Οh, my dog!

Πριν με προλάβουν η Ντούβλη και η Μπεζαντάκου, στρώνομαι να γράψω στον Πρόεδρο Ομπάμα και να τον παρακαλέσω να μην το αγοράσει τελικά εκείνο το κουτάβι στις κορούλες του. Εν ανάγκη ας τους πάρει κάτι σε κουρδιστό, επ΄ ουδενί πάντως λούτρινο, γιατί κι αυτό μαδάει. Όσοι το διέπραξαν το έχουν σκυλομετανιώσει διότι ως γνωστόν ένα σκυλί είναι ο υπ΄ αριθμόν ένα παράγων ισχυρού κλονισμού του εγγάμου βίου, ιδίως δε όταν η σύζυγος είναι φουλ τάιμ απασχολημένη όπως καλή ώρα η Μισέλ. Και καλά όσον αφορά τις σωματικές του ανάγκες, όταν έχεις έναν κήπο σαν αυτόν του Λευκού Οίκου. Εμείς όμως που ζούμε σε διαμέρισμα και η δουλειά μας έχει ακατάστατα ωράρια, όσο να ΄ναι το χρειαζόμαστε το πάμπερ και τον καθετήρα, καθότι οι γείτονες δεν μας χρωστάνε τίποτα ν΄ ακούνε κλάμα και βρυγμό οδόντων μέχρι αργά τα μεσάνυχτα. Ασφαλώς είδα και ευτυχισμένους σκύλους, σαν κι αυτόν που κατοικεί στο από κάτω διαμέρισμα, ένα τριαντάκιλο θεριό τύπου hound of the Βaskervilles που αλυχτάει α βολοντέ κάθε φορά που ξεχνούν να το βγάλουν βόλτα. Όταν όμως μπει στο ασανσέρ, εκεί να δεις χαρές και πανηγύρια. Όσο να πιάσει ισόγειο, γαβγίζει το είδωλό του στους καθρέφτες και κουτουλάει με το κεφάλι του την πόρτα του θαλαμίσκου ξεχαρβαλώνοντας τον ήδη κακοπαθημένο ανελκυστήρα. Αυτά βλέπω και σιγουρεύομαι ότι πολύ καλά κάνω που εξαντλώ την τρυφερότητά μου πάνω στο διακριτικό διαφανές σαμιαμιδάκι που τρύπωσε στο μπάνιο μου. Συναντιόμαστε εκεί σπανίως, όταν τύχει και σηκωθώ αξημέρωτα. Το αφήνω να ξεδιψάει από τα απόνερα του λουτρού μου και το περιμένω να γίνει μια μέρα δεινόσαυρος.