφυγαν βολίδα στο πεζοδρόμιο, σκορπώντας τρόμο σε όσους πεζούς δεν παραμέριζαν εγκαίρως. Θέλησα να μείνω πίσω από τη γυναίκα εκείνη, να την ακολουθήσω στην τολμηρή της ερμηνεία του κόσμου, στο πείσμα της να εκπαιδεύει το παιδί με σχεδόν επικίνδυνο τρόπο σε ορθές κοινωνικές αξίες. Θέλησα να την αφήσω να περάσει μπροστά μου, να μου ανοίξει δρόμο με την επιμονή και την προσήλωσή της, να φτάσω απέναντι προστατευμένη από το θάρρος της, αλλά δεν προλάβαινα, βιαζόμουν κι εγώ πολύ.