Δεν τα θέλω αυτά τα Χριστούγεννα

Tα χριστουγεννιάτικα στολίδια μένουν μέσα στα κουτιά στην αποθήκη. Κανείς δεν έχει κέφι να τα ανεβάσει. Το ίδιο μού έλεγε κι ένας φίλος- κι ας έχει μικρά παιδιά, κι ας ψήφισε το κόμμα που κυβερνά. Και η τριανταπεντάχρονη εξαδέλφη, που δεν ασχολήθηκε ποτέ με την πολιτική, με ξάφνιασε όταν μου τηλεφώνησε και μου εξομολογήθηκε: «Δεν θέλω να κατέβω στις πορείες, γιατί φοβάμαι ότι θα φάω ξύλο. Θέλω όμως να διαμαρτυρηθώ για όσα γίνονται. Δεν θέλω να κάτσω πια στο σπίτι και στον καναπέ μου. Τι να κάνω;». Δεν τα θέλω αυτά τα Χριστούγεννα. Για πρώτη φορά δεν προσδοκώ τις γιορτές. Θέλω να έρθουν και να περάσουν γρήγορα. Τίποτα δεν είναι πια ίδιο με χθες. Δεν θέλω να σεργιανίσω στις βιτρίνες- όσες έμειναν - ούτε να αγοράσω δώρα. Στην καθιερωμένη εδώ και χρόνια ερώτηση της καλύτερής μου φίλης από το εξωτερικό «Τι θα κάνουμε την Πρωτοχρονιά;», παρουσίασα ένα απόλυτο νοητικό μπλακ άουτ. «Δεν μου φαίνεσαι συγκεντρωμένη» σχολίασε εκείνη σκεπτική και πολύ σοφά ανέβαλε τη συζήτηση επ΄ αόριστον. Πήγαμε με βαριά καρδιά το Σάββατο το βράδυ στον Παπαϊωάννου, γιατί τα εισιτήρια ήταν αγορασμένα από μήνες. Είδαμε πηγαίνοντας τα παιδιά που ήταν καθισμένα μπροστά στη Βουλή από το πρωί και περάσαμε δίπλα από τα αναμμένα κεριά που έριχναν τις σκιές τους στα μάρμαρα της Πλατείας Συντάγματος. Μια βδομάδα είχε περάσει από τον θάνατο του Αλέξανδρου. Και αισθανθήκαμε ένα πολιτισμικό σοκ όταν αντικρύσαμε τα ΜΑΤ να έχουν γεμίσει τον πεζόδρομο μπροστά στο θέατρο και στον κόσμο που περίμενε να αρχίσει η παράσταση. Η οργή και η κατάθλιψη της Μήδειας ταίριαζε στη διάθεσή μας... Η συνάδελφος που έχει μανία με την αστρολογία μου είπε: «Πέντε πλανήτες πάνω στον Αιγόκερω! Ήταν αναμενόμενο». Αυτό λέω κι εγώ. Για όσους σκέπτονται, ήταν αναμενόμενο. Οι άλλοι απλώς θέλουν να ζουν μακριά από την πραγματικότητα...