Τι να πούμε εμείς;

Παρασκευή 5 το απόγευμα: κλείνω τον υπολογιστή, κλειδώνω τα συρτάρια του γραφείου και η δουλειά αποτελεί παρελθόν, τουλάχιστον για όσο διαρκεί το Σαββατοκύριακο. Ψάχνω αγωνιωδώς μέσα στον ήλιο και τη ζέστη ένα ταξί που θα με μεταφέρει στη μικρή όαση του σπιτιού μου. Τα χέρια ανεβοκατέβαιναν, δεν είναι άλλωστε και τόσο εύκολο να βρεις αυγουστιάτικα ταξί στην άδεια Αθήνα. Ευτυχώς σταματά ένα μπροστά μου: «Ζωγράφου», λέω και είμαι σίγουρος ότι στο πρόσωπό μου φαινόταν η έκφραση αγωνίας και απελπισίας. «Μάλιστα, αλλά πρώτα θα πρέπει να πάμε στο τέρμα Ζωγράφου, στο Νεκροταφείο». Μόλις μπήκα συνειδητοποίησα ότι στη θέση του συνοδηγού καθόταν ένας κύριος, ντυμένος στα μαύρα, αρκετά ταλαιπωρημένος, σα να είχε να κοιμηθεί μέρες ολόκληρες. Έπιασα την κουβέντα τους στη μέση. Μίλαγαν για ένα 25χρονο παιδί. Ενώ συζητούσαν απολάμβανα τη διαδρομή, παρ΄ όλο που την κάνω σχεδόν καθημερινά. Μόλις ο κύριος κατέβηκε στο Νεκροταφείο, ο οδηγός του ταξί έδωσε διευκρινίσεις. «Δεν είναι τραγικό να χάνεις το παιδί σου και μάλιστα με τον τρόπο που το έχασε ο άνθρωπος αυτός; Υπάρχουν πολλοί ασυνείδητοι οδηγοί- μάλλον θα πρέπει να πάψουν να λέγονται οδηγοί- που χτυπούν ανθρώπους στον δρόμο και μετά τους εγκαταλείπουν. Θα μπορούσε να είχε σωθεί το παλικάρι εάν μεταφερόταν στο νοσοκομείο άμεσα. Τι να πεις όμως τώρα σε αυτόν τον πατέρα;». Αστραπιαία μού ήρθε η εικόνα ενός άλλου πατέρα που έχασε το παιδί του. Τι να πεις στον πατέρα του 20χρονου Ντουζόν, που έστειλε το παιδί του για διακοπές και τον πήραν τηλέφωνο ότι ο γιος του ήταν κλινικά νεκρός; Και παρ΄ όλα αυτά έδωσε ένα μάθημα ευγένειας και αξιοπρέπειας σε όλους. «Είστε μία υπέροχη χώρα, με εξαιρετικό πολιτισμό» είπε μόλις βγήκε από το νοσοκομείο. Τι να πούμε εμείς;