Ο δρόμος για την Κόλαση

Ο λόγος (και πάλι) αυτές τις μέρες στην κληρονομιά της γενιάς του Πολυτεχνείου. Της γενιάς που όλοι λατρεύουμε να μισούμε. Της γενιάς που υποσχέθηκε τόσο πολλά και που σήμερα παραδίδει το επαναστατημένο της πνεύμα στη μετάλλαξη των «γκόλντεν μπόις». Ποια είναι τα «γκόλντεν μπόις» και γιατί λατρεύουμε να τα μισούμε; Η αλήθεια είναι ότι στη χώρα μας τα μυθικά αυτά πλάσματα δεν είναι ούτε γκόλντεν και πολύ περισσότερο δεν είναι «μπόις». Πέρα από τους μεγάλους μισθούς (ε και;) και τις κατηγόριες ότι φαλίρισαν μαγαζιά (επιχειρήσεις ήδη χρεοκοπημένες από δεκαετίες ρουσφετιών, σπατάλης και βλακείας), το μεγαλύτερο αμάρτημα των «γκόλντεν μπόις» είναι άλλο: Είναι ότι ηλικιακά συμπίπτουν ή, ακόμα χειρότερα, είναι το αμέσως επόμενο κύμα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Η ίδια γενιά, που εμπιστευτήκαμε για να μας εκτοξεύσει εξαγνισμένους στη νέα εποχή, σήμερα μας βγάζει σε πλειστηριασμό το τριάρι για μια εκπρόθεσμη πιστωτική. Οι εικοσάρηδες που ανάσαιναν διαλεκτικό υλισμό, έπαιζαν με τη φωτιά της αναθεώρησης και μιλούσαν για «ιστορικά προτσές» με τους καθοδηγητές τους, σήμερα διαπραγματεύονται αναχρηματοδοτήσεις, χορεύουν μπαλέτο με τις ισοτιμίες του γεν και η μόνη λέξη που τους τρομάζει είναι το «κραχ». Ο δρόμος για την Κόλαση ήταν πραγματικά στρωμένος, με τις καλύτερες προθέσεις... Μην πυροβολείτε τα «γκόλντεν μπόις». Δεν είναι αθώα, αλλά δεν είμαστε κι εμείς χωρίς ευθύνες. Και δεν μείναμε (από εκείνη τη γενιά) με εντελώς άδεια χέρια. Μέσα από τις δεκαετίες το μόνο σύνθημα που ακόμα ακούγεται καθαρό, αληθινό, και κάτι περισσότερο από σύγχρονο, η μόνη «σταθερή αξία» είναι αυτό που βροντοφώναξαν τα παιδιά της Νομικής και του Πολυτεχνείου: «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Μην ψάχνετε στο σεντούκι για «μπλου τσιπς». Αυτή είναι η κληρονομιά του 73. Τρεις λέξεις όλες κι όλες. Ο καθένας τις αποταμιεύει ή τις εξαργυρώνει, όπως μπορεί.