Άκουσες τίποτε εσύ;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα ότι θα τα λέγαμε σήμερα. Είχε περάσει από το μυαλό μου κι εμένα ότι μπορεί να μας είχε προλάβει το τέλος του κόσμου. Γιατί, αν πρέπει να προσέχουμε και να μην παίζουμε με τις πρίζες, φαντάσου λέω τώρα, πόσο πρέπει να προσέχουμε με το Βig Βang. Αλλά- σκέφτηκα πάλι- σε καλά χέρια είναι το πείραμα, δεν αφήνουμε την τύχη του κόσμου σε τυχαίους, γιατί ο κόσμος δεν είναι σαν το πλυντήριο που το πολύ πολύ να γεμίσει νερά. Και να έρθει ξανά ο μάστορας να το ξαναφτιάξει. Τέλος πάντων, για την ώρα τη γλιτώσαμε. Εκτός και αν έχει τελειώσει ο κόσμος κι εδώ και λίγα 24ωρα ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα τόσο καλά φτιαγμένη που δεν ξεχωρίζει από το αληθινό, αλλά αυτό είναι κάτι που θα το μάθουμε, υποθέτω, στο τέλος του πειράματος. Όπως και να ΄χει όμως, εμείς ξέρουμε ότι το πείραμα πάει καλά, η ζωή συνεχίζεται, ο πλανήτης ζει- κανείς δεν μας έκλεψε τη χαρά να τον καταστρέψουμε μόνοι μας. Τα πρωτόνια, σε αντίθεση με τα αυτοκίνητα στην Κηφισίας, άρχισαν να τρέχουν- και να τρέχουν πολύ-, ώστε κάποια στιγμή να λαχανιάσουν, να σταματήσουν για λίγο, να βγάλουν τα κλειδιά από την τσέπη, να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του Σύμπαντος- και να βρουν τον Αδάμ κάπου να τα λέει με την Εύα. Καλό είναι να χτυπήσουν πρώτα την πόρτα, να προλάβει να ρίξει κάτι πάνω του ο άνθρωπος. Αν πάντως δεν βρουν τον Αδάμ, λέει, θα πετύχουν το «σωματίδιο του Θεού» που θα έχει τις απαντήσεις στις ερωτήσεις, θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους και κάπου εκεί θα πέσουν τα γράμματα του τέλους. Αυτό, εφόσον βέβαια οι δημιουργοί αυτής της υπερπαραγωγής του Σύμπαντος δεν έχουν σκεφθεί ήδη το σίκουελ της σειράς, με τις συμπαντικές ανατροπές της, που θα χτυπήσει στις αίθουσες το «Star Τrek» και να του πάρει τους θεατές του. Στο μεταξύ, και επειδή όλα μπορεί να συμβούν, δεν αποκλείεται και να ακουστεί το Βig Βang σαν να τα σπάει heavy metal γκρουπ (μήπως άκουσες τίποτε εσύ;)- ας έχουμε τα αυτιά μας ανοιχτά και γενικά τον νου μας. Εδώ ήρθαμε, θα πούμε, τώρα πάμε να φύγουμε.

Αρωγός άνευ ευδοκιμήσεως

Κάθε Σεπτέμβρη, τη μέρα που ανοίγουν τα σχολεία, τα πρωτάκια χασμουριούνται. Τι να κάνουν τα καημένα, τα ξύπνησαν νωρίς, στέκονται και όρθια στον αγιασμό, ακούνε και διάφορα βυζαντινά, ο εγκέφαλός τους ζητάει επειγόντως οξυγόνωση και τα σαγόνια ανοίγουν. Κινδυνεύουν να χάσουν λόγια μεγάλων ανδρών που πηγαίνουν να εκκλησιαστούν μαζί τους την πρώτη μέρα του Δημοτικού, γύρευε γιατί. Εκεί στο σχολείο της Παιανίας που πήγε ο Πρωθυπουργός μπορεί να είχαν γλαρώσει και να μην άκουσαν αυτή τη συγκινητική του διαβεβαίωση, ότι η Πολιτεία θα είναι αρωγός στην εκπαιδευτική τους προσπάθεια. Ευτυχώς το επανέλαβαν πλειστάκις τα δελτία ειδήσεων, κι εμείς οι μεγαλύτεροι θυμηθήκαμε εκείνη την ιστορική αρωγή που μαζί με την ευδοκίμηση είχε χαλάσει κόσμο στο θέμα της Έκθεσης των Εισαγωγικών στα Πανεπιστήμια που μάλλον δεν λέγονταν τότε «Πανελλήνιες». Τότε υποστήριζαν πολλοί ότι τα παιδιά που τελείωναν το Λύκειο δεν ήξεραν τι θα πουν αυτές οι δύσκολες λέξεις. Είδατε λοιπόν πόσο πολύ έχουμε προοδεύσει ως λαός; Τώρα πια ξέρουν και οι μαθητές της Α΄ Δημοτικού, και μάλιστα πριν μπουν στην τάξη, τι θα πει αρωγός. Το έχουμε πει, έχουμε το πολιτιστικό πλεονέκτημα, τι τα θες, είναι στο DΝΑ. Οι γνώσεις περνάνε από γενιά σε γενιά, αφού εκείνα τα παιδιά του Λυκείου με την αρωγή μπορεί να είναι τώρα γονείς μαθητών Α΄ Δημοτικού. Αλλά και να μην κατάλαβαν πολύ καλά την έννοια (είναι και λίγο εξωπραγματική) σημασία έχει ότι έπιασαν το νόημα: στο σχολείο μαθαίνεις διάφορα ακαταλαβίστικα με βαρύγδουπο ύφος. Όσο πιο γρήγορα γίνει κατανοητό τόσο το καλύτερο, για να μπορεί και η Πολιτεία να κάνει τη δουλειά της. Ως αρωγός, βεβαίως.

Για το καλό του παιδιού...

Τόσες και τόσες έρευνες δημοσιεύονται κάθε μέρα. Όλο και περισσότεροι θέλουν να κάνουν διδακτορικά. Γιατί καταπιάνονται με την κοινωνική συμπεριφορά του αρουραίου (ναι, υπάρχει τέτοιο διδακτορικό) και δεν ασχολούνται με τη μετάλλαξη που παθαίνουν οι άνθρωποι όταν γίνονται γονείς; Ποιες ορμόνες εκκρίνονται με τη γέννηση του παιδιού, που οι τριαντάρηδες κολλητοί μου αρχίζουν και συμπεριφέρονται σαν τη μαμά μου; Ποια ουσία αναγκάζει τον εγκέφαλο να επαναλαμβάνει τη φράση «όταν θα γίνεις μάνα, θα καταλάβεις;». Και τελικά τι είναι εκείνο που κάνει τους γονείς να θεωρούν εαυτούς αλάνθαστους και να κρατούν τον ρόλο του Θεού, διότι του Πάπα τούς πέφτει λίγος; Δεν πρέπει να ερευνηθεί για ποιο λόγο η μάνα έφτασε να σκοτώσει την κόρη της επειδή δεν ενέκρινε τη σχέση της; Με ποιο δικαίωμα αποφάσισε να αφήσει ορφανό το εγγόνι της, επειδή δεν ενέκρινε τη σχέση των γονιών του; Και τι την ώθησε να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή όταν διαπίστωσε πως δεν μπορούσε να την καθορίσει; Το πρόβλημα βεβαίως είναι πως η μάνα τούτη, που ήρθε προ ημερών στην επικαιρότητα, δεν είναι η μόνη. Είναι πολλοί οι γονείς που «δολοφονούν» τα παιδιά τους με τον τρόπο τους. Είναι πολλοί οι πατεράδες που θέλουν με το ζόρι την κόρη γιατρό, κι ας μην έχει εκείνη τη δυνατότητα να τελειώσει ούτε το σχολείο. Εκείνοι πιέζουν, δημιουργούν ενοχές και γεμίζουν τα παιδιά συμπλέγματα. Και είναι πολλές οι μανάδες που θέλουν να παντρέψουν τον γιο με το ζόρι, με μια καλή κοπέλα, κι ας αρνείται εκείνος (κάτι παραπάνω θα ξέρει). Και όταν έρχονται τα διαζύγια, φταίει η υπερκαταναλωτική κοινωνία, η αλλοτρίωση, οι «καινούργιες που δεν είναι άξιες». Δεν φταίνε ποτέ εκείνοι που επιβάλλουν τη γνώμη τους με κάθε μέσο: «καρδιακές προσβολές» και «εγκεφαλικά», κλάματα και απειλές. Φταίει κάποιος άλλος. Κάτι άλλο. Εξάλλου εκείνοι είχαν μία και μόνο αγαθή πρόθεση: ό,τι έκαναν, ήταν για το καλό των παιδιών τους. Το αποτέλεσμα δεν μετράει.

Το πεδίο με τα χρυσόβουλα. (ή μήπως το παιδίο;)

Αυτό θα πει παράδοση παιδιά μου, ή μάλλον παιδία, αν ακόμα αναρωτιέστε τι έπρεπε να γράψετε στην Έκθεση. Βυζαντινά χρυσόβουλα που φέρνουν στο άβατο του Βατοπεδίου πολύ βατά και ακριβά οικόπεδα για εκμετάλλευση. Είναι σκληρό να ζεις μέσα στο άβατο των βάτων, γι΄ αυτό και το πεδίο με τα βάτα έγινε παιδίο μέσα στα βάτα. Κι όπως όλοι ξέρετε, τα παιδία κοστίζουν. Υπάρχει μία ακόμα εκδοχή για την ορθογραφική αλλαγή: το πεδίο θυμίζει την πέδη, που θα πει φρένο, και η έννοια αυτή δεν ταιριάζει σε μια μονή γεμάτη χρυσόβουλα. Γενικά το άβατο σε συνδυασμό με τα βάτα δημιουργεί ξέφρενες καταστάσεις. Εξάλλου δεν πρόκειται για πεδίο, για πεδιάδα, αλλά για όρος, άγιο μάλιστα, άβατο της περισυλλογής, γυναίκες απαγορεύονται, όχι παίζουμε, δύσβατη οδός αναζήτησης και δοκιμασίας. Εκεί οι άνθρωποι αποσύρονται από τα εγκόσμια, αν δεν το καταλάβατε. Γι΄ αυτό χρειάζονται για σουβενίρ των εγκoσμίων ακριβά ακίνητα, να εξασκούνται με τη γλυκιά νοσταλγία. Στερούνται τα πάντα οι καημένοι, εκτός από το φαγητό που είναι σαφές ότι παραμένει η μόνη τους απόλαυση. Το ράσο δεν κάνει τον παπά, αλλά κρύβει την κοιλιά. Εξάλλου θυμίζει κι αυτό παιδία, οι κρυμμένες κοιλιές είναι σαν να εγκυμονούν και ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά. Σκεφτείτε τι κινδύνους διατρέχουν οι μοναχοί διατηρώντας τέτοιες κοιλιές, πόσο κινδυνεύουν καθημερινά από εμφράγματα και εγκεφαλικά, κι όλα αυτά προς δόξαν της ορθοδοξίας και τη σωτηρία της ψυχής τους. Ρίγη συγκίνησης μας διαπερνούν μέρες τώρα, που μαθαίνουμε πόσο σπουδαία πράγματα οργανώνουν οι άξιοι συνεχιστές της αδερφικής πορείας κράτους και εκκλησίας. Εκκλησίας και κράτους μάλλον, είναι σαφές ότι ο αρχαιότερος θεσμός παραμένει ο ισχυρότερος, αυτός που υπηρετείται με πάθος.

Διχάζουν οι «Ρομπέν των φτωχών»

«Είμαστε οι νέοι «Ρομπέν των φτωχών». Δίνουμε δωρεάν τα αγαθά πρώτης ανάγκης σε αυτούς που τα χρειάζονται. Αυτός είναι ο λόγος που κάνουμε τις απαλλοτριώσεις των σούπερ μάρκετ και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε». . Στις 31 Μαΐου μαζί με μια ομάδα κουκουλοφόρων εισέβαλαν στο σούπερ μάρκετ Σκλαβενίτη στα Εξάρχεια και φόρτωσαν τρόφιμα σε καροτσάκια, τα οποία μοίρασαν στη συνέχεια σε πολίτες που βρίσκονταν στη λαϊκή αγορά της οδού Καλλιδρομίου. Ακολούθησε η «απαλλοτρίωση», σύμφωνα με τον ορισμό των αναρχικών, των σούπερ μάρκετ Βερόπουλος και DΙΑ, στις 14 Ιουνίου στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, ακολούθησε μια ακόμη επιδρομή σε σούπερ μάρκετ στη Νέα Σμύρνη, ενώ την προηγούμενη Πέμπτη 100 κουκουλοφόροι άδειασαν«Η οικονομική κρίση βοηθά ώστε τέτοιες πράξεις να έχουν πέραση στον κόσμο και να αποκτούν και μια ρομαντική διάσταση» τα ράφια του σούπερ μάρκετ Μασούτης στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια μοίρασαν τα τρόφιμα σε πολίτες. «Ο κόσμος έχει ανάγκη αυτό που κάνουμε. Παππούδες, γιαγιάδες, μητέρες μάς έλεγαν ευχαριστώ που τους δίναμε δωρεάν τυριά, αλλαντικά και κονσέρβες. Δεν βρέθηκε ούτε ένας που να αρνηθεί αυτό που του δίναμε. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να συνεχίσουμε». «Επικοινωνιακός συμψηφισμός» «Με τέτοιου είδους ενέργειες επιχειρείται ένα είδος επικοινωνιακού συμψηφισμού από τον χώρο των αναρχικών. Οι ομάδες των κουκουλοφόρων που κλέβουν τα τρόφιμα από τα ράφια και τα ψυγεία των σούπερ μάρκετ είναι πιθανόν να έχουν στενή σχέση και με τις ομάδες που σπάνε βιτρίνες καταστημάτων και πυρπολούν υποκαταστήματα τραπεζών. Όσο παλαιοεπαναστατικό χαρακτήρα και να προσπαθούν να προσδώσουν σε αυτές τις ενέργειες, έχω την άποψη πως δεν πρόκειται για ένα άλλο είδος επαναστατών που δρουν μακριά από τις ομάδες των κουκουλοφόρων όπως τις γνωρίζουμε. O αναρχικός χώρος επιχειρεί με αυτές τις «απαλλοτριώσεις» των τροφίμων και το μοίρασμά τους στους πολίτες να εξωραΐσει κακώς κείμενα του Αποφασισμένοι να συνεχίσουν τις «απαλλοτριώσεις», όπως αποκαλούν τις κλοπές προϊόντων από σούπερ μάρκετ και το μοίρασμά τους στον κόσμο, δηλώνουν οι αναρχικοί χώρου και να δημιουργήσει μια εικόνα συμπάθειας στους πολίτες. «Από τη μια επιχειρούν να δώσουν μια άλλη εικόνα ηθικής. Των ανθρώπων που βοηθούν τους συνανθρώπους τους που δεν έχουν τα χρήματα να αγοράσουν κάποια είδη. Από την άλλη επιχειρούν να πουν πως δεν είμαστε μόνο υπεύθυνοι για το κάψιμο της σημαίας ή των ΑΤΜ, αλλά έχουμε και κοινωνικό πρόσωπο». «Ήμουν στη λαϊκή και ψώνιζα εκείνη τη στιγμή, όμως στο πάνω σημείο της προς Ολυμπιάδος. Η αντίδραση του κόσμου που κατέφθανε με τα προϊόντα ήταν πάρα πολύ θετική! Όλοι έλεγαν ότι καλά έκαναν και πόσο ακριβή έχει γίνει η ζωή. Μπράβο στα παιδιά και μακάρι να πολλαπλασιαστούν Στο Αμβούργο δραστηριοποιείται η πιο ευφάνταστη ομάδα «Ρομπέν των φτωχών». Τα 30 μέλη της ομάδας ντύνονται με στολές ηρώων από κόμικς και «χτυπάνε» καταστήματα με ακριβά προϊόντα τέτοιες δράσεις!!», γράφει στο indymedia ένας από τους αυτόπτες μάρτυρες της τελευταίας «απαλλοτρίωσης» στη Θεσσαλονίκη. Ένας άλλος στον ίδιο δικτυακό χώρο επισημαίνει: «σχολιάζεται θετικά σήμερα σε χώρους εργασίας και καφενεία της περιοχής. Μου έκανε πολλή εντύπωση με πόσο θετικό τρόπο μιλούσαν για τους αναρχικούς». «Η οικονομική κρίση που υπάρχει βοηθά ώστε τέτοιες πράξεις να έχουν πέραση στον κόσμο και να αποκτούν και μια ρομαντική διάσταση και ένα λαϊκό έρεισμα. Δεν πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να λειτουργεί το μοίρασμα των προϊόντων ως άλλοθι για μια παράνομη πράξη.

Κι ύστερα ήρθαν οι μελιτζάνες

O σεμνός ήταν αυτός που μιλούσε από το βήμα. Ταλέντο ρητορείας, προικισμένη εκφορά λόγου, δοκιμασμένο θέαμα, μόνο που τόσο δοκιμάστηκε ώστε να αρχίσει να χάνει το γούστο του. Μπορεί να μην είναι συγκλονιστική ως Διεθνής Έκθεση η ΔΕΘ, αλλά ως ντόπια τελετή έχει αποκτήσει τη σημασία ενός ελληνικού Χαλοουίν, τουλάχιστον. Πάντα μας έλειπε μια φθινοπωρινή γιορτή. Κι ας είναι εντελώς αντίθετη από το Χαλοουίν, σοβαρή και γραβατοφερεμένη, τεχνολογική και οικονομίστικη, αν το καλοσκεφτείς όλα αυτά μαζί στο βάθος περιέχουν μεγάλη δόση τρόμου για πολύ κόσμο, πιο ισχυρού από αυτόν που πουλάνε τα πιτσιρίκια ντυμένα κακές μάγισσες το Χαλοουίν. Συμβολικά ήταν φορτωμένη όπως έπρεπε. Στο βήμα η σεμνότης, από κάτω η έλλειψη σεμνότητας: όλοι αυτοί οι διαδηλωτές που σπατάλησαν ένα σωρό ζαρζαβατικά για να δείξουν την αντίθεσή τους στον Πρωθυπουργό και στον λόγο του, σίγουρα δημιούργησαν ένα κλίμα γραφικό, ενδιαφέρον και πολύχρωμο, αν και κάπως υποτιμητικό για τα λαχανικά. Γιατί να θεωρείται σύμβολο αποδοκιμασίας η ντομάτα, η υπέροχη, ωφέλιμη, δροσερή και γεμάτη βιταμίνες, που μάλιστα ζει τη μεταβατική της εποχή, από εποχικό λαχανικό ετοιμάζεται να γίνει θερμοκηπίου και να ακριβύνει; Ευτυχώς οι διαμαρτυρόμενοι σκέφτηκαν και τις μελιτζάνες, πιο ανθεκτικές στις ρίψεις, πιο κρουστές, χτυπάνε αλλά δεν χαλάνε. Υπήρξε ένα περίσσευμα μελιτζάνας, ένα κονδύλι για πολιτικές μελιτζάνες, όπως δίνεται για αφίσες, για ντουντούκες, για πλακάτ. Όμως η μελιτζάνα έχει άλλη δυναμική. Στρώθηκαν στην άσφαλτο οι μελιτζάνες της διαμαρτυρίας κι αμέσως δημιουργήθηκε κάτι σαν τελετή λήξης: βρέθηκαν άνθρωποι που άρχισαν να σκύβουν και να τις μαζεύουν σε σακούλες πλαστικές. Χωρίς μιλιά, εντελώς άσεμνα αλλά εξαιρετικά ταπεινά, χωρίς ρητορεία, αλλά και χωρίς κουράγιο για διαμαρτυρία. Και δεν θα μάθουμε ούτε πώς τις μαγείρεψαν.

Ντοπαρισμένες υπερπαραγωγές-ελληνικό σινεμά

ΣΑΝ ΤΑ ΝΤΟΠΑΡΙΣΜΕΝΑ σώματα των αθλητών από τις αναβολικές ουσίες μοιάζουν πολλές σημερινές, κινηματογραφικές υπερπαραγωγές - όχι μόνο του Χόλιγουντ, αλλά και από την Ασία ή άλλες γωνιές της Γης...- οι οποίες είναι βουτηγμένες στα ψηφιακά εφέ και κατασκευασμένες στα κομπιούτερ. Όπως δηλαδή τα ντοπαρισμένα κορμιά των αθλητών δεν έχουν καμιά σχέση με τα αθλητικά ιδεώδη, έτσι και πολλά ψηφιακά φιλμ δεν έχουν καμία σχέση με την «κινηματογραφική τέχνη»- άντε το πολύ να τα πεις τεχνολογικά, εικονικά επιτεύγματα... Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι θα γυρίσεις την πλάτη στην εποχή σου. Το ζήτημα είναι να καταφέρεις να εντάξεις αυτά τα τεχνολογικά επιτεύγματα στην υπηρεσία της τέχνης του κινηματογράφου, διαφορετικά μιλάμε για videogames κατασκευές. Η νέα κινηματογραφική σεζόν αρχίζει αυτές τις μέρες με τις περισσότερες ταινίες ανάλογης... κοπής και ραφής . Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ο ελληνικός κινηματογράφος. Γιατί, άραγε, νομίζουμε ότι χρόνο με τον χρόνο όλο και περισσότερες ελληνικές ταινίες πάνε πολύ καλά στα ταμεία και το σινεφίλ κοινό δεν γυρίζει, πλέον, την πλάτη στον εγχώριο κινηματογράφο; Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά ο κυριότερος νομίζω ότι οφείλεται στην ανάγκη του θεατή να ακούσει τη δική του γλώσσα στο «πανί». Και στο ότι έχει βαρεθεί την πληθώρα των ψηφιακών και μεταλλαγμένων φιλμ-videogames. Κάτι που εκφράζεται, πια, και σε αρκετές που μας πέρασε ο «Εl Greco»- πάνω από 1.200.000 εισιτήρια κατατρόπωσε όλους τους χολιγουντιανούς ψηφιακούς «υπερκολοσσούς» (στα χαρτιά αυτό, γιατί στην πραγματικότητα κοστίζουν ελάχιστα και πλασάρονται ως ακριβά φιλμ). Φέτος, επίσης, πήγαν σούπερ στα ταμεία και οι ελληνικές κωμωδίες . Οι αντιρρήσεις για τις ελληνικές ταινίες πολλές, αλλά το θέμα δεν είναι εκεί, μα στο γεγονός ότι ελληνικά προϊόντα καταφέρνουν - επιτέλους!- όχι μόνο να είναι ανταγωνιστικά με τα ξένα, αλλά και να τα ξεπερνούν!