Επαρχιακός καπιταλισμός

Γιατί έχω την αίσθηση ότι βρήκαν ευκαιρία την παγκόσμια κρίση οι εγχώριοι εργοδότες για να κάνουν τους μαθητευόμενους μάγους εις βάρος των εργαζομένων; Τζάμπα υπερωρίες, μείωση ημερών εργασίας, απολύσεις στα γρήγορα και αχός απειλών που φτάνει στ΄ αυτιά των υπολοίπων, για να σκύβουν το κεφάλι όσο χαμηλά πρέπει και να μην αντιδρούν. Ήταν πάντα εύθραυστη η συνδικαλιστική συνείδηση σε πολλούς τομείς που δεν έχουν να κάνουν με το Δημόσιο, τώρα φαίνεται ότι έχει λιποθυμήσει. Τα μηνύματα της ευέλικτης εργασίας, το να είσαι δηλαδή έτοιμος να κάνεις οτιδήποτε οποιαδήποτε στιγμή για όσο λίγα λεφτά αποφασίσουν να σου δώσουν, ήρθαν με εντυπωσιακή ταχύτητα και πρόλαβαν μέτρα και πολιτικές πρωτοβουλίες, αντιδράσεις και οργανώσεις. Άλλου είδους ιδέες καθυστερούν χρόνια, δεκαετίες, άλλες δεν έρχονται ποτέ, όταν έχουν να κάνουν με τα ανθρώπινα δικαιώματα, με τις ιδέες της προόδου, την αμφισβήτηση, τη χειραφέτηση, την ποιότητα ζωής, αυτά όλα πολύ δύσκολα κατεβαίνουν προς νοτιοανατολάς, στην περήφανη χώρα μας. Σε κάτι τέτοια τα σύνορα είναι άτεγκτα, τα μυαλά έχουν κάγκελα, αντιστέκονται σθεναρά, αλλά άμα είναι καμιά οικονομική κρίση που μπορεί να χρησιμεύσει ως αφορμή για απολύσεις και μειώσεις μισθών, τότε ανοίγουμε την αγκαλιά μας στην Ευρώπη και στον κόσμο, την αρπάζουμε και τη χορεύουμε ταγκό σφιχτά πριν καταλάβει τι της συμβαίνει. Και πριν φανεί η κρίση οι επιχειρήσεις προληπτικά κατεβάζουν ιδέες, όλες εις βάρος των εργαζομένων, ιδέες που δεν πέρασαν ακόμα από το μυαλό της δεξιάς Μέρκελ και του δεξιού Σαρκοζί, αλλά που θα δυσκολεύονταν ίσως να τις περάσουν στη χώρα τους. Εδώ πρόκειται για το ελληνικό δαιμόνιο: εισαγωγές- εξαγωγές ενδυμάτων που μας ταιριάζουν. Γιατί να μας ταιριάζουν όμως;