Για να ξαναπιστέψουμε στη Δικαιοσύνη

Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ εντυπωσίασε. Η δεύτερη θα πρέπει να προβληματίσει σοβαρά την εξουσία. Τη νυν και κυρίως την επόμενη. Όταν και οι δικαστικοί λειτουργοί σχεδόν όλοι- βγάζουν κραυγή απόγνωσης και αξιώνουν (δεν προτείνουν) θεσμικές αλλαγές στη Δικαιοσύνη, σημαίνει πως οι εποχές δεν σηκώνουν άλλους συμβιβασμούς. Σημαίνει πως οι δικαστές και οι εισαγγελείς δεν αντέχουν πλέον το βάρος της καχυποψίας που διακατέχει την κοινή γνώμη, κατά της οποίας ούτε οι ίδιοι έχουν επιχειρήματα. Τι να πουν; Πώς να δικαιολογήσουν θέσεις ανώτατων δικαστικών λειτουργών υπέρ κυβερνητικών παραγόντων, τη στιγμή που οι μεν οφείλουν το αξίωμά τους στους δε; Όσες προσπάθειες και να καταβάλλουν για να μεταστρέψουν το κλίμα, πώς να πείσουν για κάτι που και οι ίδιοι δυσκολεύονται να συμμεριστούν; Λένε, για παράδειγμα, ορισμένοι καλοπροαίρετοι ότι ο κ. Σανιδάς πιστεύει ακράδαντα στην αθωότητα των υπουργών για την υπόθεση του Βατοπεδίου, γι΄ αυτό και αποτόλμησε την πρόωρη απαλλαγή τους, έχοντας επίγνωση όσων θα επακολουθούσαν. Ότι δεν παρέσχε κάλυψη σε συνεννόηση με την κυβέρνηση ή αυτοβούλως. Ας πούμε ότι είναι έτσι. Δεδομένου όμως ότι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, όπως και όλοι οι πρόεδροι των Ανώτατων Δικαστηρίων διορίζονται (και για να πετύχουν τον πολυπόθητο αυτό διορισμό... αγωνίζονται), γιατί να δεχτούμε την καλή εκδοχή; Αν όμως ο κ. Σανιδάς είχε επιλεγεί για τη θέση αυτή με διαφορετικό τρόπο, δημοκρατικό αν μη τι άλλο, θα είχε τουλάχιστον τη δυνατότητα να μας αποστομώσει. Με το κύρος του αξιώματος (και την ανάλογη συμπεριφορά ασφαλώς), αποδεσμευμένος από ηθικές υποχρεώσεις, ο ίδιος θα ήταν ελεύθερος να υποστηρίξει την άποψή του και εμείς υποχρεωμένοι να τη σεβαστούμε. Οι αξιώσεις που πρόβαλαν την περασμένη εβδομάδα οι δικαστικές ενώσεις συμπεριλαμβανομένης και της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων που συνήθως εκφράζεται πιο συντηρητικά- εμπεριέχουν ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα. Συμπλέοντας για πρώτη φορά με τους δικηγόρους, προσπερνούν το στάδιο των... ευχών και απαιτούν τομές. Όποιος τις θεσμοθετήσει κερδίζει το πιο βαρύ έπαθλο. Την εμπιστοσύνη της κοινωνίας για τον αδιαμφισβήτητο σεβασμό στην απαραβίαστη αρχή της δημοκρατίας, τη διάκριση των εξουσιών. Και μαζί το δικαίωμα να επαίρεται για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης...