Στο άσυλο της αγραμματοσύνης

Αγοράζουν συνήθως επώνυμα ρούχα και γενικότερα προσέχουν ιδιαίτερα την εμφάνισή τους. Σημασία άλλωστε για αυτούς έχει το φαίνεσθαι και όχι το είναι. Όχι ότι δίνουν σημασία στους τύπους. Τους περιφρονούν εξίσου με την ουσία. Στο λεωφορείο, το ταξί, το γραφείο θα τους ακούσεις συνήθως να λένε «να τα βράσω τα πτυχία του αφού δεν μπορεί να συνδυάσει το παντελόνι με την κάλτσα» ή «το παπούτσι με την τσάντα», στην περίπτωση που ο στόχος τους είναι γυναίκα. Κοιτάζουν πάντα με νόημα και γνέφουν σαν να γνωρίζουν τα πάντα. Δεν είναι τόσο κακοί αν να τους βλέπεις μια φορά τον χρόνο σε κάποια οικογενειακή συγκέντρωση ή σε κάποιο φιλικό σπίτι. Το πρόβλημα αρχίζει και δεν τελειώνει αν τους συναναστρέφεσαι καθημερινά και αναγκαστικά επειδή δουλεύεις μαζί τους. Αδυνατείς να τους αντιμετωπίσεις συναδελφικά κι αυτό επειδή τις περισσότερες φορές έχουν τις καλύτερες των σχέσεων με τους προϊσταμένους, τους διευθυντές ή το αφεντικό σου. «Εγώ δεν έχω πτυχίο αλλά ξέρω πως ένα και ένα κάνουν δύο», λένε και συνεχίζουν με τις θέσεις τους, που δεν επιδέχονται αντίρρηση επειδή βλέπεις «έχουν τελειώσει το Πανεπιστήμιο της Ζωής». Κομπάζουν που δεν έχασαν τέσσερα, πέντε ή έξι χρόνια στα θρανία, όπως εσύ, και βγήκαν από νωρίς στη βιοπάλη. Στην οικοδομή αν είσαι μηχανικός, θα τους βρεις εργοδηγούς να σου ζητούν να πάρεις πέντε καφέδες, πέντε κάμψεις και ένα αλφάδι πριν τολμήσεις να ανέβεις στην σκαλωσιά για να τους δεις. Αν είσαι δημοσιογράφος, θα τους δεις να σε χαιρετούν συναδελφικά από τα τηλεοπτικά παράθυρα, να πλατσουρίζουν στις μπανιέρες και να εκδίδουν περιοδικά και εφημερίδες. Κι όλα αυτά επειδή εκείνοι τέλειωσαν το Πανεπιστήμιο της Ζωής και διεκδικούν το άσυλο της αγραμματοσύνης. Όμως ο σβέρκος μας δεν βαστάει άλλους τέτοιους απόφοιτους, καιρός να ξεπεζέψουν και ο τελευταίος ας κλείσει επιτέλους την πόρτα!

Μπίρες στο Σικάγο

Πριν από δυο χρόνια πήγα στις ΗΠΑ για πρώτη και μόνη φορά, στη Νέα Υόρκη, όπως όλοι οι τουρίστες, και εκεί γύρω. Με τρόμαξε η αίσθηση της απεραντοσύνης, τα μεγέθη, η κλίμακα. Ένιωσα όμως και σαν να μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφτώ μια μακρινή συγγενή που με είχε φροντίσει από μωρό με δώρα και πιο πολύ με διηγήσεις, με τη δική της εικόνα του κόσμου. Με είχε στα γόνατά της και μου διηγιόταν παραμύθια από τη μέρα που μπόρεσα να κοιτάξω βιβλία με εικόνες, να πάω σινεμά και να δω τηλεόραση. Με ειλικρίνεια μου είχε περιγράψει τον εαυτό της, με την ειλικρίνεια του καλλιτέχνη, που ωραιοποιεί και παραμορφώνει, χρησιμοποιεί υπερβολές, αλλά ποτέ δεν παραιτείται από την προσπάθεια να ζωγραφίζει τον κόσμο γύρω του. Επί χρόνια ένιωθα απέναντί της σαν έφηβος που ενηλικιώθηκε και αμφισβήτησε την οικογένειά του, ύστερα ήρθε η ωριμότητα της συμφιλίωσης, αλλά λίγο αργότερα ήρθε και ο Μπους. Ήταν πια σαν η θεία από την Αμερική να είχε αφόρητα γεράσει, να είχε γίνει μια εγωίστρια, επιθετική γριά που κάθε τόσο τα έκανε όλα λίμπα. Τρίτη βράδυ ήπιαμε μπίρες στην Κυψέλη για τον Ομπάμα, ζητώντας πίσω τη σχέση με τη θεία των αναμνήσεων, τη χώρα που πάντα ήθελε να της αναγνωρίζουμε τη συγγένεια, και την Τετάρτη το πρωί ήταν σαν να είχαμε ψηφίσει. Τετάρτη πρωί ήμουν νοερά στους δρόμους του Σικάγου και ούρλιαζα μεθυσμένη από τις κυψελιώτικες μπίρες, ενώ οι ψύχραιμοι σχολιαστές στο ελληνικό ραδιόφωνο προσπαθούσαν να με φέρουν στα σύγκαλά μου. Εντάξει παιδιά, ευχαριστώ, το εκτιμώ, αλλά δεν πειράζει, αφήστε με λίγες μέρες στη λαίλαπα των συναισθημάτων, στους σπασμούς των δακρύων, στα τραυλίσματα του θριάμβου, θα συνέλθω, θα επιζήσω, θα τα καταφέρω, μην ανησυχείτε....

Ναι, μπορούμε να έχουμε ένα όνειρο

Το αμερικάνικο όνειρο είναι ζωντανό. Και η απόλυτη ενσάρκωσή του είναι ο Μπαράκ Ομπάμα. Το παιδί με καταγωγή από την Κένυα, που μεγάλωσε στις πιο δύσκολες συνθήκες και με μόνο διαβατήριο το χάρισμα, την εξυπνάδα και την εργατικότητα έγινε ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της μεγαλύτερης δύναμης του κόσμου. Oι πολίτες των ΗΠΑ έστησαν ένα νέο ελπιδοφόρο σκηνικό στη χώρα. Ο Ομπάμα μπαίνει στον Λευκό Οίκο με εντολή να φέρει τα πάνω κάτω, να τα αλλάξει όλα σε μια στιγμή που η χώρα του μαστίζεται από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση μετά το 1929. Θα δούμε κατά πόσον ο κ. Ομπάμα θα μπορέσει να ενισχύσει το ανθρώπινο πρόσωπο της Αμερικής ή αν θα παραμείνει προσκολλημένος στην Αμερική του Γκουαντάναμο, του Αμπού Γκράιμπ και των πολεμόχαρων γερακιών που μόλις χθες σκότωσαν δεκάδες αμάχους στο Αφγανιστάν. ΠΑΡΑ τις ελπίδες που δημιουργεί σε Ευρώπη και Αμερική η εκλογή Ομπάμα, η οικονομική κρίση θα συνεχίσει για μεγάλο διάστημα να χτυπά αλύπητα τους οικονομικά ασθενέστερους. Στη χώρα μας, παρ΄ ότι τα σημάδια της ύφεσης έχουν αρχίσει πλέον να γίνονται ορατά, η κυβέρνηση ακόμη κοσκινίζει τα περίφημα μέτρα ενίσχυσης των φτωχών. Ο κ. Γ. Αλογοσκούφης μόλις χθες έκανε το πρώτο δειλό βήμα. Αντέγραψε το ισπανικό μοντέλο για πάγωμα των στεγαστικών δανείων των ανέργων. Κάτι είναι κι αυτό, μόνο που είναι λίγο- πολύ λίγο γι΄ αυτά που συμβαίνουν και αυτά που πρόκειται να συμβούν. ΟΙ ΜΟΝΟΙ που δείχνουν ότι δήθεν δεν κατάλαβαν τίποτε από την κρίση είναι οι κατασκευαστές ακινήτων. Μάλιστα δίνουν συνεντεύξεις με τις οποίες... προειδοποιούν ότι δεν πρόκειται να ρίξουν τις τιμές, όσο κι αν τα σπίτια τους μένουν απούλητα και οι αγγελίες στις εφημερίδες πολλαπλασιάζονται. Όσο νωρίτερα πάντως καταλάβουν ότι οι χρυσές εποχές με τα κέρδη πάνω από 100% έχουν περάσει οριστικά τόσο καλύτερα για τους ίδιους. ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ, στροφή 180 μοιρών έκανε χθες ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο οποίος, αν και έδειχνε ώς τώρα ότι δεν διαφωνεί με τον χωρισμό Κράτους- Εκκλησίας, χθες μίλησε για δημοψήφισμα.

Χαλασμένοι πάντα!

ΑΝΤΕ ΝΑ ΄ΣΑΙ «άνθρωπος με ειδικές ανάγκες» και να επιβιώσεις σε αυτήν τη χώρα, και πολύ περισσότερο σε αυτήν την πόλη που λέγεται Αθήνα-Θεός φυλάξοι! Ακόμα και αυτά τα... βαθουλώματα που έχουν κάνει σε ορισμένα πεζοδρόμια τα οποία, υποτίθεται, είναι για να μπορούν οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες να τα ανεβαίνουν ή να τα κατεβαίνουν απρόσκοπτα, είναι στα μαύρα τους τα χάλια: σπασμένα, με λακκούβες, ανώμαλα φτιαγμένα, που ακόμα και αρτιμελής να είσαι κινδυνεύεις να φας τα μούτρα σου, να τσακιστείς και να γίνεις ανάπηρος. Άσε που ελάχιστα κτίρια, ακόμα και δημόσια, έχουν ειδικές ράμπες για κυκλοφορία ατόμων με ειδικές ανάγκες. Γι΄ αυτό, νομίζω, ότι δεν κάνει εντύπωση σε κανέναν το γεγονός ότι οι πιο συχνές αναγγελίες στο Μετρό είναι: «Οι ανελκυστήρες του τάδε σταθμού είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας, παρακαλούνται»πάλι... καλά!- «τα άτομα με ειδικές ανάγκες να αποβιβαστούν στον επόμενο ή στον προηγούμενο σταθμό»... Αφήνοντας στην άκρη τη δική μας- των αρτιμελών...συμπεριφορά απέναντι στις ταμπέλες και στις αναγγελίες «οι ανελκυστήρες χρησιμοποιούνται από άτομα με ειδικές ανάγκες»- αλλά όλοι είναι γεμάτοι από τεμπέληδες που βαριούνται να ανεβούν 20 σκαλοπάτια, ρωτώ: Μα, καλά, στην Αττικό Μετρό αφελείς είναι ή μας κοροϊδεύουν; Πώς θα μεταφερθούν οι επιβάτες με ειδικές ανάγκες που θέλουν να κατεβούν στο Πανεπιστήμιο και τους καλούν να αποβιβασθούν στο Σύνταγμα; Πετώντας; Παίρνοντας, φυσικά, ταξί- όσοι έχουν τα χρήματα. Οι άλλοι πώς θα πάνε, μπουσουλώντας ή ζητιανεύοντας; Γιατί, δηλαδή, αυτοί οι συμπολίτες μας να πληρώνουν στο Μετρό το εισιτήριο και να μη μπορούν να πάνε εκεί που θέλουν; Κανονικά, θα έπρεπε να φρόντιζε η Αττικό Μετρό για τη μεταφορά τους. Τέρμα πια το γνωστό «αλλά στην Ελλάδα είμαστε, τι περιμένεις...». Αν δεν μπορούν να τους πάνε στον προορισμό τους, να τους επιστρέφουν τα χρήματα που πληρώνουν οι επιβάτες με ειδικές ανάγκες από τη στιγμή που η Αττικό Μετρό δεν τους προσφέρει τη διαδρομή για την οποία πλήρωσαν.

Η ανατροπή στο σεξ

Φαντάζομαι ότι οι εναπομείναντες οπαδοί του υπαρκτού σοσιαλισμού θα έχουν από σήμερα ακόμα έναν λόγο για να διαμαρτύρονται. Ένα προνόμιο των φτωχών μοιάζει να έχει χαθεί, λένε οι επιστήμονες: το καλό σεξ! Έρευνα που έκανε η Εταιρεία Μελέτης της Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) σε 1.800 ενηλίκους σε όλη την Ελλάδα επί έναν χρόνο, έδειξε ότι, σε αντίθεση με παλαιότερα, τα άτομα με χαμηλά εισοδήματα δεν έχουν πια καλύτερη απόδοση στο σεξ. Γενικά, όλα όσα ξέρατε για το σεξ πρέπει να τα αναθεωρήσετε. Το καλό κρεβάτι δεν κρατά μαζί ένα ζευγάρι, όπως πιστεύαμε έως τώρα. Οι άνθρωποι σήμερα- σύμφωνα με τα ευρήματα- λένε ότι ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο για τις σεξουαλικές ηδονές και θεωρούν μια σχέση καλή όταν προσφέρει χρήμα, κοινωνική ασφάλεια και συντροφιά. Τέσσερις στους δέκα είπαν ότι το πιο σημαντικό στοιχείο στη σχέση είναι η οικονομική κατάσταση, τρεις στους δέκα η συναισθηματική και μόνο ένας στους δέκα το σεξ. Η μόνη κοινή πεποίθηση, που έμεινε όρθια, είναι ότι το σεξ πεθαίνει μέσα στον γάμο. Μόνο 28% των παντρεμένων δήλωσαν ικανοποιημένοι από τη σεξουαλική τους ζωή έναντι 72% των χωρισμένων. Επιπλέον, η στυτική δυσλειτουργία, η κρυφή ασθένεια που βγήκε ξαφνικά στην πρώτη γραμμή, φαίνεται να πλήττει το 77% των νυμφευμένων, έναντι μόλις 8% των διαζευγμένων (ή τόσοι τουλάχιστον το παραδέχθηκαν). Εάν τώρα επιθυμείτε άνδρα με καλή στύση, θα πρέπει να διαλέξετε- σύμφωνα με τα ευρήματα- έναν δημόσιο υπάλληλο ή έναν τεχνίτη και οπωσδήποτε όχι έναν ελεύθερο επαγγελματία. Διαβάζω ότι μόλις 7% των πρώτων και 5% των δεύτερων έχουν αδυναμία στύσης, έναντι 41% των τελευταίων. Κάπου στη μέση βρέθηκαν οι επιστήμονες. Η οικονομική κρίση πλήττει καίρια όχι μόνο τις τράπεζες και τα χρηματιστήρια, αλλά και τον έρωτα. Κραχ και στο σεξ κατέγραψε η έρευνα της ΕΜΑΣ, που βρήκε ότι μόλις το 11% των Ελλήνων κάνει σήμερα έρωτα δύο φορές την εβδομάδα, έναντι 18% το 2007 και 29% το 2006. Οι περισσότεροι ρίχνουν το φταίξιμο στα οικονομικά προβλήματα και αμέσως μετά στο εργασιακό άγχος. Και στη γνωστή αναμέτρηση Αθήνα- Θεσσαλονίκη, σημειώσατε 2. Η συμπρωτεύουσα, όπως και η περιφέρεια, αναφέρει λιγότερα σεξουαλικά προβλήματα. Για να ανακεφαλαιώσουμε, εάν θέλετε καλό σεξ, βρείτε έναν δημόσιο υπάλληλο και μετακομίστε μαζί του στην επαρχία!

Ο κόσμος αλλάζει

Η λευκή γιαγιά του Ομπάμα πέθανε λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες. Ήταν η γυναίκα που τον είχε μεγαλώσει από τα 10 του, σύμφωνα με τις δικές της αρχές καταπώς είχε δηλώσει, αρχές μιας γυναίκας από το Κάνσας η οποία είχε δουλέψει πολύ σκληρά στη ζωή της και είχε στερηθεί διάφορες καταναλωτικές χαρές για το χατίρι του εγγονού της. Και μάλλον θα τον είχε πληγώσει όταν κάποτε δήλωσε, ίσως της ξέφυγε, ότι φοβάται καμιά φορά στον δρόμο όταν την προσπερνούν μαύροι άνδρες. Πάντως καλά τον διαχειρίστηκε τον φόβο της ο Ομπάμα, δεν του έκοψε τα πόδια. Κι εκείνη πάλι, ωραία τον πάλεψε και τον φόβο αυτόν και τις άλλες προκαταλήψεις που σίγουρα θα είχε, μεγαλώνοντας με στερήσεις το μαύρο εγγόνι. Δεν είναι οι άνθρωποι εκ γενετής άνετοι και γενναιόδωροι, δεν μεγαλώνουν με τα βασικά άρθρα περί ισότητας στην καρδιά τους, μπορούν να το παλέψουν ωστόσο, και με την πάλη αυτή αλλάζουν τον κόσμο. Γιατί υπάρχουν παππούδες και γιαγιάδες που δυσκολεύονται να δεχθούν τα εγγόνια τους από μεικτούς γάμους, αρνούνται να τα βάλουν με τις προκαταλήψεις τους, τις θεωρούν αιώνιες αλήθειες και καταδικάζουν μικρά παιδιά να μεγαλώνουν με μια απόρριψη που τα πληγώνει σε ανυπολόγιστο βάθος. Ο κόσμος αλλάζει όσο τον αλλάζει ο καθένας μόνος του, γύρω του όσο μπορεί, και μέσα του όσο αντέχει. Αν οι δυο αυτοί παππούδες, ο βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η κλητήρας που κατάφερε να γίνει διευθύντρια τράπεζας, είχαν μείνει κολλημένοι στους φόβους τους, ο κόσμος θα είχε μείνει πολύ πίσω. Ο κόσμος άλλαξε με τη στάση τους, με την υπέρβαση που έκαναν, όπως αλλάζει με την υπέρβαση που μπορούν να κάνουν όλοι όσοι τυχεροί έχουν την ευκαιρία.

«Κι αν ο χειμώνας γίνει σπάνιο είδος;»

«Ή στραβά πάει ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε»... Ο καιρός προσπαθεί να μας πείσει πως πάθαμε μαζική παράκρουση που κατεβάσαμε όλοι μαζί τα χειμωνιάτικα, αφού πρωτίστως κρεμάσαμε τα καλοκαιρινά, κολλαριστά κολλαριστά, στις πάνω ντουλάπες. Ημερολογιακά όμως, πράξαμε σωστά πώς να το κάνουμε! Ο Νοέμβριος μπήκε για τα καλά και λίγο ψύχρα στο πετσί μας δεν έχουμε αισθανθεί ακόμη. Έτσι, το βασανιστικό ερώτημα «και τι φοράμε σήμερα;» συνεχίζει να αποτελεί καθημερινή σπαζοκεφαλιά. Γιατί, πόσα μακρυμάνικα, λεπτά μπλουζάκια να έχει κανείς; Κι εκείνα τα πουλοβεράκια πότε θα τα φορέσουμε; Ακόμη πιο σουρεάλ όμως είναι το γεγονός ότι έχουν αρχίσει να σκάνε... μύτη τα χριστουγεννιάτικα. Ο εγκέφαλος παθαίνει παράκρουση όταν τα βλέπει, σαν να απορρυθμίζεται, να αποπροσανατολίζεται... να χάνει την αίσθηση του χρόνου. Μπέβερλι θα καταντήσουμε, όπου το κοντομάνικο και το σορτσάκι είναι παντός καιρού: (θυμάστε εκείνο το επεισόδιο του Μπέβερλι Χιλς, που ο Μπράντον και η Μπρέντα σκαρφίστηκαν το κόλπο με το τεχνητό χιόνι για να αισθανθεί η μητέρα Χριστούγεννα; Ε, δεν ξεχνιούνται αυτά- με τόσες επαναλήψεις... Με αυτά και με τα άλλα, δεν το βρίσκω διόλου απίθανο να κινηθούμε στο άμεσο μέλλον και στους ρυθμούς του... χορού της βροχής, μπας και ζήσουμε καμιά βροχερή και κρύα ημέρα. Τα βράδια, πάλι, μας ξυπνούν από τον βαθύ ύπνο μας οι οικολογικοί εφιάλτες: «κι αν λειώσουν οι πάγοι της Ανταρκτικής;», «κι αν οι εποχές εξαφανιστούν», «κι αν τα ακραία καιρικά φαινόμενα γίνουν πιο ακραία», «κι αν ο χειμώνας γίνει σπάνιο είδος;», «κι αν το χειμερινό θέρος που ζούμε, είναι η αρχή του τέλους;»... Ακόμη πιο τρομακτικό όμως είναι το πόρισμα της WWF: οι Έλληνες, είπαν, χρειάζονται τρεις πλανήτες για να διατηρήσουν τον σημερινό τρόπο ζωής τους. Άντε, στους τέσσερις ο ένας... δώρο!