Εκδρομή στο βουνό

Πού πήγαν εκείνα τα ωραία χρώματα του φθινοπώρου που έβλεπα κάποτε σε αυτό το βουνό; Εκείνα τα κόκκινα και τα πορτοκαλί και κίτρινα, τα καφέ, εκείνες οι φλογάτες αποχρώσεις, οι γήινες που λένε οι ρεπόρτερ μόδας, αλλά πάντα η γη ξεπερνά τη φαντασία τους; Η δασωμένη πλαγιά έχει αποκτήσει ένα μουντό γκρίζο παντού, πυρκαγιά πέρασε από δω, ή είναι η συνήθης παρακμή, αποψίλωση, εγκατάλειψη, μοναξιά της φύσης στις γωνιές που της έχουμε αφήσει; Το μόνο κόκκινο που ξεχωρίζει τώρα είναι η στέγη κάποιου οικοδομικού συγκροτήματος, που κάποτε κρυβόταν στο όργιο των χρωμάτων. Τι να είναι αυτό το επιβλητικό ανάκτορο, χαμένο στο πουθενά; Ένα πολύπλοκο κτίριο με πολλές προσθήκες, με πολλά παράθυρα, μοναστήρι θα είναι σίγουρα. Τι άλλο βρίσκει κανείς έτσι να δεσπόζει στην ελληνική ύπαιθρο; Πύργους δεν έχουμε, κάστρα, κατοικίες φεουδαρχών, τέτοια πράγματα βλέπεις μόνο σε εντελώς ερειπιώδη κατάσταση. Τα μοναστήρια ανθούν και επεκτείνονται, προνομιούχα, απτόητα από εκσυγχρονισμούς και μοντερνισμούς, πολιτικές αλλαγές, προσαρμογές, τα πάντα. Από την εποχή της φτώχειας πέρασαν στην εποχή του πλούτου, πάντα προστατευμένα, πάντα τιμημένα, πάντα επίσημα, με τους κρατικούς μισθούς, με όλα τα καλά, αλλά να προστατέψουν τον ίδιο τους τον κήπο, τη φύση γύρω τους, το βουνό που χαίρονταν και τα ίδια, αυτό όχι. Εκεί τα πράγματα αφήνονται στη μοίρα τους, και πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι όταν δεν σκέπτονται να σκαλίσουν τίποτα μπαούλα οι ηγούμενοι, να βρουν κανένα ξεχασμένο χρυσόβουλο και να θελήσουν να ανταλλάξουν κάποιο στοιχείο από το περιφρονημένο αυτό περιβάλλον τους με διάφορα μοντέρνα ακίνητα τα οποία φέρνουν σε αμηχανία το Δημόσιο. Γι΄ αυτό πραγματικά μη μιλάς, κινδυνεύει η Ελλάς.