«Έχεις ρυτίδες...»

Nα μοιραστούμε μυστικά, της λέω. Να γίνουμε φίλες. Δεν θες να γίνουμε φίλες; Με κοιτάζει με απορία μεγάλου παιδιού και καθώς φτιάχνει την αλογοουρά της- αμάν με αυτή την ανοικονόμητη μαλλούμπα που την παρακαλάμε να αποκτήσει καλύτερη σχέση με το σαμπουάν- ψελλίζει ότι είναι ακόμα μικρή και ότι προτιμάει να είμαι η μαμά της. Μικρή; Βρε κοτζάμ κορίτσι έγινες. Εγώ στα δέκα ήμουν ερωτευμένη με τον Παναγιώτη. Δεν θες να μου πεις; Εγώ το πιστεύω απόλυτα, είναι καλό να λέμε πράγματα μεταξύ μας από τώρα. Να οικοδομήσουμε μοναδική σχέση, μια σχέση που θα μας επιτρέψει αργότερα να είμαστε ολότελα οι εαυτοί μας. Είσαι η κόρη μου, σ΄ αγαπώ, αλλά δεν είμαι μόνο μαμά, δεν έχω μόνο αυτό τον ρόλο. Έχω και μια άλλη ζωή, τη ζωή μιας κανονικής γυναίκας που έχουν αρχίσει και την παίρνουν- επικινδύνως- τα χρόνια. «Ακριβώς» απαντά. «Είσαι μεγάλη πια. Τι θα είχες να μου πεις δηλαδή; Ότι έχεις πίεση; Ότι σε πονάει η μέση σου; Σιγά τα μυστικά» (το σκατόπαιδο θα το δείρω). ΟΚ, της λέω. Εσύ χάνεις, γιατί εγώ έχω να σου πω πράγματα. Αν μου πεις κι εσύ βέβαια. «Η μαμά της Ελευθερίας έχει φίλο» λέει. Με νόημα όμως. Έχει φτιάξει την αλογοουρά τέλεια και κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Η σιωπή που ακολουθεί είναι βαριά και γεμάτη αναμονή κι έχει μία essance αμηχανίας και φόβου που καθρεφτίζονται στο τζάμι. «Θα σου πω το μυστικό μου» λέει, «αλλά δεν θα μου κάνεις άλλες ερωτήσεις. Ούτε ποιος ούτε πότε ούτε τίποτα. ΟΚ;». ΟΚ. «Λοιπόν, μου αρέσει ένα αγόρι. Πιο μεγάλο. Τώρα εσύ». Σκέφτομαι καλά καλά γιατί δεν ξέρω τι να πω. Έχω κάνει botox, λέω τελικά. Χρόνια τώρα. Πώς σου φαίνεται αυτό; Σιωπή νεκρική για μερικά δευτερόλεπτα. «Μαμάααα! Και δεν το είπες σε κανέναν; Πονάει; Πώς γίνεται αυτό το “λίφτινγκ”;». Είναι λαμπερή σαν ήλιος με αλογοουρά, περήφανη που την έχω για μεγάλη, ανακουφισμένη που το «μυστικό» δεν θίγει τρίχα από την κεφαλή της. Σιγά σιγά το συνωμοτικό μειδίαμα μετατρέπεται σε βλέμμα που με καρφώνει εντόνως σαν να μετράει τις συντεταγμένες του προσώπου μου. «Και τώρα το χρειάζεσαι» λέει. «Έχεις ρυτίδες». Σε λίγο συννεφιά. «Αλλά τι το θες εσύ αυτό; Μεγάλη γυναίκα και θες να κάνεις ακόμα την ωραία;».